ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2481

ในตอนที่เซียวฉางควนกับหานเหม่ยฉิงวิ่งกันแทบขาหัก เย่เฉินก็อยู่ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลซ่งที่อยู่เขตชานเมืองจินหลิง ไม่กี่กิโล

ตอนนี้ ภายในห้องจัดงานเลี้ยงของคฤหาสน์ตระกูลซ่ง สองพ่อลูกสองคนแห่งตระกูลอีโต๊ะรวมถึงเอมิ อิโตะ และทานากะ โคอิจิ กำลังพูดคุยสัพเพเหระกับซ่งหวั่นถิงและคุณท่านซ่ง

ถึงแม้การร่วมมือของตระกูลซ่งและบริษัทนิปปอนสตี จะอาศัยที่เย่เฉินรักษาวาตานาเบะ ชินอิจิผู้เป็นประธานของบริษัทนิปปอนสตีหาย แต่ก็ต้องขอบคุณนางาฮิโกะ อิโตะที่เป็นสะพานเชื่อมให้

อีกทั้งตอนที่ซ่งหวั่นถิงเกิดเรื่องที่ญี่ปุ่น หลังจากที่ได้รับการช่วยเหลือจากเย่เฉิน ก็โชคดีที่ได้รับการดูแลจากตระกูลอิโตะ

ดังนั้น คุณท่านซ่งจึงค่อนข้างเกรงใจแขกเหล่านี้อย่างตระกูลอิโตะมาก

สำหรับอิโตะ นานาโกะ เธอกำลังยุ่งกับการพูดคุยเรื่องระหว่างผู้หญิงกับซ่งหวั่นถิง ทั้งสองเอียงศีรษะพูดคุยซุบซิบกัน ในบางครั้งก็หัวเราะคิกคักออกมาอย่างอดไม่ได้ ราวกับว่าพวกเธอเป็นเพื่อนรักกัน

และสุนัขพันธุ์อะกิตะอินุที่อิโตะ นานาโกะพามาด้วย หมอบอยู่ข้างๆเท้าของเธออย่างเชื่อง จ้องตากลมโตมองไปรอบๆด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พอดีกับ ที่ฉินกางพาฉินเอ้าเสวี่ยนทั้งสองคนพ่อลูก มาถึงตระกูลซ่งก่อนเย่เฉินไปหนึ่งก้าว

ขณะที่สองพ่อลูกพึ่งเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง ซ่งหวั่นถิงรีบกวักมือเรียกฉินเอ้าเสวี่ยน“เอ้าเสวี่ยน มานี่เร็วเข้า！”

ฉินเอ้าเสวี่ยนมองเห็นซ่งหวั่นถิงกับอิโตะ นานาโกะ จึงรีบเดินไปทางที่ทั้งคนกวักมือเรียก

พอเห็นอิโตะ นานาโกะ ในใจของฉินเอ้าเสวี่ยนก็รู้สึกอายเล็กน้อย เนื่องจากก่อนหน้านี้ในการแข่งขัน เธอทำให้อิโตะ นานาโกะได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างไม่ตั้งใจ ประกอบกับเดิมทีเธออ่อนแอกว่าอิโตะ นานาโกะมาก อาศัยยาที่เย่เฉินให้เพื่อบรรลุการโต้กลับ ดังนั้นในใจของเธอจึงรู้สึกละอายใจเล็กน้อย

ต่อมา เธอก็เห็นสุนัขพันธุ์อะกิตะอินุที่หมอบอยู่ข้างๆเท้าของอิโตะ นานาโกะ ทันใดนั้นเธอก็ถูกท่าทางบ๊องแบ๊วของหมาน้อยดึงดูด เธอจึงร้องเสียงแหลมว่า“ว้าว！มันโมโมตาโร่ใช่ไหม？！พระเจ้าช่วย น่ารักเกินไปแล้ว！！！”

พูดจบ ก็รีบวิ่งเข้าไปหา

นางาฮิโกะ อิโตะหัวเราะเฮอะๆ แล้วพูดว่า“เมื่อก่อนผมน่ะ ชอบควบคุมลูก ไม่เพียงแค่ชอบให้ลูกเรียนศิลปะการต่อสู้ ยังชอบให้ลูกเรียนเขียนอ่าน กระทั่งการชงชาและจัดดอกไม้ ฉันมักอยากจะปลูกฝังให้เธอเป็นกุลสตรีอย่างแท้จริง”

พูดถึงตรงนี้ นางาฮิโกะ อิโตะก็ถอนหายใจ แล้วพูดขึ้นมาว่า“แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ขอแค่ลูกมีความสุข ไม่เดินทางที่ผิด ผมก็พอใจแล้ว ที่เหลือก็ให้เธอไปแสวงหาเองแล้วกัน”

“ใช่ครับ”ฉินกางพยักหน้าแล้วหัวเราะ พลางพูดขึ้นมาว่า“ตอนนี้ผมไม่ควบคุมเธออีกแล้ว ดังนั้นจึงขี้เกียจไปบงการ”

ทางด้านนี้ ความสนใจของฉินเอ้าเสวี่ยนถูกสุนัขพันธุ์อะกิตะอินุดึงดูดไปทั้งหมดแล้ว

เธอลูบหัวของสุนัขพันธุ์อะกิตะอินุตัวนั้นไปด้วย แล้วมองอิโตะ นานาโกะอย่างมีความหวัง พลางเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า “นานาโกะ หมาตัวนี้คุณให้ฉันจริงๆหรอคะ？”

“ใช่ค่ะ！”อิโตะ นานาโกะพยักหน้าแล้วยิ้ม พลางพูดอย่างจริงจังว่า“มันชื่อโมโมตาโรค่ะ เป็นเด็กผู้ชาย ถึงจะเป็นตัวผู้ แต่นิสัยเชื่องและอ่อนโยนมากเลยค่ะ จากนี้ไปขอฝากคุณเอ้าเสวี่ยนดูแลมันด้วยนะคะ！”