ผ่านไปสักพักเขาก็โบกมือ และพูดอย่างจำใจ:"ช่างเถอะๆ เรื่องนี้มันน่าอับอายมากๆ ฉันไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับคนอื่น..."
เย่เฉินมองเห็นความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขา ก็พูดปลอบใจทันที:"ด็อกเตอร์เฮ่อ คุณไม่จำเป็นต้องโกรธขนาดนี้ คนหนุ่มสาวดื้อรั้นหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ และเท่าที่ฉันรู้ อัจฉริยะในสาขาต่างๆ ต่างมีนิสัยดื้อรั้นอยู่แล้ว เพราะหนุ่มสาวที่เป็นอัจฉริยะพวกนี้ ต่างก็มีความคิดอิสระเป็นของตัวเอง และพวกเขาก็จะสามารถทำเรื่องยิ่งใหญ่ได้สำเร็จ"
เฮ่อหย่วนเจียงเอามือจับหน้าอกของตัวเอง และพูดด้วยความโกรธ:"คุณไม่รู้ว่าลูกสาวของฉันดื้อรั้นขนาดไหน! ถ้าเธอไปประเทศซีเรียแค่ครั้งเดียว ฉันก็คงไม่ว่าอะไร เพราะสถานที่นั้นวุ่นวายมากๆ แต่มันเป็นความวุ่นวายในประเทศ แต่พวกเขาค่อนข้างเป็นมิตรกับชาวจีนและชาวจีนโพ้นทะเล แต่ลูกสาวของฉัน...เธอ...เธอ..."
หลังจากพูดคำว่าเธอหลายครั้ง เฮ่อหย่วนเจียงก็พูดติดขัดอีกครั้ง
เขาหน้าแดงด้วยความโกรธและพูดคำว่าเธอไปหลายครั้ง จากนั้นก็ถอนหายใจและพูด:"ลูกสาวของฉัน ฉันบอกเธอเมื่อหลายปีก่อน เธออายุก็ไม่น้อยแล้ว มันถึงเวลาที่จะหาคู่ครองแต่งงานและมีลูก คุณรู้ไหมว่าเธอพูดอะไรกับฉัน?"
เย่เฉินส่ายหัวด้วยความสงสัย และถามด้วยความสนใจ:"เธอพูดว่าอะไร?"
เฮ่อหย่วนเจียงพูดด้วยความรู้สึกหดหู่:"เธอบอกฉันว่าเธอไม่ชอบผู้ชาย!!! คูณคิดดูสิ ผู้หญิงสวยๆอายุยี่สิบเจ็ดปี ไม่หาคู่ครองฉันไม่ว่า แต่เธอบอกว่าเธอไม่ชอบผู้ชาย เธอชอบผู้หญิง! เธอตั้งใจจะกวนประสาทฉันใช่ไหม?"
เย่เฉินคาดคิดไม่ถึงจริงๆว่าจะได้คำตอบแบบนี้ เขาพูดด้วยความเขินอาย:"ด็อกเตอร์เฮ่อ ฉันคิดว่าเธอกำลังพูดล้อเล่นกับคุณ เพราะคุณก็เคยพูดแล้ว เธอมีนิสัยดื้อรั้น คุณให้เธอไปทิศตะวันออก เธอจะเลือกไปทิศตะวันตก แต่ความจริงเธออาจจะไม่ได้อยากไปทิศตะวันตกก็ได้ และการกระทำแบบนี้ เธอตั้งใจให้คุณรู้สึกโกรธ"
เฮ่อหย่วนเจียงปิดหน้าตัวเองและพูด:"เห้อ! ฉันก็คิดแบบนี้มาตลอด แต่ใครจะคาดคิด เมื่อปีที่แล้วเธอพาแฟนสาวมาที่บ้าน เธอยังบอกฉันด้วยว่าอีกสองสามปีจะแต่งงานกับแฟนสาว..."
เมื่อเย่เฉินได้ยินเรื่องนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
เฮ่อหย่วนเจียงรีบโบกมือและพูดอย่างจริงจัง:"เห้อ! อย่าเรียกด็อกเตอร์เฮ่อ มันดูเหินห่างเกินไป เรียกฉันว่าลุงเฮ่อดีกว่า!"
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:"ได้ครับ ลุงเฮ่อ"
เฮ่อหย่วนเจียงหยิบโทรศัพท์ออกมาและพูดกับเย่เฉิน:"พวกเราสองคนเพิ่มเพื่อนทางวีแชทก่อน เดี๋ยวฉันจะส่งนามบัตรวีแชทของเธอให้คุณ ตอนที่คุณเพิ่มเธอเป็นเพื่อนห้ามบอกว่าฉันเป็นคนแนะนำ บอกเธอว่าคุณบังเอิญอ่านบทความของเธอในวารสารการเงิน และสนใจที่จะร่วมมือกับเธอ"
ขณะพูด เฮ่อหย่วนเจียงก็พูดด้วยความเขินอายว่า:"ลูกสาวคนนี้หยิ่งไปหน่อย คุณต้องค่อยพูดชื่นชมเธอ ถ้าคุณสามารถพูดชื่นชมจนทำให้เธอพอใจ เรื่องนี้ก็สำเร็จไปครึ่งทางแล้ว!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...