ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2486

ฉินเอ้าเสวี่ยนเบะปากอย่างเศร้าสร้อย แล้วพูดเสียงเบาๆ“หนูรู้แล้วค่ะพ่อ……”

เวลานี้เองเย่เฉินยิ้มแล้วพูดขึ้นมาว่า“เอาหมาให้พ่อบ้านช่วยดูแลก่อนเถอะ เดี๋ยวทานอาหารเสร็จแล้วค่อยไปเล่นกับมันก็ได้”

คุณท่านซ่งรีบสั่งการให้พ่อบ้าน จูงสุนัขออกไป

จากนั้นทุกคนก็นั่งที่

ซ้ายมือของเย่เฉินคือคุณท่านซ่ง ขวามือคือนางาฮิโกะ อิโตะ

สำหรับเอมิ อิโตะกับทานากะ โคอิจิ เดิมทีตีให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมนั่งด้วยกัน แต่เย่เฉินยังคงให้พวกเขาอยู่ต่อไป

ความสัมพันธ์ระหว่างนายกับข้ารับใช้ในสังคมญี่ปุ่นนั้นชัดเจนมาก บางครั้งยศถาบรรดาศักดิ์ของผู้อาวุโสคนหนึ่งก็สามารถบดขยี้คนให้ตายได้แล้ว แต่เมื่อเทียบกับหัวเซี่ยไม่ได้ค่อนข้างเข้มงวดน้อยกว่า อีกทั้งเย่เฉินเป็นคนที่ใส่ใจในหลายละเอียดพวกนั้น ดังนั้นจึงให้พวกเขานั่งลงมาทานข้าวด้วยกัน

เอมิ อิโตะกับทานากะ โคอิจิจึงรู้สึกเป็นปลื้มมาก

หลังจากที่ทุกคนนั่งกันแล้ว คุณท่านซ่งจึงให้ทุกคนรินเหล้า โดยเหล้าในครั้งนี้ยังคงเป็นหมาวถาย ในสังคมชนชั้นสูง นี่เป็นยี่ห้อที่ได้รับความนิยมมากที่สุด และยังเป็นทางเลือกเดียวสำหรับแขกและนักการทูตต่างประเทศในงานเลี้ยงต้อนรับชาวต่างชาติ

อีกทั้ง หมาวถายที่คุณท่านซ่งเก็บสะสม แทบจะเป็นสิ่งของล้ำค่าที่ตามท้องตลาดถึงจะมีเงินก็ไม่สามารถหาซื้อได้ แค่หยิบออกมาหนึ่งขวด อย่างต่ำต้องมีประวัติยาวนานถึงยี่สิบปีขึ้นไป

หลังจากที่คนรับใช้รินเหล้าให้ทุกคนแล้ว นางาฮิโกะ อิโตะจึงอดจะยกแก้วขึ้นมาไม่ได้ ดมใต้จมูกครู่หนึ่ง แล้วขึ้นว่า“สมกับเป็นเหล้าของหัวเซี่ยจริงๆ！ลำพังแค่กลิ่นหอมนี้ก็เพียงพอทำให้คนเมาได้แล้ว”

คุณท่านซ่งถามอย่างแปลกใจ“หืม？คุณอิโตะศึกษาเรื่องเหล้าจีนของหัวเซี่ยด้วยหรอครับ？”

นางาฮิโกะ อิโตะพยักหน้า แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“ไม่ปิดบังคุณนะครับ ที่ประเทศญี่ปุ่น คนธรรมดาทั่วไปชอบดื่มเบียร์และเหล้าสาเก วัยรุ่นชอบดื่มวิสกี้และไวน์แดง สังคมชนชั้นสูงที่มีอายุหน่อย รวมถึงสมาชิกของตระกูลเก่าแก่ สิ่งที่ชอบที่สุดก็คือเหล้าจีนของหัวเซี่ยเนี่ยแหละครับ”

เย่เฉินหัวเราะแล้วพูดว่า“คุณเป็นเจ้าบ้าน ถ้าให้ผมกล่าวเปิดงาน นั่นก็เท่ากับเป็นการแย่งความเป็นเจ้าบ้านไม่ใช่หรอครับ？”

ท่านซ่งพูดอย่างยืนกรานว่า“คุณเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลซ่ง คุณอยู่ที่นี่ ก็คือบ้านของคุณครับ อีกทั้งที่นั่งอยู่ที่นี่ทุกคนล้วนได้รับการดูแลและเป็นหนี้บุญคุณของคุณ มีคนกล่าวเปิดงานเป็นอะไรที่เหมาะสมกว่านี้ไม่มีอีกแล้วครับ！”

เย่เฉินเงียบไปสักพัก ก็พยักหน้าแล้วพูดขึ้นมาว่า“ได้ครับ！”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน แล้วยกแก้วเหล้าขึ้นมา พูดอย่างจริงจังว่า“ก่อนอื่นยินดีต้อนรับครอบครัวของคุณอิโตะมาที่จินหลิง ผมไม่ค่อยสนใจธุรกิจรวมถึงนักธุรกิจของญี่ปุ่นเท่าไร แต่คุณอิโตะยังคงสร้างความประทับใจให้กับผม”

“ดังนั้น ผมก็หวังว่าหลังจากนี้ไปคุณอิโตะจะร่วมงานกับตระกูลซ่ง ตระกูลฉิน รวมถึงบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนด้วยกันนะครับ！”

“ทุกคนสามารถมุ่งมั่นที่จะร่วมติดต่อการเรื่องทรัพยากร แลกเปลี่ยน เชื่อมโยง และร่วมกันมองหาโอกาส บ่มเพาะโปรเจกต์ที่มากขึ้น ”