นี่เป็นเรื่องดีสำหรับเย่เฉิน เพราะว่าถ้าวันนี้อากาศแจ่มใส โอกาสที่เขาจะโดดร่มลงไปตอนกลางวัน แทบจะเป็นศูนย์
ดังนั้นเขาจึงมั่นใจ ที่จะโดดลงไปใกล้ฐานของอีกฝ่ายมากขึ้น
รอให้วาซิล นับถึงสามวินาทีสุดท้าย เย่เฉินก้าวออกมาริมประตูเครื่องบิน วาซิลยิ่งกังวลมากขึ้น เขาพูดเสียงดังว่า “3 2 1 โดด!”
เย่เฉินหันมาบอกทุกคน “ทุกท่าน อีก 6 ชั่วโมงเจอกัน!”
พูดจบ เขาโดดออกจากประตูเครื่องบิน อย่างไม่ลังเล ตัวเขาโดดเข้าไปในชั้นเมฆหนา
เย่เฉินเพิ่งโดดร่มลงไป เขารู้สึกเหมือนอยู่ในอุโมงค์น้ำแข็ง
บนความสูงห้าพันกว่าเมตร อุณหภูมิต่ำกว่าพื้นดิน 30 องศาเซลเซียส ตอนนี้อุณหภูมิบนพื้นดินน่าจะประมาณ 15 องศาเซลเซียส ดังนั้นอุณหภูมิรอบตัวเย่เฉิน น่าจะต่ำกว่า 15 องศา
แต่นี่ไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา ตอนนี้สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับการรักษาท่าทางของร่างกายให้คงที่ ไม่ให้สูญเสียการควบคุม ขณะที่กำลังดิ่งลงด้วยความเร็ว
ตอนนี้ตัวเขาอยู่ท่ามกลางเมฆหนา ดังนั้นเขาจึงมองไม่เห็นสถานการณ์ด้านล่าง ยังดีที่ได้ยินเสียงเตือนของวาซิลจากหูฟัง “คุณชายเย่ ระดับการดิ่งลงกับทิศทางมั่นคงแล้ว ประมาณ 50 เมตรต่อวินาที คุณรักษาระดับเอาไว้ อีกหนึ่งนาทีครึ่ง น่าจะถึงระดับที่สามารถดึงร่มได้อย่างปลอดภัยครับ”
เย่เฉินตะโกนว่า “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว!”
หลังผ่านไป 10 วินาที ตัวของเย่เฉินผ่านก้อนเมฆออกมา
ตอนนี้ เม็ดฝนจำนวนเล็กน้อยเริ่มควบแน่นภายใต้เมฆ มันใกล้จะกลายเป็นฝนแล้ว
เย่เฉินมองเห็นทิวเขายาวสุดลูกหูลูกตาด้านล่าง จะบรรยายทิวเขาในตะวันออกกลางยังไงดีล่ะ มองออกไปเหมือนสีเหลืองอร่ามทั้งแถบ เพราะเป็นที่ราบสูง บนยอดเขาสูงบางส่วน ยังมีหิมะขาวโพลนอยู่
เย่เฉินยังมองเห็นอย่างเลือนรางว่าจุดที่ตัวเองลง เป็นหมู่บ้านธรรมดาๆ ในหุบเขาที่อยู่ข้างล่าง ถึงจะอยู่ไกลมาก แต่เขามองเห็นว่า ที่พักอาศัยของหมู่บ้าน เป็นโครงสร้างเดียวกันทั้งหมด คือเป็นบ้านดินลักษณะเตี้ยๆ เห็นได้ชัดว่าพวกเขายากจนขนาดไหน
เพราะฉะนั้นถ้าทหารรัฐบาลจะโจมตีจริง คงเข้ามาได้เพียงทางทิศเหนือและทิศใต้ สองทางเข้าออกนี้เท่านั้น
เพราะเหตุนี้ การป้องกันของฝ่ายค้าน ทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตกค่อนข้างอ่อนแอ มีทหารประจำการ และอาวุธหนักรวมไปถึงขีปนาวุธอยู่ไม่มาก
ถ้าแอบเข้าจากทางนี้ เย่เฉินมั่นใจว่าจะไม่โดนจับได้ ถึงโดนจับได้ก็ไม่น่าจะเป็นอันตราย เพราะการป้องกันทางอากาศอ่อนแอมาก กระสุนไม่เพียงแต่จะยิงได้ไม่สูง แรงศูนย์ถ่วงที่ยิงออกไป จะกลายเป็นเส้นโค้ง
สำหรับขีปนาวุธ ถึงสิ่งนี้มีพลังในการทำลายล้างสูง แต่มันใช้ยิงเครื่องบิน ไม่สามารถใช้ยิงมนุษย์ได้ เพราะฉะนั้นมันแค่ของไร้ค่าสำหรับเย่เฉิน!
ตอนนี้ เสียงของวาซิลดังออกจากหูฟังของเย่เฉิน เขาพูดว่า “คุณชายเย่ ระดับการดิ่งของคุณในตอนนี้ อีก 10 วินาทีสามารถกระตุกร่มได้ครับ!”
เย่เฉินมองตัวเลขบนนาฬิกาข้อมือ หลัง 10 วินาที ระดับความสูงที่จะกระตุกร่ม อยู่ประมาณ 500 เมตร เพื่อความไม่ประมาท เขาเลือกจุดลงตรงไหล่เขาด้านข้าง ทางด้านทิศตะวันออก จะได้เลี่ยงป้อมสนามบนยอดเขาได้ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “ฉันอยากกระตุกร่มตอนความสูง 200 เมตร”
“200 เมตรเหรอครับ” วาซิลโพล่งออกมา “กระตุกร่มในความสูงแบบนี้ อย่าว่าแต่คุณจะลงตรงป้อมสนามของอีกฝ่ายเลยครับ แค่ระดับการดิ่งของคุณก็ป้องกันไม่ทันแล้วครับ เมื่อร่างกายแบกรับน้ำหนักตอนลงสู่พื้น น่าจะราวๆ ตึก 7-8 ชั้น การโดดลงไปโดยไม่ใส่เครื่องป้องกันอะไรเลย อันตรายถึงชีวิตเลยนะครับ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...