ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2575
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉิน เฮ่อจือชิวไม่รู้จะทำยังไง
เธอดูออกว่าเย่เฉินไม่ได้ล้อเล่น
ดังนั้นเธอไม่รู้ ถ้าเย่เฉินไม่ยอมพาเพื่อนเธอไปด้วยจริงๆ เธอควรจะทำยังไง
เธอก็คิดไม่ถึง ว่าเพื่อนตัวเองจะไร้เหตุผลเช่นนี้ ก่อนเย่เฉินจะเปิดเผยตัวตน ก็ล่วงเกินเขาเอาไว้มาก ตอนนี้ไม่ว่าพวกเขาอ้อนวอนเย่เฉินยังไง เย่เฉินไม่ช่วยพวกเขา ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ถึงแม้ใจหนึ่งอยากออกจากที่นี่ เพื่อกลับไปหาพ่อที่เมืองจินหลิง แต่ถ้าต้องให้เธอทิ้งเพื่อน แล้วหนีไปคนเดียว เธอทำใจไม่ได้จริงๆ
เธอมีความคิดชั่ววูบ ที่จะไม่ไป และอยู่ร่วมเป็นร่วมตายกับเพื่อน ถึงนี่จะเป็นจุดจบที่เลวร้ายที่สุด แต่ทำให้เธอไม่รู้สึกละอายใจ
มิฉะนั้น ถ้าเธอหนีออกไปคนเดียว แล้วอีกเจ็ดคนตายที่นี่ เธอคงไม่มีวันหลุดพ้นความรู้สึกผิดในใจไปตลอดชีวิต
เย่เฉินคิดไม่ถึง คนไร้เหตุผลที่การศึกษาสูงพวกนี้ ตอนนี้ต่างพากันยื้อเฮ่อจือชิวอย่างสุดชีวิต
พวกเขาใช้วิธีต่างๆ นานา ใช้ทั้งวิธีดูถูก ประณาม อ้อนวอน และทำตัวน่าสงสาร เพื่อทำลายจิตใจของเฮ่อจือชิวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพื่อเป้าหมายสองอย่าง
ให้เฮ่อจือชิวช่วยพวกเขาออกไปด้วย
หรือไม่ ก็ให้เฮ่อจือชิวตายด้วยกันกับพวกเขาที่นี่!
เย่เฉินอดมองเฮ่อจือชิวไม่ได้ เมื่อเห็นสีหน้าเธอสับสนมาก ถึงขนาดที่มีความคิดเด็ดขาด เขาคิดในใจว่าไม่ดีแล้ว!
คนหนุ่มสาวมักจะขาดสติ เพราะความชอบธรรมและความผูกพันทางจิตใจ เหมือนที่ยอมแบกรับความผิดเพื่อเพื่อน พวกนักโทษประหารที่ยอมตาย แต่ไม่ยอมขายเพื่อน ตอนตายคิดว่าตัวเองทำเพื่อความชอบธรรม แต่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเห็นเขาเป็นเพียงแพะรับบาป
ดังนั้น เย่เฉินรีบพูดกับไฟซาลว่า “ปิดปากเธอไว้ แล้วพาเธอออกไป!”
เมื่อเฮ่อจือชิวได้ยิน เธอยิ่งสะเทือนใจ และพูดโพล่งออกมาว่า “อย่ามาแตะต้องฉัน! ฉันไม่ไป!”
พูดจบ เธอมองเย่เฉิน และตะโกนว่า “คุณเย่ รบกวนบอกพ่อฉันด้วย บอกว่าฉันไม่สามารถกตัญญูต่อเขาได้ อย่าตำหนิฉัน! ฉันมาซีเรียกับเพื่อนฉัน ถ้าฉันหนีไปคนเดียว ฉันไม่มีทางอภัยให้ตัวเองไปตลอดชีวิต!”
เย่เฉินขมวดคิ้วมองเธอ แล้วย้อนถามว่า “สมองคุณติดเชื้อมาจากเจ็ดคนนั้นเหรอ!”
“ไม่ใช่!” เฮ่อจือชิวพูดเสียงสูง “ฉันคิดอย่างดีแล้ว! ฉันยอมรับผลทั้งหมด และไม่มีทางเสียใจด้วย!”
เย่เฉินโกรธจนปวดหัว เขาชี้เธอแล้วพูดเสียงดัง “หุบปาก! ก่อนที่ผมยังไม่มา คุณจะอยู่หรือตาย ไม่เกี่ยวกับผม แต่ในเมื่อผมมาที่นี่แล้ว คุณต้องรอดเท่านั้น! ถึงคุณอยากตาย ผมก็ไม่ให้คุณตาย!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...