เย่เฉินมองเห็นสีหน้าดีใจของเฮ่อหย่วนเจียง เขาก็รีบอธิบายทันที:"ด็อกเตอร์เฮ่อ ต้องขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้จบจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด"
เฮ่อหย่วนเจียงถามด้วยความสงสัย:"ถ้างั้นคุณรู้ได้ยังไง ต้นเรดวูดที่ฉันวาดนี้ มาจากโลโก้ของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด? ถ้าคุณไม่รู้จักมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดเป็นอย่างดี คุณก็คงจำโลโก้ของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดได้ชัดเจนขนาดนี้ได้ยังไง?"
เย่เฉินไม่ได้ปิดบังและพูดอย่างจริงจัง:"สมัยก่อนแม่ของฉันเคยเรียนที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ในตอนที่ฉันยังเด็ก เคยไปเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดกับแม่ของฉัน"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง!"เฮ่อหย่วนเจียงพยักหน้าเบาๆ:"ฉันคิดว่าตอนนี้คุณน่าจะมีอายุยี่สิบเจ็ดกว่าๆ อายุของแม่ของคุณ ก็น่าจะพอๆกับฉันใช่ไหม?"
เย่เฉินพยักหน้า:"ตอนที่ฉันเกิด แม่ของฉันมีอายุยี่สิบหก ตอนนี้ก็น่าจะห้าสิบสี่ปีแล้ว"
เฮ่อหย่วนเจียงครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่และถาม:"ห้าสิบสี่ปี เธอมีอายุน้อยกว่าฉันแค่ปีเดียวเอง เธอน่าจะเป็นนักเรียนรุ่นเดียวกับฉัน หรือไม่ก็เป็นนักเรียนรุ่นก่อนหน้าหรือนักเรียนรุ่นหลังของฉัน ฉันขอถามหน่อย แม่ของคุณชื่ออะไร? บางทีพวกเราอาจจะรู้จักกันก็ได้!"
เย่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโศกเศร้าและพูด:"แม่ของฉันเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว ไม่พูดถึงชื่อของเธอจะดีกว่า"
ทันทีที่เย่เฉินพูดจบ เฮ่อหย่วนเจียงก็อึ้งไปเลย!
เขามองหน้าเย่เฉิน ถามด้วยน้ำเสียงตกใจและสั่นเครือ:"เย่เฉิน...คุณแซ่เย่...ถ้างั้นแม่ของคุณ แซ่อานใช่ไหม?!"
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึงและอุทานออกมา:"ด็อกเตอร์เฮ่อรู้จักแม่ของฉันด้วยเหรอ?!"
เฮ่อหย่วนเจียงรู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันทีและเอ่ยปากพูด:"คุณเป็นลูกของเฉิงซีจริงๆด้วย?!"
เมื่อได้ยินชื่อ"เฉิงซี"ดวงตาของเย่เฉินก็มีน้ำตาทันที
ขณะพูด จู่ๆเขาก็นึกอะไรออก และพูดด้วยความตื่นเต้น:"ตอนนั้นแฟนของฉันก็เคยอุ้มคุณ! คุณยังจำได้ไหม?"
เย่เฉินส่ายหัวและพูดขอโทษ:"ด็อกเตอร์เฮ่อ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เวลามันผ่านมานานมากแล้ว ฉันจำไม่ได้จริงๆ"
ขณะพูด เขาก็เอ่ยปากถามทันที:"ด็อกเตอร์เฮ่อ คุณกับแม่ของฉันเป็นนักเรียนห้องเดียวกันเหรอ?"
"ใช่!"เฮ่อหย่วนเจียงพยักหน้าและถอนหายใจ:"พวกเราเรียนด้วยกันมาหลายปี ความสัมพันธ์ของพวกเราดีมากๆ สมัยนั้นตอนที่ฉันจีบแฟนของฉัน แม่ของคุณเป็นคนไปส่งจดหมายรักของฉันให้แฟน"
เย่เฉินถามด้วยความสงสัย:"ด็อกเตอร์เฮ่อ คุณช่วยเล่าเรื่องแม่ให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม? เรื่องต่างๆที่เกี่ยวกับแม่ก่อนที่จะแต่งงานกับพ่อ ฉันไม่เคยรู้เรื่องเลย"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...