ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2474
เมื่อเซียวฉางควนได้ยินอุณหภูมิ 39 องศากว่าๆ เขาเจ็บปวดใจมาก เขายื่นหน้าผากเข้าไปหาหน้าผากของหานเหม่ยฉิง หลังสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง เขาพูดโพล่งออกมาว่า “หน้าผากร้อนมาก เธอไปนั่งที่โซฟาก่อน เดี๋ยวฉันไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาให้”
หานเหม่ยฉิงพูดอย่างเกรงใจ “งั้นรบกวนนายด้วยนะฉางควน...”
เซียวฉางควนพูดอย่างจริงจัง “เธอกับฉันจะเกรงใจอะไรกันอีก ยังจำตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยได้ไหม ฉันนอนป่วยที่หอพัก ไปเรียนไม่ได้ เธอโดดเรียน แล้วปีนกำแพงเข้ามาในหอพักชาย เพื่อมาดูแลฉันทั้งวัน”
หานเหม่ยฉิงได้ยิน เธอมีสีหน้าเขินอาย
เรื่องในอดีตที่เซียวฉางควนพูด แน่นอนว่าเธอจำได้ดี
เพราะครั้งนั้น ไม่ใช่แค่เซียวฉางควนป่วยธรรมดาๆ
ตอนนั้นทั้งคู่กำลังอยู่ในช่วงที่ความรักเบ่งบาน แต่นักศึกษาในสมัยนั้นค่อนข้างใสซื่อ ดังนั้นทุกคนจึงทำแค่จับมือกันเป็นครั้งคราว แล้วก็กอดกันริมแม่น้ำ ตอนที่ไม่มีคน
นอกจากนี้ ก็ไม่มีอะไรที่มากไปกว่านี้อีกแล้ว
แต่ตอนนั้นเซียวฉางควนป่วยหนักมาก หานเหม่ยฉิงกังวลจริงๆ ดังนั้นเธอจึงแอบเข้ามาในหอพักชาย เพื่อดูแลเขา
ตอนนั้นในหอพักชายมีเพียงแค่พวกเขาสองคน คู่รักที่ความรักกำลังเบ่งบาน จู่ๆ ก็มีโอกาสได้อยู่กันสองต่อสอง อีกอย่างตอนที่หานเหม่ยฉิงดูแลเซียวฉางควน หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ทั้งสองจะใกล้ชิดกัน ไปๆ มาๆ ทำให้บรรยากาศค่อยๆ ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งสองอยู่ในช่วงที่ทำให้คนหัวใจเต้นแรง ประมาณไม่กี่ชั่วโมง อุณหภูมิในตัวเซียวฉางควนค่อยๆ ลดลง แต่ทว่าความรู้สึกของทั้งสองคนกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนั้นเซียวฉางควนเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน เขาจึงไม่สามารถอดทนได้ และใช้โอกาสตอนที่ตัวเองกำลังป่วย ช่วงชิงความบริสุทธิ์ของหานเหม่ยฉิง
แต่ทว่า เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนที่จะตอบอะไรออกไปต่อหน้า เพราะเรื่องนี้ มันเกินกว่าคำว่าคลุมเครือ
อันที่จริงเซียวฉางควนมีความคิดไม่ดีเล็กน้อย เขาจงใจพูดถึงเรื่องในอดีต เพราะอยากเห็นท่าทีเขินอายของหานเหม่ยฉิง
เพราะสำหรับเขา ยิ่งหานเหม่ยฉิงเขินอายมากเท่าไร ก็ยิ่งยืนยันได้ว่าเธอยังรักเขามาก
เมื่อเห็นหานเหม่ยฉิงไม่พูดอะไร เขารีบกระแอมออกมา และถามว่า “เหม่ยฉิง ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลย ตอนที่เธอไปดูแลฉันที่หอพักชาย เธอลืมไปแล้วเหรอ ให้ฉันช่วยฟื้นความจำอย่างละเอียดดีไหม”
หานเหม่ยฉิงทั้งอายและร้อนใจ เธอรีบพูดว่า “นาย...นายจะไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาให้ฉันไม่ใช่เหรอ รีบไปสิ...”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...