ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2540
เซียวชูหรันอดไม่ได้ที่จะถามเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา: “สามี โครงการนี้สามารถที่จะไม่รับงานได้มั้ย? อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของนายแล้ว ช่วงนี้ไม่อยากให้นายยุ่งเหมือนเมื่อก่อนแล้วจริงๆ...”
เย่เฉินรู้สึกซาบซึ้งใจ และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน: “ภรรยาที่ดี พูดตามตรงฉันก็ไม่อยากออกไปในเวลานี้ แต่ครั้งนี้คนที่หาฉันเป็นลูกค้าเก่าคนหนึ่ง หลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็นิ่งไปเล็กน้อย และพูดต่อไปว่า: “ภรรยา เอาอย่างนี้ดีมั้ย ฉันรับปากเธอ หลังจากที่จัดการงานนี้เสร็จ หนึ่งเดือนข้างหน้านี้ฉันก็จะไม่รับงานใหม่อีก!”
เหตุผลที่เย่เฉินสัญญาเป็นเวลาหนึ่งเดือน เป็นเพราะว่าหลังจากเกือบหนึ่งเดือน ก็จะถึงเทศกาลเช็งเม้ง ถึงเวลานั้นตัวเองยังต้องไปร่วมพิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษที่เย่นจิง ถึงเวลานั้นคงจะยังต้องใช้เหตุผลดูฮวงจุ้ยมาอธิบายให้กับเซียวชูหรัน
เซียวชูหรันทางโทรศัพท์นี้ หลังจากที่ได้ยินเย่เฉินบอกว่ากลับมาแล้วจะไม่รับงานหนึ่งเดือน ในที่สุดอารมณ์ก็ผ่อนคลายลงมาก น้ำเสียงก็ดูงอนเล็กน้อย และพูดว่า: “นายเป็นคนพูดเองนะ ถ้าหากภายในหนึ่งเดือนข้างหน้า นายยังกล้าออกไปดูฮวงจุ้ยให้คนอื่นอีก งั้นฉันก็จะแยกห้องนอนกับนาย!”
เมื่อเย่เฉินได้ยินคำพูดแบบนี้ ก็รับปากในทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย และอ้าปากพูดว่า: “ภรรยาวางใจได้! ฉันพูดได้ทำได้!”
เซียวชูหรันถึงได้พอใจ และถามเขาว่า: “งั้นนายจะออกเดินเมื่อไหร่?”
เย่เฉินพูดว่า: “เดี๋ยวก็จะออกเดินทางแล้ว”
เซียวชูหรันถามอย่างยากที่จะซ่อนเร้นความประหลาดใจว่า: “ทำไมถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น? ฉันคิดว่านายจะรอพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง”
เย่เฉินพูดอธิบายว่า: “ผู้ขายคฤหาสน์ของคนอื่นเขาได้ติดต่อผู้ซื้อหลายรายพร้อมกัน เพราะว่าราคาค่อนข้างถูก ดังนั้นใครลงมือก่อนก็เป็นของใครก่อน ดังนั้นลูกค้าเก่าคนนี้ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ อยากให้ฉันไปด้วยกันกับเขาในวันนี้”
เซียวชูหรันถามด้วยความสงสัย: “ลูกค้าอะไรนะ ผู้ชายหรือผู้หญิง?”
หลังจากพูดจบ เธอรู้สึกว่าคำถามนี้ของตัวเองค่อนข้างไม่เหมาะสม รีบพูดอธิบายว่า: “เย่เฉิน ฉันก็แค่ถามไปงั้นแหละ ไม่ได้มีความหมายอื่น ถ้านายไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “เป็นลูกค้าผู้ชาย เขายังค่อนข้างมีชื่อเสียงด้วย ก็คือผู้จัดการทั่วไปโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงของพวกเรา เฉินจื๋อข่าย”
ชื่อเสียงของเฉินจื๋อข่าย เซียวชูหรันก็ย่อมเคยได้ยินมาก่อน
แต่ทว่า เธอรู้เพียงว่าเฉินจื๋อข่ายเป็นผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง และก็รู้ว่าเฉินจื๋อข่ายมีอิทธิพลอย่างมากอยู่ที่เมืองจินหลิง แต่เธอไม่รู้ว่าพื้นเพที่แท้จริงของเฉินจื๋อข่าย
ในเวลานี้เย่เฉินพูดว่า: “ภรรยา พวกเราเตรียมตัวจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้แล้ว แค่นี้ก่อนนะ”
เซียวชูหรันรีบพูดว่า: “งั้นนายออกไปข้างนอก จะต้องระวังตัวด้วย อีกอย่างอย่าลืมทานข้าวให้ตรงเวลา”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “วางใจได้ ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี”
เซียวชูหรันถึงได้พูดอย่างอาลัยอาวรณ์ว่า: “งั้นนายก็ไปเถอะ ฉันก็จะทำงานต่อแล้ว กลับมาเร็วๆหน่อย”
“ครับ”
เย่เฉินก็วางสายอย่างค่อนข้างอาลัยอาวรณ์ ต่อจากนั้นก็พูดกับเฉินจื๋อข่ายในทันทีว่า: “จัดเตรียมการเฮลิคอปเตอร์ ฉันจะไปสนามบิน!”
…
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...