ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2582

คามมิตตกใจจนพูดอะไรไม่ออก เขาลูบขาซ้ายของเขาอย่างละเอียดอยู่นาน หลังจากนั้นก็ลูบเปรียบเทียบกับขาข้างขวาอีกสักพัก แล้วถึงพบกับความประหลาดใจ ว่าขาทั้งสองข้างของตนเองมีขนาดเหมือนกัน และยาวเหมือนกันแล้ว！

ทันใดนั้น เขาก็ยกขาซ้ายขึ้นอย่างตื่นเต้น และพบว่าการยืดหยุ่นของขาซ้าย เมื่อเทียบกับตอนที่ตัวเองยังไม่ได้รับบาดเจ็บ มันดีกว่านั้นมาก！

หลังจากนั้นเขาก็ทดลองกระโดดอยู่หลายครั้ง จึงพบว่าร่างกายของตัวเองเบาเหมือนนกนางแอ่น ไม่เพียงแต่ขาทั้งสองข้างที่ยังคงเดิม ภายในร่างกายยังมีเรี่ยวแรงที่ใช้ไม่มีวันหมด

วินาทีนี้ คามมิตยังคิดว่าตัวเองฝันไป！

เขาหยิกไปที่น่องของตัวเองเต็มแรง ถึงพบว่ามันได้รับความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก！

สิ่งนี้มันทำให้เขาพบว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความฝัน！

เขาตื้นตันใจเป็นอย่างมาก“ขาของฉัน……ขาของฉันหายแล้วจริงๆ！ขาของฉันไม่เป็นอะไรแล้ว！ขาของฉันฟื้นฟูกลับมาเหมือนเมื่อก่อนแล้วจริงๆด้วย！！！”

เสียงที่เขาตะโกนออกมา ทำให้แม้แต่คนที่เอาแต่ก้มหน้า ไม่กล้าตอบกลับใดๆทั้งสิ้นอย่างเฮ่อจือชิว ก็มองไปที่เขาอย่างไม่รู้ตัว

เฮ่อจือชิวนึกไม่ถึงว่า เย่เฉินจะใช้ยาที่ดูธรรมดาๆไม่มีอะไรพิเศษ สามารถรักษาขาที่พิการของคามมิตที่แม้แต่แพทย์ศัลยกรรมกระดูกชั้นนำของโลกก็ไม่สามารถรักษาให้หายได้

แต่ว่า ความจริงมันเป็นเช่นนี้！

เย่เฉินมองดูคามมิตที่มีความสุขมาก แล้วพูดพลางหัวเราะ“พี่ชาย มาสิ ถ้าไม่ได้ป่วยก็เดินอีกสักหน่อยเถอะ！”

คามมิตพยักหน้าอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย“ได้！เดินอีกสักหน่อย！”

พูดจบ เขาก้าวขึ้นไปบนกองหินบนยอดเขา

เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนวิ่งเปลือยกายอยู่ท่ามกลาง สภาพอากาศที่ร้อนระอุจนแทบทนไม่ไหวแต่ดันมีพายุฝนโหมกระหน่ำเข้ามา ความรู้สึกที่อิสระไม่มีอะไรมาบังคับ ทำให้เขาอดที่จะหลั่งน้ำตาออกมาไม่ได้

หลังจากที่วิ่งไปหลายรอบ ตะโกนไปหลายครั้ง คามมิตก็สาวเท้าไปข้างหน้าของเย่เฉิน แล้วคว้ามือของเย่เฉินมา ตื่นเต้นจนแทบจะบ้า ในขณะเดียวกันก็พูดอย่างซาบซึ้งใจว่า“น้องชาย！ขาของฉันหายดีหมดแล้ว！หายแล้วจริงๆ！นะ……นายเป็นเหมือนพ่อแม่ที่ให้กำเนิดฉันอีกครั้ง！นายรักษาขาของฉันหายดีแล้ว ก็เท่ากับว่าได้ให้ชีวิตที่สองแก่ฉัน！”

พูดจบ เขาก็รีบถามขึ้นมาว่า“น้องชาย ตกลงยานี้ใช้เงินไปเท่าไรหรอ？ฉันจะคืนมันให้กับนายเป็นสิบเท่า！”

เย่เฉินยิ้ม แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“เป็นพี่น้องกันแล้ว ถ้าพูดถึงเงินก็คงจะห่างเหินกันเกินไปแล้วล่ะ อีกอย่างพูดอย่างไม่ถ่อมตัวนะครับ ถ้าจะให้ผมสิบเท่าจริงๆ พี่ชายคงจ่ายไม่ไหวหรอก มียาวิเศษที่มีฤทธิ์แรงกว่านี้ ประมูลได้ในราคาสูงถึงสองพันล้านหยวน ถ้าพี่จะให้ผมสิบเท่าจริงๆ เกรงว่ากองทัพของพี่คงต้องทุบหม้อข้าวหม้อแกงแล้วล่ะ”

คามมิตใบหน้าร้อนฉ่า แล้วพูดอย่างเขินๆว่า“น้องชาย พี่วู่วามเกินไป ยาวิเศษแบบนี้ ขายในราคาหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ก็ไม่ถือว่าแพงเลย！แต่ว่าเงินในมือของพี่ตอนนี้ค่อนข้างวิกฤติ เอาแบบนี้นะ ฉันจะขอจ่ายให้นายสิบล้านดอลลาร์ก่อน ที่เหลือฉันจะค่อยๆทยอยจ่ายมันให้！”

เย่เฉินโบกมือไปมา แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า“พี่ชาย ในเมื่อเราเรียกกันว่าพี่น้องแล้ว งั้นยานี้ก็ถือว่าผมให้เป็นของขวัญแล้วกัน พี่ไม่ต้องเกรงใจกับผมหรอกครับ ขอแค่จากนี้ไปผมมีอะไรให้พี่ชายช่วยเหลือ พี่ก็อย่าลืมมันก็พอแล้วครับ”