เครื่องบินโดยสารคองคอร์ดรูปทรงเรียวยาว ออกจากสนามบินนานาชาติเบรุตเมืองหลวงของเลบานอน
เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ผ่านก้อนเมฆ แล้วแล่นโดยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังหัวเซี่ย
บนเครื่องบิน เฮ่อจือชิวนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองไปข้างนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
จนถึงตอนนี้ เธอยังคงรู้สึกว่าประสบการณ์ที่ผ่านมากว่าหนึ่งชั่วโมง เหมือนกับความฝัน
แต่ว่า เธอมองสำรวจเย่เฉินที่นั่งหลับตางีบอยู่ไกลๆครู่หนึ่ง และสามารถรู้สึกได้ว่า ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นชีวิตจริง
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เย่เฉินไปที่ซีเรียเพียงลำพัง ช่วยตัวเองออกมาจากความตาย ในใจของเฮ่อจือชิวนอกจากความซาบซึ้งแล้ว ก็รู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก
เธอรู้สึกว่า ตัวเองเรียนหนังสือมานานหลายปี ศึกษาเรื่องเศรษฐศาสตร์ และการเงินมาหลายปีแล้ว แต่สุดท้ายเธอก็ไร้เดียงสาจนมองผ่านความเป็นมนุษย์ได้
ในตอนแรก เธอก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ละอายใจที่ทอดทิ้งเพื่อนฝูง แต่ตอนนี้พอคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว เพื่อนแต่ละคนของตนไม่ได้หวังดีอะไรเลย
จากมุมมองของพวกเขา ตัวเองยอมตายไปกับพวกเขา ก็ไม่ยอมให้ตัวเองได้มีโอกาส
ถึงจะเป็นพวกเขาก็ตาม เดิมทีมีโอกาส แต่กลับถูกพวกเขาทำมันพังอย่างไร้ยางอาย
เป็นผล ทำให้พวกเขาทำลายโอกาสของพวกเขาไป และเริ่มรู้สึกโกรธอย่างยิ่งที่พวกเขามีโอกาสจากไป
คนแบบนี้ ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงความชั่วร้ายของมนุษย์เรา
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เธอจึงลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นก็ก้าวเดินไปข้างๆของเย่เฉิน แล้วนั่งลงช้าๆ
เย่เฉินพูดอย่างเห็นด้วย“ถ้าให้ผมวิจารณ์ตามความเป็นจริง เรื่องของพวกคุณจัดการได้งี่เง่าจริงๆนั่นแหละครับ แต่ก็ทำถูกไม่มีผิดเลย แต่พวกคุณผิดที่ยืนผิดจุด ถ้าพวกคุณอยากให้โลกใบนี้มีสงครามน้อยลง พวกคุณไม่ควรเผยแพร่การต่อต้านสงครามในซีเรีย แต่ควรประกาศมันที่หน้าทำเนียบขาว เพราะบ้านเกิดของพวกคุณ มีส่วนรับผิดชอบต่อสงครามอย่างน้อย50%ในสังคมสมัยใหม่ทั่วโลก”
เฮ่อจือชิวพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดอย่างรีบร้อนว่า“คุณเย่คะ อันที่จริงฉันอยากบอกว่า ฉันไม่ใช่พวกคนABCนะคะ……”
เย่เฉินถามอย่างแปลกใจ“อะไรคือคนABC?”
เฮ่อจือชิวรีบพูดขึ้นมาว่า“คนABCความหมายก็คือคนจีนอย่างพวกเราที่เกิดและเติบโตในอเมริกา มีพันธุกรรมและรูปร่างหน้าตาของคนผิวเหลือง แต่มีความคิดและทัศนคติเหมือนกับคนผิวขาวชาติตะวันตกค่ะ”
เย่เฉินถามอย่างสนใจ“หรือคุณไม่ใช่คนที่มีความคิดความอ่านของคนผิวขาวชาติตะวันตกกัน?”
เฮ่อจือชิวส่ายหัวไปมา แล้วพูดขึ้นมาว่า“ถึงฉันจะเกิดและเติบโตในอเมริกา มีสัญชาติอเมริกันก็จริง แต่พ่อแม่ของฉันอบรมสั่งสอนฉันมาตั้งแต่เด็ก ว่ารากเหง้าของฉันอยู่ที่หัวเซี่ย ให้ฉันจงจำเอาไว้ ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหน ฉันก็เป็นคนหัวเซี่ย”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...