ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2534

หลังจากที่พูดจบ เขาอกจะแตกตายไปอย่างสิ้นเชิง ทรุดตัวลงนอนกับพื้นในทันใด และร้องไห้เสียงดังขึ้นมา

เฮ่อหยว่นเจียงก็ตกตะลึงเช่นกัน

เขาคิดว่าเย่เฉินจงใจทำให้ชายชราคนนี้โกรธ แต่ว่าคาดไม่ถึงว่ากลับทำให้เย่เฉินทำนายดวงชะตาออกมาไม่ดี

เขารีบถามเย่เฉินว่า: “เย่เฉิน…นี่…นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

เย่เฉินยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้: “เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ ดูจากโหงวเฮ้งใบหน้าและสัญญาลักษณ์แห่งการทำนายของเขา เขาก็ไม่ควรที่จะมีลูกชาย ปรากฏว่าดันมีสามคน งั้นก็แสดงให้เห็นว่าผิดปกติ แต่ตอนนี้ก็คลี่คลายแล้ว เขาไม่มีลูกชายจริงๆ”

เฮ่อหยว่นเจียงอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “ดูดวงดูโหงวเฮ้งสามารถที่จะดูได้แม่นขนาดนี้จริงๆเหรอ? นี่ก็มหัศจรรย์เกินไปแล้วนะ?”

เย่เฉินลุกขึ้นยืน ดึงเฮ่อหยว่นเจียงเดินไปไกลไปด้วย และพูดกระซิบไปด้วยว่า: “คุณอาเฮ่อ อันที่จริงเมื่อกี้นี้ผมตั้งใจล่อเขาเล่น คาดไม่ถึงว่าปากเสียของผมจะพูดได้แม่น….”

“หา?!”เฮ่อหยว่นเจียงพูดด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้างว่า: “นี่…นี่ก็พูดแม่นได้ด้วยเหรอ?!”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม: “โชคเข้าข้างนะ! มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้บ้าง”

เฮ่อหยว่นเจียงก็ถามว่า: “งั้นเมื่อกี้นี้เขาบอกว่าเรื่องที่จือชิวมีความทุกข์จะว่ายังไง?”

เย่เฉินโบกมือ: “นั่นเป็นสิ่งที่เขาพูดจาเหลวไหล คุณอย่าได้เอาไปใส่ใจเลย”

เมื่อเฮ่อหยว่นเจียงได้ยินแบบนี้ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาก็พบว่า ชายชราที่ทำนายดวงชะตานั่น หลอกลวงเกินไปจริงๆ

เฮ่อหยว่นเจียงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า: “งั้นก็ได้ งั้นฉันไปก่อนแล้ว วันนี้เราสองคนจะต้องติดต่อกัน ไม่ว่ายังไงทางใครนั้นมีข่าวอะไร ก็แลกเปลี่ยนกันโดยเร็วที่สุด”

“ไม่มีปัญหาครับ”

เมื่อมองตามหลังของเฮ่อหยว่นเจียงที่ข้ามทางม้าลายแล้ว เย่เฉินถึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ และพูดพึมพำอย่างเศร้าโศกว่า: “ฉันรู้สึกเสมอว่าเฮ่อจือชิวกำลังจะเกิดเรื่องขึ้นอยู่แล้ว เวลาที่เหลือให้เธอก็ไม่มากแล้ว แต่ว่าฉันจะช่วยเธอยังไง? อย่างแรกฉันไม่รู้รายละเอียดว่าเธออยู่ที่ไหน อย่างที่สองไม่รู้ว่าจะไปซีเรียยังไง...”

“ต้องรู้ว่า ตอนนี้ซีเรียเต็มไปด้วยสงคราม! สถานการณ์ปั่นป่วนเกินไป ทุกเมืองในประเทศ ก็ไม่มีเที่ยวบินตรงไปยังประเทศนี้”

“ถึงขนาดบนอินเทอร์เน็ตยังมีข่าวบอกว่า ระบบสายการบินของซีเรียถูกระงับไปนานแล้ว ไม่แน่ถ้าบินไปประเทศเพื่อนบ้านก่อน ค่อยคิดหาทางโดยผ่านการสัญจรทางบกเข้าประเทศ…”

“แบบนั้น ใช้เวลาอย่างเต็มที่อยู่บนถนน อย่างน้อยต้องยี่สิบสี่ชั่วโมงขึ้นไป ถ้าหากมีอันตรายอะไรจริงๆ เวลานี้ก็ไม่ทันที่จะได้ตอบสนองด้วยซ้ำ…”