ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2576
เฮ่อจือชิวถามว่า “คุณมีสิทธิ์อะไร! ฉันมีสิทธิ์เลือกไม่ให้คุณพาฉันไป!”
เย่เฉินชี้คามมิต แล้วย้อนถามว่า “ตอนพวกเขาจับตัวคุณ ทำไมคุณไม่พูดแบบนี้กับเขาล่ะ”
จู่ๆ เฮ่อจือชิวโดนถามจนพูดไม่ออก เธอพูดติดๆ ขัดๆ ว่า “ฉัน...ฉัน...”
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา “ไม่ต้องพูดแล้ว ผมขี้เกียจพูดกับคุณ วันนี้ยังไงคุณก็ต้องไป ไม่ไปก็ต้องไป ถ้าคุณอยากตาย รอให้กลับไปจีนก่อน ถึงเมืองจินหลิงเมื่อไร หลังจากผมส่งคุณถึงมือพ่ออย่างปลอดภัย คุณค่อยกลับมาก็ได้ เมื่อถึงตอนนั้น คุณจะอยู่หรือตาย ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผม”
เฮ่อจือชิวพูดว่า “แต่ฉันไม่อยากกลับไป!”
เย่เฉินส่งเสียงหึ “ไม่อยากเหรอ คุณไม่อยากมากเกินไปแล้ว คุณไม่อยากไป ผมก็จะพาคุณไป!”
พูดจบ เขาพูดกับไฟซาลว่า “ปิดปากเธอไว้ ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ!”
ไฟซาลรีบเก็บที่คลุมศีรษะ ที่เฮ่อจือชิวใส่ก่อนหน้านี้ ขึ้นมาจากพื้น จากนั้นเขาขยำมันจนเป็นก้อน และยัดเข้าไปในปากเฮ่อจือชิว
เฮ่อจือชิวถูกอุดปากเอาไว้ เธอพูดอะไรออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงขัดขืน พลางมองเย่เฉินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา
เย่เฉินไม่มองเธอ และกวักมือให้ไฟซาล “พาออกไป!”
ไฟซาลรีบพาเฮ่อจือชิวไปที่ห้องข้างนอก
เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดกับพวกไฟซาล “พวกนายอยู่ที่นี่ต่อ”
พวกนั้นรีบพูดอย่างไม่ลังเล “รับทราบ!”
เย่เฉินดึงเฮ่อจือชืว ที่โดนมัดมือไพล่หลัง เข้ามาหาตัว จากนั้นจึงพูดกับคามมิตว่า “เราสามคนขึ้นไปกันเถอะ”
เฮ่อจือชิวพูดอะไรไม่ได้ เธอทำได้เพียงร้องไห้ คามมิตเป็นฝ่ายเอาปืนพกของตัวเอง โยนลงพื้น แล้วพูดกับเย่เฉินว่า “น้องชาย ให้ฉันเดินนำหน้าเถอะ ในมือนายมีปืน ขาฉันก็เดี้ยง นายไม่ต้องกังวลว่าฉันจะหนี”
เย่เฉินชื่นชมนิสัยใจคอของคามมิตเพิ่มขึ้น เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “รบกวนพี่ชายด้วย!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...