บทที่ 245 เจอกับผู้ชายจนๆคนนั้นหน่อย(1)
เช้าวันนี้ เซียวชูหรันตื่นขึ้นมาแต่เช้า และยังแต่งหน้าอีกด้วย
เธอหลังจากที่แต่งหน้าแล้ว คิ้วเรียวเหมือนใบต้นหลิว งามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทำให้เย่เฉินมองแล้วรู้สึกหวั่นไหวเป็นพิเศษ
แต่ว่าเขาถามด้วยความแปลกใจอย่างมาก: “ที่รัก ปกติคุณไปทำงานโดยไม่แต่งหน้านี่ ทำไมวันนี้ถึงแต่งหน้าได้? มีเรื่องสำคัญอะไรเหรอ?”
ในวันธรรมดา เซียวชูหรันเผยหน้ากลางอรุณ(นางสนมเข้าเฝ้าฮ่องเต้โดยไม่แต่งหน้า)มาโดยตลอด นั่นเป็นเพราะว่าหน้าของเธอตอนไร้เครื่องสำอาง ก็สวยมากอยู่แล้ว ดังนั้นน้อยมากที่เธอจะแต่งหน้า
เซียวชูหรันตอบอย่างจริงจัง: “วันนี้เป็นวันประชุมสุดยอดของอุตสาหกรรมการตกแต่งเมืองจินหลิง คุณไปพร้อมกับฉันแล้วกัน บริษัทของเราเพิ่งจะเปิดกิจการ หาได้ยากที่ฝ่ายผู้จัดงานจะเชิญเรา นี่คือโอกาสอันดีที่จะปรากฏตัวขึ้นในสายงานวิชาชีพ เราต้องแสดงออกมาให้ดี คว้าโอกาสยืนอยู่ในอุตสาหกรรมนี้ให้มั่นคงให้ได้”
เย่เฉินถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย: “บริษัทไหนเป็นผู้จัดงาน? เราเพิ่งจะเปิดกิจการ ทำไมถึงได้เชิญเรา......”
เซียวชูหรันยิ้มและพูดว่า: “ตี้เหากรุ๊ปเป็นผู้จัดงาน รองประธานหวังหวังตงเสวี่ยนส่งบัตรเชิญให้ฉัน”
“มิน่า......” ปกติเย่เฉินก็ไม่สนใจเรื่องของบริษัท ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าตี้เหากรุ๊ปเป็นผู้จัดงานประชุมสุดยอดในครั้งนี้
ประมาณการว่าเพราะบริษัทของภรรยาเขาเพิ่งเปิดกิจการ หวังตงเสวี่ยนอยากช่วยภรรยาเขาขยายชื่อเสียงให้เป็นที่รู้จัก ดังนั้นถึงได้จงใจจัดงานประชุมสุดยอดดังกล่าวขึ้นมา
พูดให้แจ่มแจ้ง ก็คือจะจัดเวทีเพื่อให้ภรรยาเขาได้ร้องเพลง
หลังจากที่เซียวชูหรันแต่งหน้าเสร็จแล้ว หาชุดสูทให้เย่เฉินใส่ชุดหนึ่ง ถึงได้พาเขาออกไปด้วย
ตอนที่ถึงสถานที่ประชุม ที่นี่ก็มีคนเนืองแน่นมากแล้ว ชายวัยกลางคนสวมชุดสูทรองเท้าหนัง พาสาวสวยที่แต่งตัวสวยงามตระการตามาร่วมงานเดินอยู่ทุกที่
เย่เฉินก็ไม่เคยติดต่อกับอุตสาหกรรมการตกแต่งมาก่อน ดังนั้นเลยไม่มีคนรู้จักสักคน แต่ว่าเมื่อก่อนตอนที่เซียวชูหรันอยู่บริษัทเซียวซื่อเคยติดต่อกับคนในสายงานนี้มาตลอด ดังนั้นทันทีที่เข้ามา ก็พบกับคนรู้จักและทักทายไปไม่น้อย
“เขาก็คือประธานเซียวเหรอ?” อีกคนหนึ่งอุทานด้วยความประหลาดใจ พูดว่า: “ดูเหมือนว่าประธานของสมาคมการค้าหนานกว่างก็คือเขาใช่ไหม?”
“ถูกต้อง เขานั่นแหละ!”
“คนเย่นจิงคนหนึ่ง ทำไมถึงเป็นประธานของสมาคมการค้าหนานกว่างได้? !”
“ในหนานกว่างเชียนเฉิงกรุ๊ปก็มีธุรกิจอยู่ไม่น้อย และที่สำคัญคือตระกูลซ่งไม่ได้แข่งขันกับพวกเขาเพื่อชิงตำแหน่งประธาน ถ้าไม่อย่างนั้น ตำแหน่งประธานต้องเป็นของตระกูลซ่งอย่างแน่นอน”
เย่เฉินอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...