ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2443
เมื่อได้ยินคำถามของซูเฉิงเฟิง ภาพของเย่เฉินลอยเข้ามาในหัวอู๋ตงไห่อีกครั้ง เขารู้สึกเย็นยะเยือกในใจลึกๆ จากนั้นจึงตอบว่า “คุณท่านซู ผมพูดตรงๆ นะครับ ก่อนหน้านี้ ผมเคยสงสัยเรื่องเสี่ยวฉี ว่าเป็นฝีมือของใครหรือเปล่า แต่หลังจากที่สืบมาพักหนึ่ง ผมไม่เจอเบาะแสะอะไรที่เกี่ยวข้องเลย ดังนั้นโอกาสที่จะเป็นเหตุสุดวิสัยจึงสูงมาก หรือลูกชายผม อาจจะโดนอะไรบางอย่างกระทบกระเทือนก็ได้”
ซูเฉิงเฟิงถามเขา “คุณเคยถามลูกหรือเปล่า หลังจากที่เกิดเรื่อง เขามีความทรงจำอะไรแปลกๆ หรือมีความรู้สึกที่อยู่ในใจหรือเปล่า”
อู๋ตงไห่พูดอย่างจริงใจ “เรื่องนี้ผมถามเขาแล้ว แต่เขาบอกว่า เขาไม่มีความทรงจำอะไรกับช่วงที่เกิดเรื่องเลย เขาจำอะไรไม่ได้สักอย่าง”
ซูเฉิงเฟิงพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นจึงพูดด้วยเสียงทุ้ม “ถ้าเป็นเช่นนี้ ผมเดาว่าน่าจะเป็นฝีมือของคนมากกว่า!”
อู๋ตงไห่แสร้งทำเป็นตกใจ และถามว่า “คุณท่านซู คุณหมายความว่า มีคนจงใจทำร้ายลูกชายผมเหรอ”
“ใช่!” ซูเฉิงเฟิงพูดอย่างจริงจัง “ถ้าให้พูดกันตามปกติ ถึงคนเรามีปัญหาด้านระบบประสาท แต่ไม่มีใครดูแปลกเหมือนลูกชายคุณ”
พูดจบ เขาจึงถามต่อ “อีกอย่าง ผมได้ยินมาว่า อาการของลูกชายคุณจะกำเริบทุก 1 ชั่วโมงใช่ไหม”
อู๋ตงไห่พูดอย่างกระอักกระอ่วน “ถูกต้องครับ เป็นอย่างที่คุณพูด”
ซูเฉิงเฟิงพูดว่า “ในจีน ไต้หวัน ฮ่องกง วิชาซวนซวนโด่งดังที่สุดน่าจะเป็นที่ฮ่องกง แต่ถ้าให้พูดถึงปรมาจารย์ซวนซวนฝีมือดี ต้องไปหาที่สหรัฐอเมริกา”
“สหรัฐอเมริกาเหรอครับ!” อู๋ตงไห่แปลกใจ และถามว่า “คุณท่านซู ผมไม่ค่อยเข้าใจ เรื่องฮวงจุ้ย ซวนซวน เป็นของบรรพบุรุษที่หัวเซี่ย (ชื่อเรียกประเทศจีนสมัยก่อน) ไม่ใช่เหรอครับ ทำไมปรมาจารย์ซวนซวนฝีมือดี ถึงอยู่ที่สหรัฐอเมริกาล่ะครับ”
ซูเฉิงเฟิงหัวเราะ และพูดอย่างจริงจัง “ขอแค่เป็นปรมาจารย์ซวนซวนฝีมือดี โดยพื้นฐานแล้วล้วนบรรพบุรุษของเราทั้งนั้น ถึงขนาดคนหลายสิบปีก่อน ก็ร่ำเรียนวิชาซวนซวนอย่างจริงจัง ประวัติศาสตร์การร่ำเรียนวิชาซวนซวนทั้งตระกูล น่าจะเกินพันปี เมื่อเกิดความวุ่นวายทางประวัติศาสตร์ พวกปรมาจารย์ซวนซวน ที่มีความสามารถจริงๆ มักจะทำนายอะไรบางอย่างเอาไว้ก่อน จากนั้นจึงเลือกที่จะหลีกเลี่ยงก่อน”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...