ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2557
เมื่อคนนั้นได้ยินคำพูดของเย่เฉิน เขารีบพูดอ้อนวอนว่า “สหาย! สหาย! ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ! ฉันแค่หน้ามืดตามัวชั่วครู่ นายให้โอกาสฉันสักครั้งเถอะนะ!”
เย่เฉินส่ายหน้า “ขอโทษด้วย โอกาสมีแค่ครั้งเดียว! ถ้าชาติหน้ามีจริง จำเอาไว้ว่าอย่าหักหลังคนที่เรียกแกว่าเพื่อน”
คนนั้นตกใจจนหน้าซีดเผือด เขาฮึดสู้รอบสุดท้าย และอ้าปากตะโกนออกมา
ตอนนี้เขาคิดว่าการร้องตะโกน เป็นโอกาสเฮือกสุดท้าย
ถ้าเขาสามารถเรียกความสนใจจากคนอื่นได้ เขาอาจมีชีวิตรอด
ถึงเขาทำมันแล้วจะเสียใจภายหลัง ตัวเองไม่มีชีวิตรอด อย่างน้อยก็สร้างความลำบากให้ชายชาวเอเชียคนนี้ได้!
ถ้าเบาะแสของเขาหลุดรอดออกไป ยากมากที่จะมีชีวิตรอดออกไป!
ดังนั้น เขาจึงตะโกนออกมาว่า “ช่วยด้วย...”
แต่เมื่อจะพูดว่าช่วยเรื่องอะไร เขาถึงกับตกใจ การเปล่งเสียงของเขา เหมือนโดนแรงประหลาดจำกัดเอาไว้ อีกทั้งเสียงที่ตะโกนออกไปเมื่อครู่ ยังเบาจนแทบไม่ได้ยิน!
เขามองเย่เฉินอย่างหวาดกลัว และถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นาย..นายเป็นคนหรือผีกันแน่...”
เย่เฉินยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “คำถามนี้ไม่สำคัญกับแกอีกแล้ว เพราะแกใกล้จะกลายเป็นผีที่โดดเดี่ยวในป่าแห่งนี้แล้ว!”
เย่เฉินเห็นเขาตกใจจนสติกระเจิดกระเจิง จึงพูดว่า “แกไม่ต้องกลัวขนาดนั้น แค่แกให้ความร่วมมือกับฉันอย่างว่าง่าย ฉันจะไว้ชีวิตแก ฉันพูดคำไหนคำนั้น”
คนนั้นพูดอย่างตื่นตระหนก “ฉัน...ฉัน...ฉัน..จะให้ความร่วมมือกับนาย...อย่างว่าง่าย...”
เย่เฉินเห็นเขาพูดติดอ่างมาก จึงก้มมองขาทั้งสองข้างของเขา ขาทั้งสองข้างสั่นระริก เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจจนสติแตก
นี่ทำให้เย่เฉินอดปวดหัวไม่ได้
เพราะถ้าไอ้หมอนี่ยังตื่นตระหนกแบบนี้ ถึงเขาจะไปถึงสถานที่ที่ขังเฮ่อจือชิวเอาไว้ เขาต้องโดนจับพิรุธได้แน่
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...