ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2551

ความสูงตึก 7-8 ชั้น สำหรับคนทั่วไปแล้ว อันตรายถึงชีวิตเกือบ 100 เปอร์เซ็นต์

แต่สำหรับเย่เฉิน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เขากังวลใจเพียงสิ่งเดียว คือตอนที่ตัวเองลงต่ำเรื่อยๆ ระดับความสูงของที่ราบบนยอดเขา ตอนที่ลงสู่พื้น สิ่งสำคัญคือ ในระดับความสูงนี้ จะโดนอีกฝ่ายจับได้หรือเปล่า

เพื่อป้องกันความผิดพลาด เขาเอามือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง กำยันต์ฟ้าร้องในกระเป๋ากางเกง

ยันต์ฟ้าร้องอันนี้ ใช้ไม้ฟาดสายฟ้าหมื่นปี ที่ซ่งหวั่นถิงให้ เรียกได้ว่าดีที่สุดในบรรดาไม้ฟาดสายฟ้า เป็นอาวุธที่เย่เฉินใช้สะดวกมือที่สุดชิ้นหนึ่ง

ถึงเขาจะใช้ยันต์ฟ้าร้องมาหลายครั้ง ด้านบนของมันมีรอยแตกจำนวนไม่น้อย แต่ไม่ต้องพูดถึงเลย อย่างน้อยมันก็ยังใช้ได้อีกหลายครั้ง

อันที่จริงเย่เฉินไม่ค่อยชอบยันต์ฟ้าร้องมากนัก เพราะเมื่อใช้สิ่งนี้ จะเกิดความโกลาหลมาก แต่ครั้งนี้ เขากะจะใช้ยันต์ฟ้าร้องมาเพิ่มโอกาสสำเร็จให้สูงขึ้น

ตอนนี้ทั้งหุบเขาเต็มไปด้วยความเงียบ ที่นี่แทบจะไม่มีคนมา บนถนนก็แทบจะไม่มีรถวิ่ง คนด้านล่างนอกจากได้ยินเสียงลม ก็ยังได้ยินเสียงฝนเบาๆ แทบจะไม่มีเสียงอื่นเลย

แต่ขณะนั้น บนท้องฟ้าทางทิศตะวันตก มีแสงสว่างวาบ เหมือนแส้ของพระเจ้าฟาดลงมา!

แสงนั้นผ่าลงไปที่ยอดเขาทางทิศตะวันตก ทหารหลายคนในป้อมถูกฟ้าผ่าเป็นเถ้าถ่านทันที!

ต่อจากนั้น มีเสียงฟ้าร้องดังแสบแก้วหู!

เสียงฟ้าร้องโครมคราม เหมือนเสียงขีปนาวุธ ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา

หานกวางเย่าที่อยู่บนเครื่องบิน ตกใจเสียงฟ้าร้องจนสะดุ้งโหยง เขาพูดโพล่งออกมาว่า “ผีหลอกแล้ว! ฤดูหนาวในตะวันออกกลาง จะมีฟ้าร้องได้ยังไงกัน!”

ผู้เชี่ยวชาญด้านการโดดร่มอย่างวาซิล เพราะเงื่อนไขด้านอาชีพของเขา เขาจึงเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านสภาพอากาศอยู่แล้ว ขนาดเขายังมีสีหน้าตกตะลึง และพูดพึมพำว่า “นี่...นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย...ก่อนหน้านี้ผมดึงแผนที่สภาพอากาศดาวเทียมของวันนี้มาโดยเฉพาะ สภาพอากาศวันนี้ ไม่มีอะไรที่สามารถทำให้ฟ้าร้องได้เลย!”

เหล่าพนักงานบนเครื่องบินต่างก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

เหล่าพนักงานบนเครื่องบิน ล้วนเป็นคนที่มีประสบการณ์สูง ไม่ว่าพนักงานบนเครื่องบินคนไหน เกือบครึ่งที่เชี่ยวชาญด้านสภาพอากาศ และเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสภาพอากาศที่เจออะไรมาอย่างมากมาย

พวกเขาไม่เคยเจอเหตุการณ์น่ากลัวแบบนี้มาก่อน ฟ้าผ่าครั้งเดียว ทำให้คนตายไป 5 คน สายฟ้านี้มีพลานุภาพขนาดไหนกันนะ

ทหารจำนวนมากคิดว่านี่คือความโกรธของเทพเจ้า คนจำนวนมากคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ลังเล และอ้อนวอนไปทางเขาด้านทิศตะวันตก เพื่อให้เทพเจ้าอภัยให้

ไม่เหมือนกับทหารส่วนใหญ่ที่ไม่มีระดับการศึกษา หัวหน้าฝ่ายค้านติดอาวุธกลุ่มนี้ เป็นปัญญาชนที่เคยเรียนในโรงเรียนทหาร ตอนที่เขาทราบข่าว เขารู้ว่าการที่ป้อมด้านบนสุดของภูเขาตะวันตกถูกฟ้าผ่า เป็นเพราะพื้นที่ของพวกเขาค่อนข้างสูง ทำให้เป็นสายล่อฟ้า

ดังนั้น เขาจึงสั่งให้ทหารที่ประจำการอยู่บนเขาทิศตะวันตก รีบหาที่หลบ เพื่อไม่ให้ถูกฟ้าผ่าอีกครั้ง

นี่เป็นการช่วยเย่เฉินเข้าไปอีกขั้น หลังจากทหารบนเขาทิศตะวันตกทราบข่าว ต่างพากันรีบหลบเข้าไปในบังเกอร์ตรงป้อม ไม่กล้าโผล่หัวออกมา เพราะกลัวโดนฟ้าผ่า

ขณะที่ทหารบนยอดเขาทิศตะวันตกกำลังหลบ คนอื่นกลับจ้องไปยังทิศตะวันตก ด้วยความตื่นตระหนก ท่ามกลางท้องฟ้ามืดครึ้ม เงาของใครบางคนที่ไม่อยู่ในสายตา รวมถึงระดับความเร็วที่รวดเร็ว กำลังลงสู่พื้นดินที่ฐานทางทิศตะวันออก

แต่ว่า ตอนนี้สมาธิของทหารบนยอดเขาฝั่งตะวันออก จดจ่อไปยังทิศตะวันตก ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นเงาของคนที่ผ่านไป

และเงาของคนนี้ คือเย่เฉินที่ลงมาจากความสูง 5000 กว่าเมตร!