ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2562
เย่เฉินพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นจึงชี้ไปที่อีกคน แล้วพูดว่า “สหายท่านนี้คงไม่พอใจเหมือนกันใช่ไหม”
คนนั้นรีบพูดว่า “มิกล้าๆ จอมพลให้ผมทำอะไร ผมก็ต้องทำ ไม่มีทางคิดต่างเด็ดขาด!”
เย่เฉินหัวเราะ เดินเข้าไปหาเขา จากนั้นก็ตบไหล่เขาเช่นกัน และพูดว่า “นายมีสติดีมากนะ! ต่อไปฉันจะพูดชมนายต่อหน้าจอมพลแน่นอน”
พูดจบ ปราณทิพย์เข้าไปในร่างกาย เหมือนตัวยาที่พร้อมใช้งาน ควบคุมสติของชายคนนี้เอาไว้ทั้งหมด
ตอนนี้ ชายหน้าตาน่ากลัว ก่นด่าออกมา “จอมพลบอกว่าถ้าถึงเวลาให้เริ่มฆ่า ฉันว่าเวลาก็พอสมควรแล้ว ฉันจะเป็นคนฆ่าเอง!”
เย่เฉินมองเขา จากนั้นจึงแสยะยิ้มแล้วถามว่า “นายชอบฆ่าคนเหรอ”
คนนั้นจ้องเย่เฉิน และพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ใช่ ฉันชอบ ทำไม นายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือนายจะพูดแทนคนอเมริกันพวกนี้!”
เย่เฉินหัวเราะ “ทำไมฉันต้องพูดแทนพวกเขา ฉันแค่คิดว่า การฆ่าตัวประกันไม่เห็นได้อะไร ถ้านายมีความสามารถจริง รอให้ทหารรัฐบาลสู้ก่อน แล้วค่อยฆ่าศัตรูในสนามรบไม่ดีกว่าเหรอ”
คนนั้นก้าวเข้ามาหาเย่เฉิน และยื่นมือมากำคอเสื้อเย่เฉิน จากนั้นจึงก่นด่าว่า “แกเยาะเย้ยฉันเหรอ!”
เย่เฉินแสยะยิ้ม “ดูเหมือนแกไม่ได้โง่นะ”
คนนั้นโมโหมาก เขาง้างมือขึ้น เตรียมซัดหมัดใส่หน้าเย่เฉิน ขณะนั้น เย่เฉินพูดอย่างโมโห “ไอ้เลว กล้าฆ่าพ่อตัวเองเหรอ! ยังไม่รีบคุกเข่าสำนึกผิดอีก!”
เสียงนี้ ทำให้อีกฝ่ายตกใจจนอึ้งไป
เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะ จากนั้นก็คุกเข่าลงข้างคามิล แล้วพูดอย่างสะอึกสะอื้น “พ่อ ผมผิดไปแล้ว...”
ขณะนั้น เย่เฉินรู้สึกถึงความเจ็บปวด ที่แล่นเข้ามาตรงศีรษะ หลังจากตรวจสอบร่างกายอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ยังหลงเหลือปราณทิพย์อยู่ประปราย ทำให้เขานึกได้ว่า เมื่อกี้เขาสะกดจิตติดต่อกันถึงห้าคน ทำให้ปราณทิพย์อ่อนกำลัง
ก่อนหน้านี้ เขาใช้ปราณทิพย์น้อยมาก เรื่องครั้งนี้ ทำให้เขาใช้ปราณทิพย์ เยอะกว่าเมื่อ 2-3 เดือนที่แล้ว
แต่ยังดีที่รวมไฟซาล ไปในห้าคนนี้ พวกเขาโดนสะกดจิตหมดแล้ว ทั้งห้าคนกลายเป็นหุ่นเชิดผู้ภักดีต่อเขา
ดังนั้น เขาจึงชี้ไปที่ประตูบานที่อยู่ข้างใน และพูดกับทั้งห้าคนว่า “ใครมีกุญแจ รีบไปเปิดประตู!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...