ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2587

ในตอนที่เย่เฉินกับเฮ่อจือชิวรีบกลับจินหลิงนั้น คามมิตก็รีบกลับไปที่หุบเขาทางตอนเหนือของซีเรีย

ตอนนี้ ลูกน้องของเขากำลังพูดถึงเรื่องนี้ และทุกคนไม่เข้าใจว่า ทำไมจู่ๆคามมิตถึงต้องการส่งตัวประกันออกไป

อีกทั้ง นอกจากตัวประกันหญิงคนนั้นแล้ว ยังมีผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ทุกคนไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่รู้ว่าเขาโผล่มาจากไหน หลังจากนั้นก็ออกไปพร้อมกับคามมิต

อย่างไรก็ตอบก็เป็นกองกำลังทหารที่มีการป้องกันอย่างหนาแน่น แต่กลับมีใครบางคนที่ไม่รู้จักปรากฏตัวขึ้น เรื่องแปลกประหลาดแบบนี้ อาจจะพูดได้เลยว่ามันเป็นเรื่องที่ดูแปลกๆ เป็นครั้งแรกที่มันเกิดขึ้นที่นี่

ดังนั้น หลังจากที่คามมิตออกไป ทุกคนก็อยากรู้จนแทบทนไม่ไหว ว่าเมื่อครู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

ผู้ช่วยของคามมิตลงไปที่ชั้นใต้ดินด้วยตัวเอง อยากจะถามให้รู้เรื่อง แต่ไฟซาลและคนอื่นๆที่ภักดีต่อเย่เฉิน ใช้ประโยชน์จากทางเข้าเล็กแคบทางเดียวในชั้นใต้ดิน นอกจากนี้ยังมีข้อได้เปรียบที่ประตูเหล็ก นั้นง่ายต่อการป้องกันและโจมตียาก ไม่ให้ใครหน้าไหนเข้ามาได้

ผู้ช่วยของคามมิตคิดไม่ถึงว่าไฟซาลจะหักหลัง แทบอยากจะระเบิดมันให้พังเป็นหน้ากอง แต่เมื่อคิดได้ว่าข้างในยังมีตัวประกันที่เจ็ดคนที่อาจจะแลกเงินได้ เขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

แต่ว่า ภายในใจของเขารู้ดี ด้านในชั้นใต้ดินถึงแม้จะง่ายต่อกันป้องกันแต่ยากต่อการโจมตี แต่ชั้นใต้ดินก็เป็นทางตัน ดังนั้นขอเพียงแค่เฝ้าทางออกให้ดี ไฟซาลก็ต้องยอมจำนนในเวลาไม่ช้า

ดังนั้น เขาจึงส่งกองกำลังติดอาวุธเพิ่มอีกเกือบร้อยนายไปที่สนามทันที ปลายกระบอกปืนหันเข้าหาทางออกของชั้นใต้ดินทั้งหมด เพื่อให้แน่ใจไม่ว่าใครหน้าไหนจะออกมา ก็จะต้องถูกทุบตีให้น่วม

ในเวลานี้เอง เฮลิคอปเตอร์คำรามบนท้องฟ้า ทำให้ทุกคนประหม่ากันมากขึ้น

ทุกคนตระหนักดีว่าเฮลิคอปเตอร์ลำนี้เป็นลำที่จอมพลคามมิตเพิ่งนั่งไป

แต่ตอนนี้ทุกคนไม่รู้ว่า หลังจากที่เครื่องบินลงจอด จอมพลคามมิตจะเดินออกจากเครื่องบินลำนี้หรือไม่

เฮลิคอปเตอร์ค่อยๆลงจอด เมื่อผู้ช่วยของคามมิตเห็นเฮลิคอปเตอร์ลงจอดในสนามแห่งนี้ เขาก็รีบสั่งการกับนายทหารข้างๆว่า“ทุกคนรีบหลบเร็ว เว้นที่ว่างให้เฮลิคอปเตอร์ลงจอด！”

เดิมทีสนามที่ทหารยืนแน่นกันเต็มไปหมดรีบสลายตัวทันที โดยเหลือที่ว่างเพียงพอให้เฮลิคอปเตอร์ลงจอด

คามมิตอมยิ้ม แล้วถามเขาว่า“อยากถามว่าทำไมขาไม่ง่อยใช่มั้ย？”

ผู้ช่วยพยักหน้าเบาๆ

ทหารที่อยู่รอบๆดูตกใจมาก พวกเขายังตระหนักได้ด้วยว่า ขาซ้ายของคามมิตเปลี่ยนเป็นของคนธรรมดาปกติแล้ว และทุกคนต่างก็สงสัยในใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับคามมิต

คามมิตพูดอย่างยิ้มๆว่า“ผู้มีพระคุณของฉันให้ยาวิเศษฉันมาน่ะ รักษาขาข้างนี้ของฉันหาย จนถึงตอนนี้ ฉันคามมิต ไม่ใช่ไอ้ง่อยอีกต่อไปแล้ว！”

ทหารที่อยู่รอบๆอดที่จะป้าปากตาค้างไม่ได้！

ยาวิเศษหนึ่งเม็ด สามารถรักษาขาง่อยที่ได้รับความเสียหายอย่างถาวร？！

นะ……นี่ไม่ใช่ความฝันที่โง่เขลาหรอกหรอ？