หลังจากบินมาได้ 15 นาที เย่เฉินอยู่ห่างจากจุดหมายเพียงสิบกิโลเมตรสุดท้าย
จากการคำนวณของวาซิล เย่เฉินน่าจะโดดร่มลงจากเครื่องบิน อีกประมาณ 5 นาที และลงสู่พื้นห่างจากจุดหมายประมาณ 5 กิโลเมตร ผ่านการแนะนำระยะไกลจากเขา
จากนั้นเขาจึงถามเย่เฉินว่า “คุณชายเย่ คุณพร้อมหรือยังครับ”
เย่เฉินพยักหน้า “พร้อมแล้ว”
วาซิลพูดกับหานกวางเย่าว่า “คุณหาน ให้กัปตันเปิดประตูเครื่องบิน”
“โอเค!” หานกวางเย่ารีบเดินไปที่ห้องนักบิน และบอกให้กัปตันเปิดประตูส่วนท้ายของเครื่องบิน
เมื่อประตูเครื่องค่อยๆ เปิดออก ลมเย็นยะเยือกพัดเข้ามา จู่ๆ เฉินจื๋อข่ายก็หนาวจนตัวสั่น
เฉินจื๋อข่ายพูดกับเย่เฉินเสียงดัง “คุณชาย! คุณต้องระวังให้มากๆ นะครับ! หลัง 6 ชั่วโมง เราจะไปรอตรงจุดที่คุณบอก!”
เย่เฉินยิ้มบางๆ “วางใจเถอะ อีก 6 ชั่วโมงเจอกัน!”
ตอนนี้วาซิลเดินมาหน้าประตูเครื่องบินกับเย่เฉิน ทุกคนกลั้นหายใจมองเย่เฉิน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดดร่ม ไม่เพียงแค่การโดดร่มที่ยากมาก หลังจากลงสู่พื้นดิน คือจุดเริ่มต้นของความยากลำบากที่แท้จริง
คนในนี้ นอกจากเฉินจื๋อข่าย ไม่มีใครเข้าใจ ทำไมเย่เฉินถึงมีความมั่นใจขนาดนี้ กล้าเข้าไปในสถานที่อันตราย ที่มีทหารนับพัน ด้วยตัวคนเดียว ภารกิจที่ยากราวกับนรกแบบนี้ ในหนังก็คงไม่มี
ดังนั้น พวกเขาแต่ละคนกังวลกับความปลอดภัยของเย่เฉินมาก
หานกวางเย่าถึงขนาดคิดว่า เรื่องนี้ มีความน่าจะเป็นสูง ที่จะจบลงด้วยการที่ตระกูลเย่ จ่ายเงินจำนวนมากให้กับฝ่ายค้านและไถ่ตัวเย่เฉินออกมา
แต่ว่า สีหน้าของเย่เฉินไม่เป็นเดือดเป็นร้อน
ครบห้านาทีแล้ว วาซิลพูดกับเย่เฉินว่า “โดดได้แล้วครับคุณชายเย่!”
แต่เย่เฉินกลับไม่สนใจ และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “รออีกหน่อย”
หานกวางเย่าที่อยู่ข้างๆ แอบถอนหายใจอย่างจนปัญญา
เขาเจอเย่เฉินเป็นครั้งแรก ตอนนี้รู้สึกเพียงว่า เย่เฉินเป็นลูกผู้ลากมากดี ที่แปลกใหม่แบบที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
เขาเคยเจอลูกผู้ลากมากดี ที่ออกมาใช้เงินกับผู้หญิง หาความสุขให้ตัวเอง แต่ไม่เคยเจอลูกผู้ลากมากดีแบบเย่เฉิน ที่ใช้เงินเล่นกับชีวิต
วาซิลดูนาฬิกาจับเวลาในมือ ตอนที่เหลืออีก 10 วินาทีสุดท้าย เขาเริ่มนับถอยหลัง
“10 9 8 7…”
ตอนนี้ประตูเครื่องบินเปิดกว้าง และข้างนอกมีก้อนเมฆหนาเป็นชั้น
ถึงซีเรียอยู่ในตะวันออกกลาง แต่ละติจูดของซีเรีย ไม่ต่างจากเมืองจินหลิงมากนัก อีกทั้งตอนนี้เป็นฤดูหนาวพอดี เป็นฤดูที่ฝนตกมากที่สุดในรอบปีของซีเรีย
เมฆครึ้มบดบังดวงอาทิตย์ และทำให้อากาศเปลี่ยนแปลงเป็นชื้นมาก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...