เย่เฉินพูด“ไม่ต้องหรอก ที่ผมโทรหาคุณ เพราะมีเรื่องอยากให้คุณชี้แนะน่ะครับ”
หวังตงเสวี่ยนรีบพูดขึ้นมาว่า“คุณชายอย่าเกรงใจไปเลย มีเรื่องอะไรพูดมาได้เลยค่ะ ฉันจะพยายามช่วยคุณหาวิธีอย่างสุดความสามารถค่ะ”
เย่เฉินพูด“ผมสนใจอยากทดลองเกี่ยวกับธุรกิจการขนส่งทางทะเลน่ะครับ พอดีตระกูลอิโตะของญี่ปุ่นสามารถให้ทรัพยากรและความช่วยเหลือ ในมือผมยังมีทุนที่ค่อนข้างเพียงพอ ดังนั้นเลยอยากหาโอกาสทำธุรกิจนี้”
“แต่ตอนนี้ปัญหาคือ ฉันหาคนที่เหมาะสมที่จะมารับโปรเจกต์นี้ไม่ได้ เลยอยากถามคุณว่ามีวิธีอะไรดีๆไหมครับ หรือคุณมีเวลาสามารถพยุงธุรกิจนี้ขึ้นมาได้ไหม”
“ถ้าเป็นไปได้ เรื่องเงินเดือนผมไม่มีทางตระหนี่แน่นอน ผมจะให้คำตอบที่คุณพึงพอใจ”
หวังตงเสวี่ยนที่ฟังจบ ก็พูดอย่างจริงจังว่า“คุณชายคะ ถ้าคุณต้องการ ฉันสามารถทำงานให้คุณได้ทุกอย่าง……”
พูดถึงตรงนี้ หวังตงเสวี่ยนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาว่า“แต่โปรเจกต์ใหญ่อย่างการขนส่งทางทะเล แค่เริ่มทำ ก็ต้องใช้ทุนหลักพันหลักหมื่นล้านเลยนะคะ มันเป็นเรื่องที่ใหญ่มากจริงๆ……”
“และถึงฉันจะบริหารงานที่ตี้เหากรุ๊ปได้ไม่เลว แต่หน้าที่หลักๆของฉันคือโปรเจกต์พัฒนาอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ ประการแรกคือฉันไม่เข้าใจด้านการขนส่งทางทะเล อีกประการคือฉันไม่เข้ากฎระเบียบของการค้าระหว่างประเทศ”
“โดยเฉพาะฉันไม่เข้าใจกฎข้อบังคับการค้านำเข้าและส่งออก นโยบายเกี่ยวกับภาษีของประเทศอื่นๆในต่างประเทศ ถ้าคุณให้ฉันจัดการบริหารโปรเจกต์นี้ ฉันอาจจะต้องการเวลาสักระยะหนึ่งในการทำความเข้าใจ หลังจากนั้นค่อยสร้างทีมขึ้นมา ถ้าเป็นแบบนี้ การเตรียมการเบื้องต้นอาจใช้เวลาหลายปี……”
เมื่อเย่เฉินฟังถึงตรงนี้ ก็เข้าใจความหมายของหวังตงเสวี่ยน ดังนั้นจึงถามเธอว่า“งั้นคุณแนะนำให้ผมไปหาผู้เชี่ยชาญใช่ไหมครับ?”
“ใช่ค่ะ”หวังตงเสวี่ยนพูดอธิบาย“วงการขนส่งทางทะเลแบบนี้ จำเป็นต้องเชื่อมต่อกับประเทศการค้าหลักในโลก”
“ที่ใกล้ที่สุดก็คือญี่ปุ่นและเกาหลี รองลงมาคือประเทศผู้ผลิตน้ำมันในตะวันออกกลางรวมถึงออสเตรเลีย หลังจากนั้นก็คือยุโรปและอเมริกาเหนือค่ะ”
“สิ่งที่ฉันพูดมาเป็นแค่ประเด็นสำคัญเท่านั้น แม้ว่าอุปสงค์เดียวของประเทศอื่นๆในระดับที่สองจะมีไม่มาก แต่ยอดรวมที่เพิ่มเข้ามาก็ยังมหาศาลมาก”
“ถ้าจะทำธุรกิจนี้ขึ้นมาจริงๆ ก่อนอื่นคุณต้องมีความเข้าใจที่ดีเกี่ยวกับนโยบายของประเทศเหล่านี้ อีกทั้งยังต้องมีทรัพยากรท้องถิ่นจำนวนหนึ่ง เพื่อให้สามารถเชื่อมต่อกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นและท่าเรือได้อย่างรวดเร็ว”
หวังตงเสวี่ยนรีบพูดขึ้นมาว่า“ดีจังเลยค่ะ!ด็อกเตอร์เฮ่อเก่งมากจริงๆ!”
“เขาเป็นนักศึกษาที่มีผลการเรียนสูงด้านเศรษฐศาสตร์และการจัดการ ก่อนหน้าที่จะไปสินที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ เคยทำงานที่ซิลิคอนแวลลีย์มาก่อน หลังจากนั้นค่อยไปวอลล์สตรีท บริษัทที่เขาทำงานด้วยล้วนแต่ติดอันดับฟอร์ชูนห้าร้อย อีกทั้งตำแหน่งยังสูงมากอีกด้วย”
“เขามีประสบการณ์การทำงานที่ไร้ที่ติมากว่ายี่สิบปี ต่อมาเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในครอบครัว เขาเลยลาออกจากงานที่วอลล์สตรีท แล้วไปสอนหนังสือที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์”
พูดจบ หวังตงเสวี่ยนก็พูดต่อว่า“คุณชายคะ จากที่ฉันรู้จักด็อกเตอร์เฮ่อมา ภายในประเทศน่าจะไม่สามารถหาคนที่สองที่มีความสามารถบริหารจัดการอย่างเขาได้อีกแล้ว!”
“ยิ่งไปกว่านั้นเขายังทำงานกับบริษัทข้ามชาติมานานหลายปี โดยบินไปหลายทวีปตลอดทั้งปี รู้นโยบายของประเทศการค้าหลัก ๆ ของโลกเป็นอย่างดี อีกทั้งมีข้อมูลท้องถิ่นจำนวนมากอีกด้วย”
“ถ้าคุณสามารถพูดให้เขายอมร่วมงานได้ ธุรกิจของคุณก็จะสามารถเริ่มต้นได้ในเวลาที่เร็วที่สุด อีกทั้งรักษาความรวดเร็วในการเติบโตได้อีกด้วยค่ะ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...