ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2561
เย่เฉินกับไฟซาล เดินตามหลังคนนั้น เข้าไปยังห้องใต้ดิน เขาพบว่าห้องใต้ดินนี้ ขุดลงมาลึกมาก แค่บันไดลึกอย่างน้อยก็ 5-6 เมตรแล้ว ความสูงประมาณตึกสองชั้น
เพราะฤดูหนาวในซีเรีย เป็นช่วงที่ฝนตก น้ำฝนจึงเยอะมาก ทำให้บันไดค่อนข้างชื้น ดินโคลนทั้งสองด้าน ถึงขนาดส่งกลิ่นดินออกมาอย่างรุนแรง
ระหว่างที่เดินลงมา คนนำทางคนนั้น พูดด้วยสีหน้าประจบประแจง “หัวหน้าไฟซาล ผมขออะไรเรื่องหนึ่งได้ไหม”
ไฟซาลถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เรื่องอะไร”
คนนั้นรีบพูดว่า “หัวหน้าไฟซาล ผมอยากขอเข้าทีมยานเกราะของคุณ ผมใช้ปืนกลหนักได้ครับ!”
ไฟซาลแสยะยิ้ม แล้วถามว่า “ฉันว่านายกลัวตายมากกว่า เลยอยากเข้าทีมยานเกราะใช่ไหม”
“ไม่ใช่ครับๆ” คนนั้นพูดอย่างตื่นตระหนก “ผมแค่อยากเข้าไปฝึกในทีมยานเกราะ...”
ไฟซาลหัวเราะ แล้วพูดว่า “ฉันขอคิดก่อน แล้วค่อยบอกนาย”
คนนั้นพูดด้วยสีหน้าซาบซึ้ง “ขอบคุณครับหัวหน้าไฟซาล!”
พูดพลาง เขาก็เดินลงมาจนถึงพื้นด้านล่างของห้องใต้ดิน
ด้านล่างห้องใต้ดินมีประตูเหล็กบานหนึ่ง มีหน้าต่างบานเล็กๆ อยู่บนประตูเหล็ก เห็นว่ามีแสงสว่างอยู่ด้านใน
ขณะนั้น คนนำทางใช้มือตบไปบนประตูเหล็ก แล้วพูดว่า “เปิดประตู หัวหน้าไฟซาลมา!”
คนข้างในรีบเปิดกลอนประตู ชายผมหยิกโผล่หัวออกมา เขาโบกมือให้ไฟซาล จากนั้นจึงยิ้มแล้วพูดว่า “หัวหน้าไฟซาล คุณมาได้ยังไง”
ไฟซาลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผู้บัญชาการให้ฉันแวะมาดู และให้ฉันคุยกับตัวประกันด้วย”
ขณะนั้น ทหารคนที่เปิดประตู เดินเข้ามาข้างไฟซาล และพูดเบาๆ ว่า “หัวหน้าไฟซาล จอมพลจะลงมือตอนไหนกันแน่ครับ ผมว่า รีบฆ่าพวกคนอเมริกันนี่ดีกว่า อยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ต้องให้พวกเรามาเฝ้าอยู่ในนี้ ที่นี่ทั้งชื้นทั้งเหม็น อยู่ไปนานๆ ทำให้รู้สึกระคายเคืองผิวและไม่สบายตัว!”
ไฟซาลพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เรื่องของพวกเขา ผู้บัญชาการมีแผนอยู่แล้ว พวกนายทำตามคำสั่งของผู้บัญชาการไปเถอะ เรื่องอื่นไม่ต้องพูด ไม่ต้องถาม!”
“ครับ” คนนั้นถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วพูดว่า “ถ้าทนไม่ไหวจริงๆ หัวหน้าไฟซาล ช่วยเราพูดด้วยนะครับ ช่วยจัดคนมาผลัดเปลี่ยนเวร อยู่แต่ในห้องใต้ดิน มันทรมานจริงๆ ครับ”
ขณะนั้นเย่เฉินเดินมาตรงหน้าคนนั้น และตบไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดว่า “สหาย ทุกคนทำเพื่อจอมพล อย่าบ่นมากสิ!”
พูดพลาง ปราณทิพย์แทรกซึมเข้าไปในร่างกาย และวิ่งไปที่สมองของอีกฝ่าย
จากนั้น คนนี้โดนเย่เฉินสะกดจิตเหมือนไฟซาล เมื่อได้ยิน เขาจึงรีบพูดว่า “คุณพูดถูกอย่างยิ่ง!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...