ฉินเอ้าเสวี่ยนตื่นเต้นเป็นพิเศษ เธอพูดอย่างตื้นตันว่า“นานาโกะ ขอบคุณมากเลยนะคะ!”
อิโตะ นานาโกะพูดอย่างยิ้มๆว่า“ทุกคนเป็นเพื่อนกัน เกรงใจทำไมกันคะ”
ฉินเอ้าเสวี่ยนพูดอย่างหน้าแดง“ฉะ……ฉันขอโทษด้วยนะคะ……ก่อนหน้านี้ทำคุณบาดเจ็บในการแข่งขัน เลยไม่มีโอกาสขอโทษคุณเลย……”
อิโตะ นานาโกะรีบพูดขึ้นมาว่า“ในเมื่อเป็นการแข่งขัน ก็ต้องมีแพ้ชนะ มีคนได้รับบาดเจ็บ ทุกคนต่างแข่งขันกันอย่างยุติธรรม ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ คุณอย่าคิดมาก”
ฉินเอ้าเสวี่ยนพูดอย่างละอายใจ“แต่ว่า……แต่ว่า……แต่ว่าตอนนั้นฉัน……ตอนนั้นฉัน……”
ชั่วขณะ ฉินเอ้าเสวี่ยนไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะอธิบายอย่างไร
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็กัดฟัน โพล่งออกมาว่า“แต่ว่าตอนนั้นฉันไม่ได้ใช้ความสามารถของตัวเองชนะคุณ แต่ใช้การช่วยเหลือจากอาจารย์เย่ทั้งหมด……เพราะฉะนั้นสุดท้ายแล้ว การแข่งขันครั้งนั้นฉันชนะโดยที่อาศัยปัจจัยอื่น……”
อิโตะ นานาโกะยิ้ม แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“เอ้าเสวี่ยน ทุกคนต่างมีโชคชะตาไม่เหมือนกัน มันก็เหมือนกับบางคนมีทักษะการต่อสู้ขั้นสูง บางคนมีวิธีในการเสริมสร้างร่างกายที่ดีกว่า ดังนั้นไม่มีอะไรที่เรียกว่าชนะโดยอาศัยปัจจัยอื่นหรอกค่ะ อีกอย่าง ต้องขอบคุณที่คุณทำฉันบาดเจ็บ เย่เฉินซังถึงเป็นห่วงฉันและพยายามจะช่วยฉันรักษาให้หาย และเป็นเพราะความห่วงใยนี้ ฉันกับคนทั้งตระกูลถึงได้ถูกเย่เฉินซังช่วยชีวิตไว้ ท้ายที่สุด ยังไงฉันก็ต้องขอบคุณคุณอยู่ดี……”
“ห้ะ?!”ฉินเอ้าเสวี่ยนถามอย่างแปลกใจ“มีเรื่องนี้ด้วยหรอคะ?!”
อิโตะ นานาโกะพยักหน้า“ฟังดูอาจจะอุกอาจไปหน่อย แต่มันเป็นเรื่องจริงค่ะ ถ้าไม่เป็นเพราะเย่เฉินซังตั้งใจไปที่เกียวโตโดยเฉพาะ เพื่อช่วยฉันรักษาอาการบาดเจ็บ ตอนนี้ฉันคงจะตายไปแล้วล่ะค่ะ”
ซ่งหวั่นถิงที่อยู่ข้างๆเมื่อได้ยินดังนั้น ในใจจึงรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย
อิโตะ นานาโกะพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ
เหตุผลที่เธอกับซ่งหวั่นถิงเข้ากันได้ดี และปฏิบัติกับเธอเหมือนพี่สาว นั่นก็เป็นเพราะว่าทั้งสองมีหลายอย่างที่เหมือนกัน
ทั้งสองคนต่างเป็นคุณหนูของตระกูลใหญ่ แต่ทั้งสองกลับพบเจอกับอันตรายที่แทบจะพรากชีวิตไม่เพียงแค่หนึ่งครั้ง แต่ชีวิตของทั้งสองเมื่อต้องอยู่ในความอันตราย กลับได้รับการช่วยเหลือจากเย่เฉินเหมือนกัน……
สิ่งที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ อิโตะ นานาโกะมองออกว่า ซ่งหวั่นถิงเป็นเหมือนกับตน ที่แอบรักเย่เฉินสุดหัวใจ……
เพราะฉะนั้น มีประสบการณ์ที่เหมือนกัน ทำให้ก้นบึ้งหัวใจของเธอ เกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...