ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2472
เย่เฉินถามอย่างแปลกใจ “งั้นคราวนี้คุณมาไม้ไหนอีก”
เซียวฉางควนรีบพูดว่า “เมื่อกี้คุณน้าหานของนายคุยในวีแชทว่า เหมือนเธอจะเป็นไข้ พอลไปทำงานนอกสถานที่พอดี คุณน้าหานของนายอยู่บ้านคนเดียว ไม่มีคนดูแล ฉันต้องรีบซื้อยากับของกินไปให้เธอ”
เย่เฉินอึ้งไป จากนั้นจึงถามทันที “คุณจะไปบ้านคุณน้าหานเหรอ”
“ใช่” เซียวฉางควนพยักหน้า จากนั้นจึงพูดว่า “นายรีบขับรถไปส่งฉัน จากนั้นเราสองคนก็แยกย้าย”
เย่เฉินไม่คิดเยอะ เขารีบพยักหน้าแล้วพูดว่า “บ้านคุณน้าหานอยู่ไหน เดี๋ยวผมไปส่งคุณก่อน”
เซียวฉางควนรีบยื่นมือถือให้เย่เฉิน “นี่ ที่นี่ เขตคฤหาสน์เหม่ยหลุน”
เย่เฉินมองแวบหนึ่ง ทางเดียวกับบ้านซ่งหวั่นถิง ถือว่าอยู่ไม่ไกล เขาจึงสตาร์ทรถ พาเซียงฉางควนออกจากบ้าน
ระหว่างทาง เซียวฉางควนบอกให้เย่เฉินมาที่ร้านยา เพื่อซื้อยาลดไข้ และยังบอกให้เขาขับรถมาที่หน้าร้านอาหารพื้นเมือง
รถจอดลงหน้าร้านอาหาร เซียงคางฉวนรีบพูดว่า “เย่เฉิน นายรอในรถนะ!”
พูดจบ เขากำลังจะผลักประตูลงไป
เย่เฉินเห็นดังนั้น จึงรีบพูดว่า “พ่อ เดี๋ยวผมไปเองดีกว่า พ่อนั่งรอบนรถเถอะ”
เซียวฉางควนได้ยิน จึงพูดว่า “งั้นรบกวนนายช่วยซื้อขนมจีบเป็ด ซุปใสเนื้อหมักเกลือแล้วก็โจ๊กข้าวฟ่างมาด้วยนะ”
เขาไม่ได้กังวลกับนิสัยใจคอของหานเหม่ยฉิง แต่เขากังวลกับสติของพ่อตา และความแน่วแน่ของหานเหม่ยฉิงในสภาวะป่วย
ขืนพ่อตาดูแลเธอ แล้วคิดอะไรนอกลู่นอกทาง ส่วนจิตใจของหานเหม่ยฉิงที่กำลังป่วย ถ้าเกิดมีความรู้สึกต้องการที่พึ่งพา ถ้าพ่อตาเป็นฝ่ายเริ่ม ไม่แน่หานเหม่ยฉิงอาจให้เขาฉวยโอกาสตอนป่วย
ถึงเย่เฉินหวังว่าวันหนึ่งเซียวฉางควนกับหานเหม่ยฉิง จะตกลงปลงใจแต่งงานกัน แต่ตอนนี้เขายังไม่หย่ากับหม่าหลัน ถ้าเขามีชู้ตอนที่ยังสมรสอยู่ เกิดหม่าหลันรู้ขึ้นมา ครอบครัวต้องแตกอย่างแน่นอน พลอยทำให้ตัวเขากับเซียวชูหรันลำบากไปด้วย
ดังนั้นตอนนี้เย่เฉินหวังเพียงว่า หลังจากหานเหม่ยฉิงทานโจ๊กข้าวฟ่าง เธอจะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม
ถ้าเป็นเช่นนั้น ถึงพ่อตาของเขาจะคิดนอกลู่นอกทาง อย่างน้อยก็ไม่มีทางได้ฉวยโอกาสตอนป่วย...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...