เมื่อซูโสว่เต้าได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ต่อหน้าเย่เฉิน
เขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่า ลูกชายของเย่ฉางอิงจะยังมีชีวิตอยู่!
เขายิ่งคิดไม่ถึงว่า ลูกชายของเย่ฉางอิง จะมาปรากฏตัวอยู่ตัวอยู่ตรงหน้าของตัวเอง!
ตอนนี้หัวใจของเขา นอกจากประหม่าแล้ว เป็นความรู้สึกโกรธ!
“เย่ฉางอิง!เย่ฉางอิงอีกแล้ว!นับตั้งแต่ที่ฉันรู้จักตู้ไห่ชิง เย่ฉางอิงสามคำนี้ก็กลายเป็นฝันร้ายของฉัน จนถึงก่อนหน้านี้ที่ตู้ไห่ชิงประสบอุบัติรถคว่ำ สูญหายอย่างไร้ร่องรอย ฉันถึงได้ค่อยๆเป็นอิสระหลุดออกจากเงาของเย่ฉางอิง แต่กลับเห็นลูกชายของเย่ฉางอิงอีกคน?!ตกลงไอ้หมอนี่มันโผล่ออกมาจากไหนอีกเนี่ย?!”
เมื่อเห็นหน้าตาของเย่เฉินกับเย่ฉางอิง ลักษณะท่าทางเหมือนกันมาก ซูโสว่เต้าก็แทบจะไม่สงสัยคำพูดของเขาเลย
เขาจ้องไปทีเย่เฉิน แล้วถามอย่างเย้ยหยันว่า“ถึงนายจะเป็นลูกชายของเย่ฉางอิงแล้วไง มาปรากฏตัวอยู่ในห้องของฉัน หมายความว่าไง?”
“หมายความว่าไง?”เย่เฉินยิ้มอย่างเย้ยหยัน“ผมมาคิดบัญชีกับคุณไงล่ะ คุณบอกว่าผมหมายความว่าไงงั้นหรอ?”
“คิดบัญชี?!”ซูโสว่เต้าเห็นเย่เฉินมาอย่างไม่เป็นมิตร เมื่อนึกถึงว่าตัวเองกำลังอยู่ในโรงแรมของตระกูลเย่ ข้างกายยังไม่มีคนช่วย ในใจของเขาอดที่จะรู้สึกลนลานไม่ได้
ดังนั้น เขาจึงพูดอย่างไม่ปิดบังว่า“ฉันกับพ่อของนาย อย่างมากสุดก็เป็นแค่คนคุ้นเคยกัน ไม่มีมิตรภาพ และไม่มีความแค้น นายมาคิดบัญชีอะไรกับฉันไม่ทราบ?”
เย่เฉินพูดอย่างเย้ยหยัน“วันนี้ผมจะคิดบัญชีที่คุณก่อตั้งพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ก่อน ตอนนั้นคุณกระโดดไปมา จัดตั้งพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่เพื่อต่อกรกับพ่อของผม ?”
ซูโสว่เต้าพูดแก้ตัวให้กับตัวเองว่า“พันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่มันเป็นแบบนี้ มันก็เหมือนกับบริษัทสายการบินที่มีสกายทีม มีสตาร์อัลไลแอนซ์ ทุกคนต่างเป็นคู่แข่งกัน มันไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไรเลยที่ทุกคนต่างตั้งแง่กันและกัน?”
เย่เฉินถามว่า“ถ้าอย่างนั้นพ่อแม่ของผมตายได้ยังไง?”
ซูโสว่เต้าแก้ตัวว่า“ฉันจะรู้ได้ยังไง?การตายของพ่อแม่นายฉันไม่ได้เป็นคนทำสักหน่อย ตอนนั้นคนที่อยากฆ่าพ่อแม่ของนายมีเยอะกว่าผมบนหัวฉันอีก ไม่ใช่แค่ในประเทศ ต่างประเทศมีตั้งเยอะ ไม่ว่าฝ่ายไหนก็มีโอกาสฆ่าเขาตายได้ทั้งนั้นแหละ มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?”
วินาทีนี้ซูโสว่เต้าถูกตบจนมึนงง เขาตะโกนขึ้นมาอย่างสุดเสียง“กะ……แกกล้าตบฉันงั้นหรอ?!”
เย่เฉินถามด้วยสีหน้าแปลกใจว่า“ทำไม?คำถามนี้คุณยังไม่รู้คำตอบอีกงั้นหรอ?”
พูดจบ ก็ตบไปที่หน้าของเขาอีกครั้ง ดังเพี๊ยะ ตบจนซูโสว่เต้ากระอักเลือดออกมา
เวลานี้เอง เย่เฉินหัวเราะแล้วถามเขาว่า“ตอนนี้รู้คำตอบรึยัง?ถ้าคุณยังไม่รู้ล่ะก็ ผมตอบคุณอีกครั้งก็ได้นะ”
ซูโสว่เต้าถูกเย่เฉินตบหน้าถึงสองครั้ง ตบจนเขารู้สึกหน้ามืดตาลาย
ความเจ็บปวดทำให้เขาแทบจะรู้สึกถดถอย โตมาขนาดนี้ เขาเคยถูกแค่คุณท่านทุบตีเท่านั้น แต่ถึงจะเป็นคุณท่าน ก็ไม่เคยทำร้ายเขารุนแรงขนาดนี้มาก่อน!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...