บทที่ 257มีเพียงคนเดียวที่สามารถรักษาคุณได้(1)
โรงพยาบาลชุมชน
เพราะเป็นช่วงเวลากลางคืนแล้ว หลังจากที่เซียวฉางเฉียนพาเซียวอี้เชียนไปโรงพยาบาลแล้ว ทำได้แค่แขวนป้ายผู้ป่วยฉุกเฉินเท่านั้น
รอคิวไปสิบกว่านาที หลังจากได้พบหมอแล้ว หมอก็ถามว่า: “ไม่สบายตรงไหน?”
เซียวอี้เชียนก็ให้เซียวฉางเฉียนออกไป ตัวเองพูดกับหมอว่า: “หมอ ดูเหมือนผมจะไร้สมรรถภาพกะทันหัน คุณช่วยตรวจให้ผมหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ไร้สมรรถภาพ?!” หมออึ้งไป พูดว่า: “ไร้สมรรถภาพเป็นโรคชนิดหนึ่ง เป็นโรคทางด้านบุรุษเวช และไม่ได้อยู่ในประเภทของแผนกฉุกเฉินด้วย คุณน่าจะมาพรุ่งนี้เช้า ไปที่แผนกบุรุษเวชหาแพทย์เฉพาะทางบุรุษเวชตรวจให้คุณ แผนกฉุกเฉินเรามีหน้าที่หลักคือรับผิดชอบอาการปวดหัวเป็นไข้ การบาดเจ็บจากอุบัติเหตุหรือการเจ็บป่วยกะทันหัน”
เซียวอี้เชียนพูดด้วยความโมโห: “กูหมดสมรรถภาพก็คืออาการกะทันหันนี่แหละ! มาตรวจดูที่คุณไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?!”
หมอพูดขึ้นมาอย่างอึดอัดใจ: “ผมเป็นหมอมาหลายปี ไม่เคยได้ยินว่าเรื่องหมดสมรรถภาพกะทันหันมาก่อนเลย......ของแบบนี้ล้วนแต่มีกระบวนการทั้งนั้น ตอนแรกก็ใช้งานได้ดี หลังจากนั้นก็ใช้งานได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จากนั้นก็จะใช้งานได้ไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นถึงจะค่อยๆไม่สามารถใช้งานได้......”
เซียวอี้เชียนคิดไม่ถึงว่าเขายังจะอธิบายกับตัวเองโดยละเอียดขนาดนี้ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟทันที ด่าว่า: “คุณแม่งเป็นบ้าเหรอ? ผมให้คุณนัดหมายตรวจให้ผม คุณมาพูดอะไรไร้สาระกับผม?”
หมอก็โมโหแล้ว พูดโดยไม่ต้องคิดว่า: “คุณเป็นอะไรของคุณ? ผมบอกคุณแล้ว โรคของคุณไม่ได้อยู่ในความดูแลของแผนกฉุกเฉินเรา ถ้าคุณยังโวยวายที่นี่อีก ผมจะให้รปภ.มาเชิญตัวคุณออกไป!”
“คุณ......” เซียวอี้เชียนกัดฟันกรอด ครู่ต่อมาถึงได้ชี้ไปที่คอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าเขา พูดเสียงเย็นชาว่า: “คุณ ไป๋ตู้ค้นหาเชียนเฉิงกรุ๊ปหน่อย!”
หมอขมวดคิ้วขึ้นมา: “อะไรนะ?”
เซียวอี้เชียนตะโกนอย่างเย็นชา: “ผมให้คุณไป๋ตู้ค้นหาเชียนเฉิงกรุ๊ปหน่อย!”
หมอถูกท่าทีของเขาทำให้ตกใจกลัวแล้ว เปิดเบราว์เซอร์โดยสัญชาตญาณ แล้วค้นหาเชียนเฉิงกรุ๊ป
เปิดสารานุกรมของเชียนเฉิงกรุ๊ปออก เห็นรูปโปรไฟล์ของประธานกรรมการเซียวอี้เชียนจริงๆ
นี่ นี่คือลุงที่ไร้สมรรถภาพตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่เหรอ?
อย่างไรตอนนี้ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว แพทย์ในคลินิกผู้ป่วยนอกเลิกงานกลับบ้านนานแล้ว มีแต่แผนกผู้ป่วยในเท่านั้นที่มีแพทย์กะกลางคืนเข้าเวรอยู่
ที่บังเอิญก็คือ หมอเวรประจำแผนกผู้ป่วยใน บังเอิญเป็นหมอเจ้าของไข้ของเซียวฉางควนพ่อตาของเย่เฉินตอนที่ได้รับบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังเมื่อสองสามวันก่อน
หมอเจ้าของไข้ให้เซียวอี้เชียนทำการทดสอบที่มีความเกี่ยวเนื่องกันเป็นชุด มองดูสรุปผลการทดสอบแต่ละอย่าง สีหน้าท่าทางดูจริงจังมาก
เซียวอี้เชียนนอนอยู่บนเตียงตรวจ ในใจตื่นตระหนกหวาดกลัวอย่างมาก
ตอนนี้เขาไม่รู้สึกถึงของส่วนนั้นอย่างสิ้นเชิงแล้ว รู้สึกเหมือนว่าตรงส่วนนั้นหายไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะไปใช้งานเลย
ในชีวิตนี้เขาชอบแค่สิ่งนี้เท่านั้น ถ้าหากว่าอีกหน่อยไม่สามารถใช้ได้อีก งั้นไม่สู้ตายไปเสียยังจะดีกว่า......
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...