ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2470
แต่ซ่งหวั่นถิงไม่ได้พูดออกมา เย่เฉินก็ไม่อยากแสดงออกไปตรงๆ ว่ารู้เรื่องแล้ว ดังนั้นเขาจึงแสร้งถามอย่างสงสัย “ทำไมจู่ๆ ถึงชวนผมทานข้าวล่ะ”
ซ่งหวั่นถิงพูดว่า “คืออย่างนี้ค่ะ ปู่บอกว่าช่วงนี้ไม่ค่อยมีโอกาสชวนคุณมานั่งคุยที่บ้าน เลยบอกให้ฉันถามคุณว่าคืนนี้มีเวลาว่าง มาทานข้าวกันสักมื้อไหม”
เย่เฉินคิดไม่ถึงว่าซ่งหวั่นถิงจะบอกว่า คุณท่านซ่งชวนเขาทานข้าว เธอปิดปากเงียบ ไม่พูดเรื่องอิโตะ นานาโกะ เดาว่าอิโตะ นานาโกะ น่าจะอยากเซอร์ไพรส์เขา
เมื่อคิดถึงยามาโตะนาเดชิโกะ ที่สวย ใจกว้าง แถมยังอ่อนโยนและนิ่งสงบ เย่เฉินก็อดคิดถึงไม่ได้ จู่ๆ ภาพที่เดินเล่นกันในคืนที่มีหิมะที่เกียวโต ลอยเข้ามาในหัวของเขา
เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เย่เฉินพูดกับซ่งหวั่นถิง ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว “ในเมื่อคุณท่านซ่งเชิญ ผมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว รบกวนคุณบอกเขาด้วย คืนนี้ผมจะไปครับ”
เมื่อซ่งหวั่นถิงได้ยินเย่เฉินตอบตกลง เธอพูดอย่างดีใจ “ดีจังเลยค่ะ ให้ฉันขับรถไปรับคุณไหมคะ”
เย่เฉินหัวเราะแล้วพูดว่า “ไม่ต้องลำบากหรอก พ่อตาผมอยู่บ้านพอดี เดี๋ยวผมขับรถเขาไป”
“ค่ะ” ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างดีใจ “งั้นฉันรอต้อนรับอาจารย์เย่ที่บ้านนะคะ!”
เมื่อคุยกับเย่เฉินเสร็จเรียบร้อย ซ่งหวั่นถิงจึงบอกลา และวางสาย
อิโตะ นานาโกะที่อยู่ข้างๆ ตอนนี้เธอดีใจจนกระโดดโลดเต้น เธอกอดเอวซ่งหวั่นถิง และพูดอย่างมีความสุข “พี่หวั่นถิง เป็นคนดีจริงๆ!”
ซ่งหวั่นถิงยิ้มแล้วพูดว่า “อย่ามัวแต่ขอบคุณฉัน ตั้งแต่ฉันรู้จักอาจารย์เย่ จนถึงตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันโกหกเขา อีกเดี๋ยวเจออาจารย์เย่ เธอต้องอธิบายกับเขาเอง ว่าทำไมถึงให้ฉันหลอกเขา”
อิโตะ นานาโกะหัวเราะคิกคัก แล้วพูดว่า “พี่หวั่นถิงวางใจได้เลย ฉันจะอธิบายเย่เฉินซังอย่างชัดเจน พี่ช่วยฉันครั้งใหญ่ ฉันจะให้พี่เป็นแพะรับบาปได้ยังไงกันล่ะ”
เย่เฉินพยักหน้า “เสร็จแล้วครับ”
หม่าหลันรีบพูดว่า “เหนื่อยแย่เลย! แม่ทำกับข้าวเสร็จแล้ว นายรีบไปล้างมือ แล้วมาทานข้าวสิ”
เย่เฉินพูดว่า “แม่ คืนนี้ผมมีนัดทานอาหาร คงไม่ได้ทานข้าวที่บ้าน”
“หา?” หม่าหลันถามอย่างแปลกใจ “ทำไมจู่ๆ ถึงออกไปทานข้าวนอกบ้านล่ะ แม่เตรียมอาหารไว้เกือบเสร็จแล้ว แถมยังตั้งใจตุ๋นกระดูกแพะทุ่งหญ้าด้วย!”
ขณะที่พูดเซียวฉางควนเดินลงมาจากชั้นบน เขารีบพูดทันทีว่า “คืนนี้ผมก็ไม่ทานข้าวที่บ้านนะ เย่เฉินต้องไปกับผมด้วย ไปทานข้าวกับคนของสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...