ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2546
ตอนนี้ข้างล่างบันได มีชายวัยกลางคนหน้าตาจีนๆ ยืนอยู่อย่างนอบน้อม รอเย่เฉินกับเฉินจื๋อข่ายลงมา เขารีบก้าวเข้ามา แล้วโค้งอย่างสุภาพ “สวัสดีครับคุณชาย ยินดีต้อนรับสู่เบรุตครับ”
เย่เฉินมองอีกฝ่ายอย่างประเมิน ชายวัยกลางอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฉินจื๋อข่าย อายุประมาณ 30 กว่าปี ภาษาจีนของเขาเป็นมาตรฐานมาก ไม่เหมือนคนเชื้อสายจีน ที่อาศัยอยู่ต่างประเทศมานาน
ดังนั้น เขาจึงเอ่ยถามว่า “คุณคือคนของตระกูลเย่เหรอ”
อีกฝ่ายรีบพูดว่า “ใช่ครับคุณชาย ผมเป็นโฆษกตระกูลเย่ในตะวันออกกลางครับ ผมชื่อหานกวางเย่า คุณท่านให้ผมบินมาจากซาอุดิอาราเบีย เพื่อช่วยคุณติดต่อ และให้ความช่วยเหลือเท่าที่จะช่วยได้ครับ”
เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ จากนั้นจึงถามเขาว่า “สถานการณ์ที่ซีเรียเป็นยังไงบ้าง”
หานกวางเย่าอธิบายว่า “ตอนนี้ฝ่ายค้านซีเรียยังคงถกเถียงกับสถานทูตอเมริกา แต่ครั้งนี้ท่าทีของสถานทูตอเมริกาแน่วแน่มาก ไม่มีท่าทีประนีประนอมแม้แต่น้อย ดังนั้นผมเดาว่า อีกไม่นานพวกเขาคงหมดความอดทน”
เย่เฉินถามต่อว่า “สถานทูตอเมริกาไม่ต้องการแทรกแซงเรื่องนี้ หรือแอบวางแผนอะไรอย่างอื่นกันแน่”
“เบื้องหลังคนพวกนี้ยิ่งวุ่นวาย สหรัฐอเมริกา รัสเซีย อิหร่าน และตุรกี ใส่ไฟอยู่เบื้องหลัง จึงทำให้ในประเทศซีเรียมีเสียงอาวุธทั้งวันทั้งคืน อีกอย่างไม่ว่าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดสู้ขึ้นมา จะต้องสู้อย่างโกรธแค้น ไม่เหลือซากอย่างแน่นอน สถานทูตอเมริกาเตือนพลเมืองอเมริกันตั้งนานแล้ว ถ้าไม่มีอะไร ห้ามไปซีเรีย เยาวชนอเมริกันทั้ง 8 คน รู้แต่ก็ยังทำผิด ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริง อเมริกาไม่ช่วยพวกเขา ก็เป็นเรื่องที่พูดกันได้”
เย่เฉินพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และถามเขาว่า “ครูฝึกโดดร่มมาหรือยัง”
“มาแล้วครับ” หานกวางเย่าพูดว่า “ครูฝึกกำลังทดสอบกระเป๋าโดดร่มกับอุปกรณ์อยู่บนเครื่องบินครับ เดี๋ยวผมพาคุณไปเจอเขาครับ อ้อ คุณชายครับ อีก 10 นาที เครื่องจะขึ้นบินนะครับ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...