ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2444
พูดพลาง เขาจึงอธิบายต่อ “คนเคยเรียนประวัติศาสตร์ล้วนรู้ว่าปี 1937 หัวเซี่ยของเราประสบกับอุปสรรคครั้งใหญ่ ตอนนั้นตระกูลที่ร่ำเรียนซวนซวนอันดับต้นๆ ทำนายล่วงหน้าไว้ 1-2 ปี ว่าหัวเซี่ยจะเกิดหายนะ หลายคนจึงชิงหนีไปต่างประเทศก่อน ส่วนคนที่อยู่ ก็คือพวกปรมาจารย์ที่รักประเทศ ไม่ก็พวกที่ฝีมือไม่ถึง ความสามารถไม่พอ จึงไม่สามารถทำนายถึงหายนะได้”
“ส่วนปรมาจารย์ฝีมือดี ที่หลงเหลืออยู่ ก็ยังทุ่มเทเพื่อประเทศ บวกกับสงคราม 8 ปี มีทั้งคนเจ็บคนตาย ปรมาจารย์ในประเทศก็ตายไปจำนวนมาก ส่วนพวกที่หนีไปต่างประเทศ กลับมีชีวิตรอด”
อู๋ตงไห่อดถามไม่ได้ “คุณท่านซู กระผมมีอีกเรื่องที่สงสัย ทำไมพวกปรมาจารย์ซวนซวน ถึงหนีไปสหรัฐอเมริกาล่ะครับ”
ซูเฉิงเฟิงหัวเราะ แล้วพูดว่า “ย้อนกลับไปเรื่องประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่ 2 ที่คุณเคยเรียนตอนมัธยม ตอนนั้นประชาชนทั่วโลกลำบากมาก เรียกว่าแหล่งกำเนิดอารยธรรมสมัยใหม่ อย่างยุโรป ยังสู้จนเละเทะ ขนาดประเทศอังกฤษยังโดนระเบิดเป็นซาก ไม่ต้องพูดถึงยุโรปกับจีนเลย”
“เมื่อมองไปทั่วโลก ตอนนั้นสหรัฐอเมริกา นอกจากท่าเพิร์ล ที่โดนโจมตีเพียงเล็กน้อย ที่ดินบนบกไม่ได้รับผลกระทบจากสงคราม ปรมาจารย์ซวนซวนที่มีความสามารถ ทำนายได้ตั้งนานแล้วว่าสหรัฐอเมริกาปลอดภัย จึงพาครอบครัวหนีไปที่นั่น สงครามโลกครั้งที่สองของคนอื่น คือการสู้รบอย่างดุเดือด แต่สงครามโลกครั้งที่สองของคนพวกนี้ คือการรักษาชีวิตอยู่ที่สหรัฐอเมริกา”
ซูเฉิงเฟิงจึงพูดต่อ “ถ้าคุณต้องการ ผมสามารถหาปรมาจารย์ซวนซวน จากสหรัฐอเมริกา มาดูอาการของลูกชายคุณ”
อู๋ตงไห่ถามอย่างตื่นเต้น “คุณท่านซูพูดจริงเหรอครับ”
พูดจบ เขาจึงหันไปสั่งซูโสว่เต้า “โสว่เต้า เดี๋ยวแกไปคุยกับคุณท่านไหม้ที่อยู่ลอสแอนเจลิส ให้ดีเรียกคุณท่านไหม้มาซูหาง”
ซูโสว่เต้าพยักหน้า และพูดว่า “เข้าใจแล้วครับพ่อ ตอนนี้ที่ลอสแอนเจลิส คงยังไม่เช้า ให้ผมรอสัก 1-2 ชั่วโมงแล้วค่อยติดต่อไปดีไหมครับ”
“ได้” ซูเฉิงเฟิงยิ้มบางๆ แล้วพูดอย่างหดหู่ “ฉันก็ไม่ได้เจอคุณท่านไหม้มาปีนึงแล้วมั้ง ถ้าครั้งนี้เขายอมออกมาด้วยตัวเอง ฉันจะให้เขาทำนายด้วย ช่วงนี้ตระกูลซูมีแต่เรื่องไม่ราบรื่น โดนเล่นงานติดต่อกัน ไม่แน่อาจจะเกี่ยวข้องกับดวงชะตาฮวงจุ้ยก็ได้!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...