ขณะนั้น ตอนที่เขาไปเยี่ยมชมสแตนฟอร์ดกับแม่ มีบุคคลผู้มีชื่อเสียงคุ้นหูมากมายในซิลิคอนแวลลีย์ แต่ตอนนั้นพวกเขายังไม่ค่อยมีชื่อเสียงอะไร สำหรับตอนนี้ การเอ่ยชื่อใดชื่อหนึ่งของพวกเขาขึ้นมา ในเวทีระดับนานาชาติล้วนแต่ชื่อเสียงโด่งดังดุจดั่งสายฟ้าร้อง
ถ้าตอนนั้นไม่เป็นพ่อกับแม่ได้รับอุบัติเหตุ เส้นทางชีวิตของเย่เฉินควรจะไปศึกษาที่สหรัฐอเมริกา และหลังจากที่เรียนจบMBAในสแตนฟอร์ด ก็ไปเริ่มทำธุรกิจที่ซิลิคอน หรือกลับประเทศจีนช่วยพ่อ
แต่น่าเสียดาย ตอนอายุแปดขวบเกิดอุบัติเหตุเสียก่อน ทำให้เปลี่ยนชีวิตของเขาไปโดยสิ้นเชิง ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เรียนจบแม้แต่ปริญญาตรี
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินอดที่จะรู้สึกเศร้าขึ้นมาไม่ได้
เซียวฉางควนที่อยู่ข้างๆไม่เข้าใจ เห็นเย่เฉินใบหน้าเศร้าโศก จึงอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้ว่า“เย่เฉิน นายรู้ได้ยังไง?มีอะไรรึเปล่า?”
เย่เฉินดึงสติกลับมา แล้วยิ้มเบาๆ พลางพูดขึ้นมาว่า“ผมก็รู้สึกเหมือนกันว่าการไม่ได้เรียนในมหาวิทยาลัยอย่างสแตนฟอร์ด มันน่าเสียดายหน่อยๆ”
เซียวฉางควนตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัวไปมาพูดขึ้นมาว่า“เย่เฉิน ดูไม่ออกจริงๆ ว่านายจะตลกขนาดนี้”
เย่เฉินยิ้มอย่างเรียบเฉย ไม่ได้พูดอะไร
……
ในช่วงเวลากลางดึก ซูโสว่เต้าเดินทางมาถึงโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง
ถึงแม้ว่าจะตลอดทางล็อบบี้ของโรงแรมไปจนถึงห้องพักจะราบรื่นมาก แต่ซูโสว่เต้าก็ยังคงไม่พอใจเล็กน้อย
สิ่งที่ไม่พอใจก็คือ เป็นเพราะห้องชุดสุดหรูของเรา อยู่ห่างจากห้องชุดที่นางาฮิโกะ อิโตะจองไกลมาก ไม่อยู่ชั้นเดียวกันด้วยซ้ำ
ซูโสว่เต้าคิดว่า ถ้าเขาสามารถรู้ว่านางาฮิโกะ อิโตะมาที่จินหลิงเพื่อคุยเรื่องความร่วมมือกับตระกูลเย่ใช่หรือไม่ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการจับจุดให้ได้ มีคนในตระกูลเย่มาพบกับนางาฮิโกะ อิโตะที่จินหลิงหรือไม่
เนื่องจากนางาฮิโกะ อิโตะเป็นผู้นำของตระกูลอิโตะ ถึงจะเริ่มปล่อยให้อิโตะ นานาโกะเข้ามารับช่วงต่อแล้วบ้าง แต่ตำแหน่งของเขาในตระกูลก็ยังคงสูงที่สุดอยู่ดี
ถ้าตระกูลเย่จะคุยเรื่องการร่วมงานกับเขาจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องให้ลูกชายคนโตอย่างเย่ฉางโคงมา คุยกับนางาฮิโกะ อิโตะ
การร่วมงานที่สำคัญขนาดนี้ ถึงคุณท่านเย่ฉางโคงจะมาด้วยตัวเอง ก็ไม่อาจจะปฏิเสธว่าไม่ดีทั้งหมดได้ยังมีดีอยู่บ้าง
ต่อมา เขาก็ประกาศภารกิจที่สองออกไป“คนที่อยู่ทางจินหลิง คอยจับตาดูนางาฮิโกะ อิโตะไว้ รู้ความเคลื่อนไหวของนางาฮิโกะ อิโตะให้ได้ รวมถึงว่าเขาไปที่ไหน ไปพบใคร และคุยอะไรกับใครบ้าง พยายามสืบมาให้ได้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...