ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2457

อู๋ตงไห่ได้รับการติดต่อจากซูอานสุ้น เขาดีใจเป็นอย่างมาก

ปัญหาของลูกชายคนเล็กอย่างอู๋ฉี ทำให้เขากังวลใจมาตลอด แต่เขารู้ดี เย่เฉินไม่สามารถรักษาลูกชายเขาให้หายในชั่วครู่ชั่วยาม ตอนนี้ตระกูลซูเชิญปรมาจารย์ซวนซวน ฮวงจุ้ยมา เขาหวังว่าปรมาจารย์ท่านนี้จะช่วยคลายความกังวลในใจเขาได้

ดังนั้น เขาจึงตอบซูอานสุ้นว่า “ขอบคุณพ่อบ้านซูมากครับ กระผมจะพาลูกชายไปเดี๋ยวนี้ครับ! ให้อาจารย์ไหม้ดูอาการของเขา!”

เมื่อซูอานสุ้นได้ยิน เขารีบพูดว่า “อย่า อย่า อย่าเด็ดขาดนะ! ลูกชายของคุณเป็นแบบนั้นทุกชั่วโมงไม่ใช่เหรอ ถ้าพามาให้คุณท่านไหม้เห็น เขาจะรู้สึกอย่างไร คุณมาคนเดียวเถอะ ค่อยมาบอกเรื่องอาการของลูกชายคนเล็กให้เขาฟัง ให้คุณท่านไหม้ได้เตรียมใจหน่อย”

ทันใดนั้นอู๋ตงไห่รู้สึกหน้าร้อนฉ่า

เขาคิดเพียงว่ามีโอกาสรักษาลูกชายคนเล็กให้หาย แต่กลับลืมไปว่า ตอนนี้ลูกชายคนเล็กของเขาน่ารังเกียจแค่ไหน

ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างนอบน้อม “ขอบคุณพ่อบ้านซูที่เตือนสติครับ งั้นเดี๋ยวผมไปเองครับ!”

เมื่ออู๋ตงไห่เดินทางไปคฤหาสน์ริมน้ำของซูเฉิงเฟิง เฉินจื๋อข่ายได้รับรายงานจากลูกน้อง

ห้องเพรสซิเดนสูทที่ว่างเกือบครึ่งปี ถูกตระกูลอิโตะจากประเทศญี่ปุ่นจองไปแล้ว!

อีกทั้งรายชื่อผู้เข้าพัก ที่ตระกูลอิโตะส่งมา มีชื่อของนางาฮิโกะ อิโตะด้วย!

ระหว่างที่เฉินจื๋อข่ายกำลังตกใจ เขารีบโทรไปรายงานเย่เฉิน

เย่เฉินตกใจกับเรื่องนี้เช่นกัน

ในรายชื่อที่เฉินจื๋อข่ายส่งให้ ไม่ได้มีแค่ชื่อนางาฮิโกะ อิโตะ ยังมีเอมิ อิโตะน้องสาวของเขา รวมไปถึงทานากะ โคอิจิลูกน้องของเขาด้วย

เย่เฉินงงไปหมด เขาไม่เข้าใจ ทำไมจู่ๆ นางาฮิโกะ อิโตะ ถึงมาเมืองจินหลิง แถมยังพาทานากะ โคอิจิมาด้วย

อู่ตงไห่ไม่พอใจกับท่าทีหยิ่งผยอง และวางมาดของซูอานสุ้น

ซูอานสุ้นไม่ใช่คนตระกูลซู เขาก็แค่สุนัขตัวหนึ่งของคุณท่านใหญ่ซูเท่านั้น

อีกอย่าง ได้ยินคนพูดกันปากต่อปาก เขาไม่ได้แซ่ซู ว่ากันว่าชื่อจริงของเขาคือต่งอานชุ่น หลังจากอยู่ตระกูลซูมานาน เขาหอบหน้าไปหาคุณท่านใหญ่ซู ขอให้คุณท่านใหญ่ซูมอบแซ่ซูให้แก่เขา

ตั้งแต่โบราณจนถึงตอนนี้ มีเพียงฮ่องเต้ในตอนนั้น ที่จะมอบแซ่ให้กับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ไม่ก็พวกแม่ทัพ ยังไม่เคยได้ยินเจ้านายตระกูลไหน มอบแซ่ให้ลูกน้องตัวเอง ยิ่งกว่านั้น ยังไม่เคยได้ยินลูกน้องคนไหน ขอใช้แซ่ของเจ้านายตัวเอง ซูอานสุ้นเป็นคนแรกที่ทำแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกเหมือนโดนคนนอกดูถูก

แต่ซูอานสุ้นไม่สนใจ สิ่งที่เขาอยากทำก็คือเป็นคนสนิทของคุณท่านใหญ่ซู ให้คุณท่านใหญ่ซูเชื่อใจเขา แค่ให้หนทางในภายภาคหน้าสุขสบาย จะแซ่อะไรก็ไม่สำคัญ

ถึงอู๋ตงไห่จะดูถูกซูอานสุ้นในใจนับไม่ถ้วน แต่เขาไม่กล้าแสดงทีท่าไม่พอใจ ต่อหน้าซูอานสุ้น จึงทำได้เพียงพูดอย่างนอบน้อม “พ่อบ้านวางใจได้เลย ผมจะรออยู่ที่นี่”

ซูอานสุ้นพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นจึงพูดทิ้งท้ายว่า “รอแล้วกัน”