ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2480
“งั้นดีเลย!” หานเหม่ยฉิงรีบพูด “งั้นนายออกไปก่อน ฉันรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เราจะได้ออกไปกัน!”
“โอเค...” เซียวฉางควนหดหู่มาก เขาทำได้เพียงตอบตกลง และหันหลังเดินออกไป ด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว
ห้องนอนนี้ ในสายตาของเขา เป็นสถานที่อบอุ่นที่เขาจากมาเกือบ 30 ปี
แต่ตอนนี้ เขาทำได้เพียงยืนนอกประตู รอหานเหม่ยฉิงเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างใน
สิ่งสำคัญไปกว่านั้น หลังจากหานเหม่ยฉิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอจะลากเขาออกไปวิ่ง...
เซียวฉางควนถอนหายใจอย่างหดหู่ เขายกมือหนึ่งขึ้นมาปิดหน้า ส่วนอีกมือกุมหน้าเอาไว้ และคุกเข่าลงหน้าห้องนอนหานเหม่ยฉิง
ตอนคุกเข่าลง เขายังครุ่นคิด “นี่มันเกิดจากตรงไหนกันแน่ อย่าบอกนะว่าโจ๊กข้าวฟ่าง ได้ผลอย่างมหัศจรรย์จริงๆ!”
ผ่านไปสามนาที ประตูห้องนอนถูกเปิดออก
หานเหม่ยฉิงเดินออกมา ตอนนี้เธออยู่ในชุดวิ่งรัดรูป และรวบผมยาวมัดเป็นหางม้า ดูไม่เหมือนผู้หญิงอายุห้าสิบสักนิด บอกว่าอายุสามสิบยังเชื่อเลย
หานเหม่ยฉิงเห็นเซียวฉางควนคุกเข่าอยู่บนพื้น เธอรีบถามว่า “ฉางควน นายคุกเข่าตรงนี้ทำไม”
เซียวฉางควนรีบลุกขึ้น เขาพูดอย่างกระอักกระอ่วน “ไม่มีอะไร ฉันแค่พักแป๊บนึง...”
พูดจบ เขามองหานเหม่ยฉิงในชุดรัดรูป เรือนร่างอันสมบูรณ์แบบ แทบจะทำให้ลูกตาเขากระเด็นออกมาข้างนอก
เขาคิดไม่ถึงจริงๆ หานเหม่ยฉิงอายุขนาดนี้แล้ว แต่ยังดูแลร่างกายได้ดีขนาดนี้
เพราะชุดรัดรูปทำให้เห็นสัดส่วนชัดเจน ถ้าร่างกายมีเซลลูไลท์เพียงเล็กน้อย ก็จะเห็นได้อย่างชัดเจน
ส่วนหานเหม่ยฉิง เหมือนเลือดลมสูบฉีด วิ่งแค่นี้อย่าว่าแต่ไม่หอบ สีหน้าของเธอยังเป็นปกติมาก
ไม่นาน เซียวฉางควนไปต่อไม่ไหวแล้ว เขาพูดอย่างเหนื่อยหอบ “เหม่ย...เหม่ยฉิง เอ่อ...ฉันวิ่งไม่ไหวแล้วจริงๆ เรา...เราพักก่อนได้ไหม”
หานเหม่ยฉิงไม่เพียงแต่จะไม่เหนื่อย แต่เธอรู้สึกเหมือนยังไม่ทันได้เริ่มเลย
ดังนั้น เธอจึงรีบพูดว่า “ฉางควน นายเดินช้าๆ ดีไหม ฉันขอวิ่งก่อนสักพัก แล้วค่อยกลับมาหานาย ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร รู้สึกว่าไม่รู้จะเอากำลังในร่างกายไปใช้ที่ไหน ทำได้เพียงใช้สองขา เอาพละกำลังออกมา ฉันเลยหยุดไม่ได้...”
เซียวฉางควนกัดฟัน เขาพูดอย่างดึงดัน “งั้น...งั้นฉันวิ่งกับเธอดีกว่า...”
พูดจบ เขาใช้แรงที่เหลืออยู่อย่างน้อยนิด วิ่งตามไปอย่างสุดชีวิต...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...