ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2563
เมื่อได้ยินคำสั่งของเย่เฉิน มีคนรีบควักกุญแจออกมา เตรียมจะเปิดประตูข้างใน
เย่เฉินพูดสั่งว่า “อีกเดี๋ยวพวกนายเฝ้าอยู่ข้างนอก ถ้ามีคนมาพยายามแยกออกมาให้ได้”
พูดพลาง เย่เฉินดูเวลา แล้วพูดว่า “ฉันเดาว่าอีกเดี๋ยวจอมพลของพวกนายจะมา ถ้าเขาจะเข้ามา ให้เขาเข้ามา พวกนายทำตัวเป็นธรรมชาติหน่อย อย่าให้เขาจับพิรุธได้”
“ได้ครับ!” ทั้งห้าคนพูดพร้อมกัน
จากนั้น ประตูถูกเปิดออก
เมื่อเปิดประตูออก กลิ่นดินลอยออกมา เมื่อเดินเข้าไป พบว่าไม่มีอะไรอยู่ในห้อง มีเพียงโคมไฟแขวนอยู่ข้างบนเพียงดวงเดียว อีกทั้งกำลังวัตต์ของหลอดไฟต่ำมาก จนทำให้แสงไฟสลัว
ด้านบนห้องมีร่องรอยของการเสริมความแข็งแรงจากฝีมือมนุษย์ แต่รอบๆ ยังคงเป็นกำแพงดิน ในห้องแบบนี้ ไม่มีโอกาสให้ฆ่าตัวตาย ถึงชนกำแพงก็ไม่มีทางตาย
ตรงมุมกำแพง มีคนแปดคนสวมที่คลุมศีรษะ ถูกมัดมือไพล่หลัง และนั่งบนพื้นเป็นแถวชิดกำแพง
เย่เฉินไม่เห็นใบหน้าของพวกเขา แต่ดูจากเสื้อผ้าและรูปร่างของพวกเขา ดูออกว่าเป็นหญิง 3 คน และชาย 5 คน
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ทั้ง 8 คนต่างตกใจ บางคนถึงกับหดตัว และสั่นไปทั้งตัว
เย่เฉินเข้ามาในห้อง และปิดประตูลง จากนั้นเขาเดินเข้าไปหาทั้ง 8 คน เขาก้มตัวลง ดึงที่คลุมศีรษะสีดำของพวกเขาออก
เมื่อได้ยิน ผู้หญิงคนนั้นชะงักไป
เธอมองเย่เฉิน และใช้ภาษาอังกฤษถามว่า “รู้จักฉันได้ยังไง! นายเป็นคนจีนเหรอ!”
เย่เฉินยกมือดึงผ้าคลุมหน้าออก และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พ่อคุณขอร้องให้ผมพาคุณกลับบ้าน”
เมื่อได้ยิน เฮ่อจือชิวรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า!
เธอมองเย่เฉินด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ และพูดออกมาว่า “นายพูดอะไรนะ! พ่อขอร้องให้นายพาฉันกลับบ้านเหรอ! เขารู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่ อีกอย่าง ทำไมนายถึงอยู่ที่นี่ได้ นายเป็นหนึ่งในฝ่ายค้านติดอาวุธหรือเปล่า”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...