ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2566

ชายชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดียคนเมื่อครู่ มองเฮ่อจือชิว แล้วพูดเสียงดังว่า “จือชิว เธอต้องระวังเขาให้ดี ฉันสงสัยมากว่าเขาเป็นสมาชิกฝ่ายค้าน! ไม่งั้น ถึงเขามีความสามารถมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางมาที่นี่ โดยใช้ระยะเวลาเพียงสั้นๆ อีกอย่างเธออย่าลืมนะ ที่นี่มีทหารฝ่ายค้าน 1-2 พันคนคอยเฝ้าอยู่ ถ้าเขาไม่ใช่คนของพวกนั้น ไม่มีทางรอดเข้ามาได้หรอก! เธอดูสิ เขาใส่ชุดฝ่ายค้าน ถืออาวุธของพวกนั้นด้วย เขาต้องเป็นคนของฝ่ายค้านแน่นอน!”

จากนั้น เขาจ้องเย่เฉิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไอ้หมอนี่มาแสร้งทำถึงที่นี่ แถมยังดูหมิ่นประเทศเราด้วย ไม่รู้มีแผนอะไรหรือเปล่า! ไม่แน่ ฝ่ายค้านอาจรู้ว่าเธอเป็นคนอเมริกันเชื้อสายจีน เลยหาคนเชื้อสายจีนในกองทัพแบบเขา มาเพื่อหลอกเธอ ฉันว่าฝ่ายค้านต้องส่งเขามาเพื่อปลุกระดมเธอแน่! เธอห้ามเชื่อเขานะ!”

เย่เฉินโกรธคนโง่คนนั้น จนอยากจะหัวเราะออกมา จึงย้อนถามเขาว่า “ในเมื่อนายมั่นใจว่าฉันเป็นคนของฝ่ายค้าน งั้นนายมาอวดเก่งต่อหน้าฉันขนาดนี้ ไม่กลัวฉันเอาปืน AK47 ในมือ ยิงนายหรือไง”

ชายชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดียเริ่มตึงเครียด แต่แสร้งทำเป็นพูดอย่างไม่ยอม “ฉันไม่เชื่อว่านายจะทำร้ายฉัน! ฝ่ายค้านของพวกนายลงทุนลงแรง จับพวกเรามา เพื่อต้องการต่อรองกับประเทศเราไม่ใช่เหรอ ถ้านายฆ่าฉัน จะเอาอะไรไปต่อรองกับประเทศเราได้อีกล่ะ อีกอย่าง ถ้าประเทศเราจะแก้แค้นพวกนาย นั่นเท่ากับวาระสุดท้ายของพวกนาย! เมื่อถึงตอนนั้น แค่ยิงขีปนาวุธไม่กี่ลูก ที่นี่ก็จะราบเป็นหน้ากลอง!”

เย่เฉินพูดเยาะเย้ย “พวกนายทั้งแปดคน ก็แค่พวกบ้าเรียน และมีผลการเรียนดีเท่านั้น พูดถึงเรื่องฐานะทางครอบครัว พ่อแม่นายมีเงินไหม พูดถึงเรื่องภูมิหลัง หัวหน้าครอบครัวของพวกนาย มีใครเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติในอเมริกาหรือเปล่า”

“ไม่มีทั้งเงินและอำนาจ ยังมีหน้ามาพูดว่าหน่วยเนวีซีลจะมาช่วยพวกนายเหรอ แถมยังให้พวกเขาใช้ขีปนาวุธแก้แค้นด้วย ฉันไม่ได้ดูถูกนะ ถึงจะเป็นขีปนาวุธขนาดเล็กแค่อันเดียว ก็ราคาเป็นล้านดอลลาร์ ขีปนาวุธพื้นผิวสู่พื้น เริ่มต้นที่หลายสิบล้านดอลลาร์ ใช้อาวุธราคาแพงพวกนี้แก้แค้นให้พวกนาย คิดว่าตัวเองเป็นใครไม่ทราบ”

สีหน้าของชายชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดีย ไม่สู้ดีเป็นอย่างมาก เขาอยากพูด แต่จู่ๆ ก็ไม่รู้จะเถียงยังไง

ดังนั้น เขาจึงแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “โอเค ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นายก็รอให้ประเทศของพวกนาย มาช่วยแล้วกัน”

พูดจบ เขาหันไปหาเฮ่อจือชิว แล้วพูดอย่างจริงจัง “คุณเฮ่อ ผมไม่อยากถามคำถามเดียวกันกับคุณ พ่อคุณขอร้องให้ผมมาช่วย ดังนั้น ไม่ว่าคุณคิดว่าตัวเองเป็นคนประเทศไหน แค่คุณยอมไปกับผม ผมจะช่วยคุณออกไป และพาคุณกลับจีน”

“แต่! ถ้าคุณไม่ยอมไปกับผม คนอย่างเย่เฉินไม่เคยบังคับใคร รบกวนคุณช่วยอัดวิดีโอให้หน่อย บอกว่าตัวเองไม่ยอมไปกับผม ผมจะเอาวิดีโอกลับไปให้พ่อคุณดู ถือว่าเป็นคำอธิบายให้พ่อคุณ!”