เพราะนางาฮิโกะ อิโตะอยากพาทานากะ โคอิจิ ลูกน้องผู้ภักดีไปด้วย รวมไปถึงเอมิ อิโตะน้องสาวของเขา ไปเมืองจินหลิงด้วย ดังนั้นอิโตะ นานาโกะจึงรีบเลื่อนเวลาขึ้นเครื่อง และยกเลิกการนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปสนามบิน
สำหรับนางาฮิโกะ อิโตะ และทานากะ โคอิจิ ที่ถูกตัดขาทั้งสองข้าง การนั่งเฮลิคอปเตอร์เป็นอะไรที่ไม่ค่อยดี และไม่สะดวก ดังนั้นอิโตะ นานาโกะจึงจัดขบวนรถ พาผู้ช่วย คนใช้ คนสิบกว่าคนนั่งรถไปที่สนามบินเฉิงเถียน ในโตเกียว
เพื่อดูแลพ่อ อิโตะ นานาโกะกับนางาฮิโกะ อิโตะ นั่งรถ MPV คันเดียวกัน ระหว่างรถเคลื่อนตัวไปยังสนามบิน อิโตะ นานาโกะรู้สึกตื่นเต้นมาก
แค่คิดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมง จะถึงเมืองจินหลิงที่เย่เฉินอยู่ อิโตะ นานาโกะอยากโทรบอกเขาตอนนี้
แต่ว่าอิโตะ นานาโกะไม่อยากบอกจุดประสงค์ที่ไปเมืองจินหลิง จนโจ่งแจ้งเกินไป
การไปเมืองจินหลิงครั้งนี้ เธอมีเหตุผลอันสูงส่งหลายอย่าง
เหตุผลแรกคือ อยากมาเยี่ยมซ่งหวั่นถิง รวมไปถึงสุนัขชิบะอินุที่เธอมอบให้ซ่งหวั่นถิงด้วย
เหตุผลที่สองคือ ได้มาดูคอนเสิร์ตของกู้ชิวอี๋ เธอชอบกู้ชิวอี๋มาก และหาโอกาสไปดูคอนเสิร์ตลอด
เหตุผลที่สาม เอาโมโมตาโรให้ฉินเอ้าเสวี่ยน เพราะฉินเอ้าเสวี่ยนชอบสุนัขชิบะอินุเหมือนกัน และเธอให้สัญญาผ่านซ่งหวั่นถิง ว่าจะเอามาให้ฉินเอ้าเสวี่ยนหนึ่งตัว
แต่เหตุผลทั้งสามข้อ เป็นเพียงเปลือกนอกเท่านั้น
สิ่งที่ขับเคลื่อนอิโตะ นานาโกะ ให้เธอมีกำลังแรงใจมาที่เมืองจินหลิง เพราะเธอเอาแต่คิดถึงเย่เฉินทั้งวันทั้งคืน อยากหาโอกาสไปเจอเขาสักครั้ง
แต่เธอไม่อยากแสดงแรงจูงใจที่แท้จริงออกมามากนัก
เพราะเธอกลัวว่าจะทำให้เย่เฉินรู้สึกกดดัน
คาวาน่า เรย์พูดว่า “คืออย่างนี้ค่ะ คุณหนูใหญ่ เมื่อกี้ซูโสว่เต้าแห่งตระกูลซู ที่เย่นจิงประเทศหัวเซี่ย โทรหาฉัน เขาบอกว่าหวังว่าจะได้เจรจาความร่วมมือกับเรา”
“ตระกูลซูเหรอ” อิโตะ นานาโกะขมวดคิ้ว และพูดอย่างไม่ต้องคิด “ช่วงนี้เราระงับการเจรจาความร่วมมือกับบริษัทต่างชาติไม่ใช่เหรอ เธอปฏิเสธเขาไปก็พอแล้ว”
คาวาน่า เรย์พูดอธิบาย “คุณหนูใหญ่ ครั้งนี้ความร่วมมือของตระกูลซู แตกต่างจากที่ผ่านมามาก เงื่อนไขโดยรวมดีกับอิโตะกรุ๊ปมาก”
“ดีมากเหรอ” อิโตะ นานาโกะ ถามอย่างประหลาดใจ “โดยรวมดีแค่ไหน”
คาวาน่า เรย์ แนะนำอย่างละเอียด “คุณหนูใหญ่ เพราะตระกูลซูทำผิดครั้งใหญ่ที่หัวเซี่ย ทำให้โดนยกเลิกใบรับรองการขนส่ง ตอนนี้เรือขนส่งขนาดใหญ่ของพวกเขา ทำได้แค่จอดอยู่ที่ท่าเรือในหัวเซี่ย ไม่สามารถทำเงินได้ ความหมายของตระกูลซูก็คือ เขาต้องการก่อตั้งบริษัทร่วมกับเรา และนำเรือทั้งหมดมาอยู่ในชื่อของบริษัทร่วม พวกเราไม่ต้องทำอะไรเลย แค่เตรียมการที่ญี่ปุ่นเท่านั้น ส่วนที่เหลือพวกเขาบริหารเอง พวกเขาจะให้กำไรเรา 20 เปอร์เซ็นต์”
อิโตะ นานาโกะ พูดอย่างตกใจ “แบ่งกำไรให้ 20 เปอร์เซ็นต์ ตระกูลซูใจป้ำขนาดนั้นเลยเหรอ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...