ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2473
เย่เฉินเพิ่งขับรถออกไป เซียวฉางควนอดใจรอไม่ไหวแล้ว เขาเร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็ว
อันที่จริง ตั้งแต่หานเหม่ยฉิงบอกเขาในโทรศัพท์ว่าจะกลับประเทศ ในใจเขาก็มีแต่ภาพของหานเหม่ยฉิง
หลังจากหานเหม่ยฉิงกลับมา เหมือนเธอจุดดอกไม้ไฟ ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกในใจเขามาหลายปี
ช่วง 20-30 ปีมานี้ ตอนที่เซียวฉางควนรู้สึกมีความสุขที่สุด คือหลังจากหานเหม่ยฉิงกลับมา แล้วมาทำอาหารในบ้าน เขากับเธอช่วยกันทำอาหารกันอย่างสนิทสนม
แต่ว่าหานเหม่ยฉิงมีสติ เธอรู้ว่าเซียวฉางควนยังไม่หย่ากับหม่าหลัน เธอจึงเตือนสติตัวเองในใจ เพื่อรักษาระยะห่าง ไม่สานสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเซียวฉางควน
เซียวฉางควนทำตัวไม่ถูกกับเรื่องนี้ แต่เขาก็ไม่มีโอกาสพังทลายมัน
ถึงเซียวฉางควนจะเป็นคนไม่ได้เรื่อง แต่เขาก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง เขารอคอยหานเหม่ยฉิงมาหลายปี ไม่ใช่แค่เพียงจิตใจที่ลุ่มหลง ร่างกายก็เช่นกัน
ดังนั้น เขาปรารถนาจะหวนคิดถึงอดีตที่หวานชื่น กับแฟนที่เป็นรักแรกของเขา แต่ทั้งคู่เจอหน้ากันบ่อยสุด ก็คือที่มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ ดังนั้นถึงมีความรู้สึก ก็ต้องดูกาลเทศะด้วย
แต่ครั้งนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิง
หานเหม่ยฉิงป่วยกะทันหัน แถมยังไม่มีใครดูแล เซียวฉางควนคิดว่า ผู้หญิงจิตใจอ่อนแอที่สุดในช่วงเวลาแบบนี้ และต้องการที่พึ่งพาซึ่งไว้ใจได้มากที่สุดเช่นกัน
บวกกับทั้งสองคนสนิทสนมกันในอดีต และตอนนี้ก็ยังมีความรู้สึกหลงเหลืออยู่ ในสถานการณ์แบบนี้ ง่ายต่อการหวนคืนสู่อดีต
ดังนั้น เซียวฉางควนจึงรีบมาอย่างรวดเร็ว หวังว่าวันนี้จะพังทลายมันลงได้
สำหรับหม่าหลัน เขาขี้เกียจนึกถึง และไม่อยากนึกถึงด้วย
เซียวฉางควนพูดอย่างตกใจ “ทำไมข้างในร้อนขนาดนี้”
หานเหม่ยฉิงสวมเสื้อขนเป็ดตัวหนา เธอพูดอย่างอ่อนแรง “ฉันหนาวจริงๆ ก็เลยเปิดที่ทำความร้อนบนพื้นจนสุด แล้วก็เปิดเครื่องปรับอากาศด้วย”
เซียวฉางควนเห็นเธอห่อเหี่ยว สีหน้าซีดเผือด จึงอดพูดอย่างปวดใจไม่ได้ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น แข็งแรงดีแท้ๆ ทำไมถึงป่วยกะทันหันแบบนี้ล่ะ”
หานเหม่ยฉิงพูดอย่างเหนื่อยใจ “เฮ้อ สงสัยอากาศปีนี้ชื้นมาก ถึงจะไม่ได้หนาว แต่อากาศชื้นแบบนี้ ทำให้คนป่วยง่าย...”
เซียวฉางควนยื่นมือออกมา จับมือนุ่มของหานเหม่ยฉิงเอาไว้แน่น เขาพูดอย่างเหนื่อยใจ “โอ๊ย มือเธอร้อนมาก เธอวัดอุณหภูมิหรือยัง ไข้กี่องศา”
หานเหม่ยฉิงพูดว่า “วัดเมื่อกี้ 39.2 องศา ฉันกินยาลดไข้แล้ว แต่ยังไม่ออกฤทธิ์”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...