ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2478
ถึงหานเหม่ยฉิงจะไม่อยากอาหารแม้แต่น้อย แต่เมื่อคิดว่าต้องบำรุงและซ่อมแซมร่างกายช่วงป่วย เธอจึงฝืนอ้าปากกินโจ๊กข้าวฟ่างลงไป
สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจ เมื่อโจ๊กข้าวฟ่างลงท้อง เธอรู้สึกถึงความร้อนแปลกประหลาด ไหลผ่านหลอดอาหารลงกระเพาะ มันละลายในกระเพาะ จากนั้นเธอรู้สึกอุ่นไปทั้งร่างกาย
ความอุ่นที่ไหลเวียน ทำให้หานเหม่ยฉิงที่รู้สึกหนาวมาตลอด คาดไม่ถึง เธอรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อยเลย จึงอดเอ่ยปากชมไม่ได้ “ฉางควน ทานโจ๊กข้าวฟ่างนี่ ทำให้รู้สึกสบายตัวขึ้นจริงๆ!”
เซียวฉางควนหัวเราะ “แน่นอนอยู่แล้ว! ปกติฉันศึกษาพวกของบำรุงร่างกายอยู่แล้ว เลยมีความรู้มาตั้งนานแล้ว! ก่อนหน้านี้เธออยู่อเมริกามาตลอด จึงใช้ชีวิตแบบชาติตะวันตก คนอเมริการ่างกายสูงใหญ่ เมื่อป่วย พวกเขารู้เพียงแค่ว่าต้องกินยา จะไปรู้ว่าควรทานโจ๊กข้าวฟ่างได้ยังไงกัน นี่เป็นภูมิปัญญาของบรรพบุรุษชาวจีน!”
พูดพลาง เขาก็ยื่นช้อนไปตรงปากหานเหม่ยฉิงอีก จากนั้นจึงยิ้มแล้วพูดว่า “เหม่ยฉิง ทานอีกสักสองคำสิ!”
หานเหม่ยฉิงพยักหน้า โจ๊กข้าวฟ่างคำเมื่อกี้ ทำให้เธอกระปรี้กระเปร่า และรู้สึกดี ดังนั้นเธอจึงทานอีกคำ อย่างไม่ลังเล
ตามหลักแล้ว ประสิทธิภาพของยาอายุวัฒนะ แข็งแกร่งมาก
ยาอายุวัฒนะเพียงเม็ดเดียว สามารถช่วยให้คนใกล้ตายกลับมาแข็งแรง เป็นยารักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คน อย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ดังนั้น อาการไข้ของหานเหม่ยฉิง เป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
แต่ว่า ถึงประสิทธิภาพของยาอายุวัฒนะจะแข็งแกร่งมาก แต่เย่เฉินก็ตั้งใจควบคุมปริมาณของยา
เขาขูดยาอายุวัฒนะ ใส่ลงไปในโจ๊กข้าวฟ่าง เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดังนั้นปริมาณยาจึงน้อยมาก เมื่อผสมลงไปในโจ๊กชามหนึ่ง ปริมาณยาที่จะได้รับเข้าไปแต่ละคำ จึงน้อยมาก
“ลำบากอะไรกัน” เซียวฉางควนยิ้มและโบกมือไปมา เขารีบวางช้อนและชาม จากนั้นจึงเดินไปห้องน้ำ
เมื่อเข้ามาในห้องน้ำ เซียวฉางควนลูบมือด้วยความตื่นเต้น
เขาทอดถอนใจว่า “โอ๊ย! นี่ฉันแยกกับเหม่ยฉิงเกือบ 30 ปีแล้ว! 30 ปี ในที่สุดวันนี้ฉันจะได้หวนคิดถึงอดีตที่หวานชื่นกับเธอแล้ว!”
คิดพลาง เขาเดินมาหน้าอ่างอาบน้ำ ตอนนี้มีน้ำอยู่เกือบครึ่ง เขายื่นมือไปสัมผัสอุณหภูมิ ไม่เย็นไม่ร้อน กำลังพอดี
ดังนั้น เขารีบเดินออกจากห้องน้ำ พลางพูดอย่างตื่นเต้น “เหม่ยฉิง เตรียมน้ำเสร็จแล้ว เธอรีบไปแช่...เอ่อ...เฮ้ยยยย...”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...