ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 252

บทที่ 252 วิชาชีพชำนาญแล้ว......（2）

และคนที่เหลืออีกสามคน ก็ถูกชนจนล้มลงไปบนพื้น ทั่วทั้งร่างกายกระดูกแตกหักไปทั่วทุกหนทุกแห่ง นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น

ในสายตาที่พวกเขามองดูเย่เฉิน ก็เต็มไปด้วยความตกใจกลัวเช่นกัน!

ไอ้หมอนี่ทำไมถึงน่ากลัวขนาดนี้เนี่ย? ! เราสามคนยังไม่ได้ประมือกับเขาจริงๆจังๆเลย ก็ถูกคนที่เขาเตะออกมาชนเข้าจนสูญเสียพลังการต่อสู้ไปแล้ว?! นี่......นี่มันเทพชัดๆ!

เย่เฉินก้าวเท้าเดินไปถึงหน้าทั้งสามคน ใช้สายตาเยือกเย็นจ้องมองไปที่ทั้งสามคน พูดด้วยเสียงเย็นชา: “ชอบเป็นหมารับใช้ให้คนอื่นขนาดนี้ งั้นจากนี้ไปก็คลานอยู่บนพื้นแล้วกัน!”

พูดจบ เขาก็เหยียบไปที่ขาขวาของหนึ่งคนในนั้น!

กร้อบ!

ทั่วทั้งกระดูกสะบ้าหัวเข่าของขาขวาถูกบดขยี้......

จากนั้น เขาก็ยกเท้าขึ้น ขาซ้ายของอีกฝ่ายก็ไม่ปล่อยไป!

อีกสองคนที่เหลือเห็นสิ่งนี้ ตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม!

ทันใดนั้น ทั้งสองก็พากันร้องไห้ขอความเมตตากับเย่เฉินทันที

เย่เฉินกลับพูดเสียงเย็นชา: “สวะอย่างพวกแก เวลาทำร้ายคนโหดเหี้ยมมากกว่าใคร ตอนที่บาดเจ็บขี้ขลาดตาขาวมากกว่าใคร วันนี้ฉันจะปล่อยพวกแกไป วันหน้าตอนที่พวกแกเผชิญหน้ากับคนอ่อนแอ ยังคงต้องเป็นใบหน้าโหดเหี้ยมใบนี้อย่างแน่นอน! ฉันทำลายพวกแก เพื่อกำจัดคนชั่วให้ประชาชน!”

พูดจบ ไม่สนใจเสียงร้องไห้อ้อนวอนของอีกฝ่ายเลย ขึ้นไปก็เหยียบไปสี่เท้า!

กร้อบ! กร้อบ! กร้อบ! กร้อบ!

แต่นี้ไป โลกใบนี้มีคนพิการที่ไม่สามารถยืนขึ้นมาได้อีกเพิ่มขึ้นมาสามคน!.

คนในงานถูกวิธีการโหดเหี้ยมของเย่เฉินแบบนี้ทำให้ตกตะลึงไป

เซียวอี้เชียนกับเซียวเวยเวยที่ตามอยู่ข้างหลังก็ตกตะลึงไป!

เซียวอี้เชียนไม่คิดไม่ฝันว่า เย่เฉินจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ได้ และยังแกร่งขนาดนี้!

บอดี้การ์ดสี่คนของตัวเอง เวลาสั้นๆที่แค่พบหน้ากัน กลับถูกทำลายไปหมด! ถูกทำให้พิการไปอย่างสิ้นเชิง!

พวกเขาล้วนแต่เป็นถึงนักสู้ยอดฝีมือนะ! หนึ่งในนั้น หลายปีก่อนยังเคยเป็นแชมป์การต่อสู้ระดับประเทศมาแล้ว!

“ประธาน? ที่กูตบก็คือประธานนี่แหละ! กล้าแสดงความไม่เคารพต่ออาจารย์เย่ แกรนหาที่ตาย!”

เซียวอี้เชียนทั้งโกรธทั้งกลัว รีบร้อนพูดว่า: “เข้าใจผิด! เข้าใจผิด! ผมกับคุณเย่แค่เข้าใจผิดกันเท่านั้น! ผมจะไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

“อยากไป?!” ท่านหงห้ายิ้มอย่างดูถูก พูดว่า: “แกถามอาจารย์เย่หรือยัง?”

เซียวอี้เชียนรีบร้อนหันหน้ามองไปทางเย่เฉิน วิงวอนขอร้องด้วยเสียงที่สั่นเทา: “เย่เฉิน คุณเย่ เมื่อกี้ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิด ไอ้สี่คนนี้จะหาเรื่องคุณให้ได้ ผมจะหยุดก็หยุดเอาไว้ไม่อยู่ จุดจบของพวกเขาตอนนี้ล้วนแต่สมควรได้รับแล้ว ขอคุณได้โปรดปล่อยผมไปสักครั้ง......”

เย่เฉินพยักหน้า พูดด้วยรอยยิ้ม: “ได้สิ ผมสามารถปล่อยคุณสักครั้งได้ อย่างไรเสียเมื่อกี้ผมก็ปล่อยคุณไปครั้งหนึ่งแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ เย่เฉินมองดูเขา พูดขึ้นมาอย่างยียวน: “แต่ว่า คุณน่าจะรู้ว่าต้องทำอย่างไร ไม่ต้องให้ผมสอนคุณใช่ไหม?”

เซียวอี้เชียนกลัวว่าเย่เฉินจะทำลายตัวเอง เหมือนที่ทำลายบอดี้การ์ดของตัวเองแบบนั้น ดังนั้นจึงคุกเข่าลงไปกับพื้น วิงวอนขอร้องทั้งน้ำตา: “พ่อ ขอร้องคุณผู้ทรงเกียรติใจกว้าง ละเว้นลูกชายครั้งนี้ด้วยเถอะ!”

ท่านหงห้าตะลึงอึ้งไป พูดขึ้นมาโดยไม่ต้องคิด: “เยสเข้แล้ว! แกนี่แม่งรู้ตัวดีจริงๆ!”

เซียวอี้เชียนพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น: “พูดอย่างไม่ปิดบังคุณ วิชาชีพชำนาญแล้ว......”

......