ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2459

ซูเฉิงเฟิงเชิญไหม้เฉิงซินมานั่งที่โซฟาอย่างนอบน้อม หลังจากนั่งลง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นจึงพูดอย่างเจ็บปวด “เฮ้อ! ลุง ครั้งนี้คุณต้องช่วยผมนะ!”

ไหม้เฉิงซินพยักหน้า และพูดอย่างจริงจัง “ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ฉันต้องทำสุดความสามารถ เพราะฉะนั้นนายต้องเล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง”

ซูเฉิงเฟิงรับปาก จากนั้นจึงพูดอย่างทอดถอนใจ “ยังไงแล้ว ก็เป็นความผิดของคนแก่หน้ามืดตามัวอย่างผม ตัดสินใจทำเรื่องที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผล...”

พูดพลาง ซูเฉิงเฟิงก็เล่าเรื่องที่สองพี่น้องซูจือเฟยกับซูจือหยู ถูกลักพาตัวที่ญี่ปุ่น จนกระทั่งเรื่องที่ซูรั่วหลีทำลายตระกูลมัตสีโมโตะทั้งตระกูล จนถึงเรื่องที่เขาหักหลังซูรั่วหลี เรื่องลอบฆ่าตู้ไห่ชิง ให้ไหม้เฉิงซินฟัง

เมื่อฟังจบ เขาถามอย่างกังวล “ลุง คุณว่าครั้งนี้ ผมจะโดนกรรมตามสนองหรือเปล่า”

ไหม้เฉิงซินโบกมือไปมา จากนั้นจึงพูดอย่างจริงจัง “เฉิงเฟิง นายเป็นลูกของเพื่อนฉัน ก็เท่ากับเป็นหลานของฉัน งั้นฉันไม่พูดอะไรลึกลับพวกนั้นแล้ว นายจำเอาไว้ บนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะด้านฮวงจุ้ย หรือด้านวิทยาศาสตร์ ไม่มีอะไรที่เรียกว่ากรรมตามสนอง”

ซูเฉิงเฟิงถามอย่างตกใจ “ทำไมล่ะครับ คุณนับถือลัทธิเต๋าอะไรพวกนี้ ต้องมีพวกกรรมตามสนอง การแก้แค้นอะไรพวกนี้ไม่ใช่เหรอ”

ไหม้เฉิงซินส่ายหน้า “ที่นายพูดคือพุทธศาสนา อีกอย่างพวกที่ร่ำเรียนด้านซวนซวน ฮวงจุ้ย ไม่จำเป็นต้องนับถือลัทธิเต๋า พวกเราคืออี้จิงปากั้ว ฉีเหมินตุ้นเจี่ย”

ซูเฉิงเฟิงรีบถามต่อ “แล้วที่คุณพูดว่าไม่มีกรรมตามสนอง คือเรื่องจริงไหม”

ไหม้เฉิงซินหัวเราะและพูดว่า “จากความคิดของฉัน มันคือความจริง แต่ถ้านายยังไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ฉันจะให้นายได้รู้จักซวนซวนและฮวงจุ้ย ถือว่าเป็นการศึกษาแล้วกัน”

ซูเฉิงเฟิงรีบพูดว่า “เชิญคุณพูดมาเลยครับ”

“ตอนนั้น ฉันอยู่ที่ซอยเม่าเอ๋อร์ มีสตรีคนหนึ่งเป็นเพื่อนบ้าน เธอกินเจ สวดมนต์ทุกวัน ยึดมั่นในหนทางการทำความดี”

“สามีของเธอด่วนจากไปเสียก่อน เธอต้องเลี้ยงลูกชายสามคนให้เติบโต และก่อร่างสร้างตัวมาอย่างยากลำบาก แต่เมื่อเธอแก่ตัวลง ลูกชายทั้งสามคน กลับไม่มีใครเลี้ยงดูเธอสักคน”

“ลูกสะใภ้ทั้งสามคน ต่างผลัดเปลี่ยนกันมาด่าทอถึงบ้าน เพื่อต้องการแย่งชิงทรัพย์สินของครอบครัว ทุกครั้งที่มา จะต้องฉกฉวยของบริโภคไปเล็กๆ น้อยๆ ขนาดกะละมังเก็บน้ำ ก็ยังทุบให้แตก ถึงจะพอใจ คงรอให้เธอตายเร็วๆ จะได้ครอบครองบ้านแบบโบราณ”

“ถึงลูกชายทั้งสามจะไม่ทำร้ายเธอ แต่จะพูดเสียดสีเธอทุกครั้งที่มา ถึงขนาดที่ข้างบ้านมีขบวนแห่ศพ ลูกชายเธอชี้หน้าและก่นด่าเธอ ว่าทำไมไม่เป็นเหมือนคนแก่ข้างบ้าน ไม่ตายๆ ไปซะ”

“หญิงชราไม่เพียงแต่จะกินไม่อิ่ม ยังต้องเหน็บหนาว น้ำตานองหน้าทุกวัน ถึงจะไม่ได้ร้องไห้จนตาบอด แต่การมองเห็นของเธอเสื่อมลงทุกวัน บวกกับตะเกียงที่จุดไม่ติด เมื่อตะวันลับขอบฟ้า จะตกอยู่ในความมืดมิด และใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก”