ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2584
เย่เฉินทำมือคารวะ“ขอขอบคุณพี่ชายครับ”
ผ่านไปไม่นาน เฮลิคอปเตอร์พลเรือนหนักลำหนึ่ง ก็ร่อนลงบนยอดเขาอย่างช้าๆ
ก่อนที่เครื่องบินจะลงจอดอย่างสมบูรณ์ หานกวางเย่ากับเฉินจื๋อข่ายก็กระโดดฝั่งซ้ายและขวาลงมา แล้วรีบเดินไปข้างหน้าถาม“คุณชายไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ？”
เย่เฉินหัวเราะ“ฉันยืนอยู่ที่นี่เหมือนเป็นอะไรไหมล่ะ？”
พูดจบ เย่เฉินก็ชี้ไปที่คามมิต แล้วพูดกับทั้งสองคนว่า“มาสิ ฉันขอแนะนำให้พวกนายรู้จัก ท่านนี้คือจอมพลคามมิตผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพฝ่ายค้านนี้ เขาเคยเรียนที่หัวเซี่ยมาก่อน ภาษาจีนดีมาก”
ทั้งสองสีหน้าตกตะลึง แล้วรีบพูดขึ้นมาพร้อมกันว่า“สวัสดีครับ จอมพลคามมิต！”
คามมิตทักทายพวกเขาทั้งสองคนอย่างเกรงใจ
เย่เฉินมองดูเวลา แล้วกล่าวขึ้นมาว่า“พี่ชาย นี่ก็สายแล้ว ผมยังต้องบินกลับหัวเซี่ย ผมพูดอะไรกับพี่มากไม่ได้แล้ว ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะครับ！”
คามมิตพยักหน้า แล้วทำมือคารวะ“น้องชาย บุญคุณใหญ่หลวง เราสองคนทิ้งวิธีติดต่อกันหน่อยเถอะ ฉันจะเอาหมายเลขดาวเทียมของฉันให้นาย ถ้านายมีอะไร ก็ติดต่อฉันได้ตลอดเลย”
เย่เฉินจึงพูดว่า“ได้ครับ เราทิ้งเบอร์โทรศัพท์ของกันและกันไว้ มีอะไรก็โทรติดต่อกันได้เลย”
หลังจากที่ทั้งสองทิ้งวิธีการติดต่อกันไว้แล้ว เย่เฉินก็พูดกับเฮ่อจือชิวว่า“เอาล่ะคุณเฮ่อครับ เราควรไปกันได้แล้ว”
เฮ่อจือชิวเงยหน้าขึ้นมา แล้วพยักหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความละอายใจ
อันที่จริง หลังจากที่คุณท่านเย่รู้เรื่องพวกนี้แล้ว ก็เตรียมการเรื่องใช้เงินแลกกับคนแล้ว ตระกูลเย่จดทะเบียนบริษัทในต่างประเทศ โดยเตรียมเงินทุนไว้หลายสิบล้านดอลลาร์ ขอแค่บัญชีของคามมิตบัญชีเดียว ก็จะรีบโอนเงินไปทันที
แต่สิ่งที่หานกวางเย่าคิดไม่ถึงก็คือ เย่เฉินไม่เพียงแต่ช่วยคนออกมาได้ อีกทั้งคามมิตยังมาส่งพวกเขาที่จุดหมายด้วยตัวเองอีกต่างหาก
สิ่งที่ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่อก็คือ คามมิตกลับเขาเรียกกันว่าพี่น้อง อีกทั้งยังเคารพนับถือเขามาก
ในตอนที่หานกวางเย่ารู้สึกตกตะลึงอยู่นั้น เย่เฉินก็เอ่ยปากถามกับเขาว่า“เหล่าหาน เตรียมคองคอร์ดไว้รึยัง？”
หานกวางเย่าดึงสติกลับมา แล้วรีบพูดขึ้นมาว่า“เรียนคุณชาย เตรียมพร้อมแล้วครับ พร้อมบินได้ตลอดเวลาครับ”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วกล่าวขึ้นมาว่า“เฮลิคอปเตอร์ หลังจากที่ถึงแล้วก็บินไปใช้คองคอร์ดกลับประเทศทันที！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...