เขาตะคอกใส่เย่เฉินด้วยความโกรธ“แกรู้ความสามารถของตระกูลซูไหม?เชื่อไหมว่าฉันทำให้แกตายได้ในพริบตา?”
เย่เฉินโบกมือไปมา แล้วพูดอย่างดูถูกว่า“ซูโสว่เต้า ตัดออกไปบ้างเถอะ คุณตกอยู่ในมือของผมแล้ว อย่ามาแสร้งทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าผมเลย และคุณอย่าคิดว่าเอาตระกูลซูมาข่มผมได้ เพราะเป้าหมายของผม ไม่ใช่การตบหน้าคุณแค่สองครั้งแค่นี้หรอกนะ”
ซูโสว่เต้าถามอย่างประหม่า“เป้าหมายของคุณคืออะไร?!”
เย่เฉินหัวเราะ“เป้าหมายของผม ก็คือการเหยียบตระกูลซูไว้ใต้ฝ่าเท้า ไม่เพียงตบแค่หน้าของคุณเท่านั้น ผมยังจะตบหน้าซูเฉิงเฟิงพ่อของคุณด้วย!”
“กะ……แก……”ในชีวิตนี้ซูโสว่เต้าไม่เคยพบเจอคนที่เป็นเหมือนเย่เฉินมาก่อน ที่พูดจาจองหองขนาดนี้
แต่ว่า เขาก็รู้ว่าตอนนี้ตนเองตกเป็นเต่าในโกศของคนอื่น ไม่มีโอกาสหนีรอดออกไปด้วยซ้ำ ถ้าทำให้อีกฝ่ายโกรธขึ้นมาจริงๆ ดีไม่ดีอีกฝ่ายอาจจะลงมือฆ่าตนก็ได้
ดังนั้น เขาจึงอ่อนลงทันที แล้วพูดอธิบายว่า“หลานชาย นายเข้าใจผิดฉันเรื่องพ่อแม่ของนายจริงๆนะ เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย และไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลซูของฉัน!”
เย่เฉินพูด“จะเกี่ยวข้องหรือไหมคุณพูดไม่ได้หรอก แต่ผมพูดได้ต่างหาก!”
ซูโสว่เต้าถามอย่างประหม่า“งะ……งั้นนายอยากจะทำอะไรกันแน่?”
เย่เฉินหัวเราะ“สิ่งที่ผมอยาก ผมพูดไปเมื่อกี้แล้วนะ ผมจะตบหน้าคุณก่อน แล้วค่อยไปตบหน้าพ่อของคุณ หลังจากนั้นก็ค่อยเหยียบตระกูลซูของคุณไว้ใต้ฝ่าเท้า!”
ซูโสว่เต้ารู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก เขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่า ลูกชายของเย่ฉางอิงจะมาล้างแค้นตัวเอง อีกทั้งเด็กคนนี้ยังมีความอาฆาตแรงกล้า!
ซูโสว่เต้าใช้สมองคิดอย่างหนักว่าใครเป็นผู้บงการเบื้องหลัง แต่คิดไม่ถึงว่า คนผู้นี้จะเป็นลูกชายของเย่ฉางอิง!
เขาอดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้ มองไปที่เย่เฉินด้วยความประหม่า แล้วถามว่า“ถ้าอย่างนั้นวันนี้แกอยากทำอะไรกันแน่?”
เขาในตอนนี้ กลัวมีชะตากรรมเหมือนกับน้องชายตัวเอง ถูกขังไว้ในกรงสุนัขอันมืดมิดอย่างไม่รู้เดือนรู้ตะวัน
เย่เฉินพูดอย่างยิ้มๆว่า“ผมรู้ว่าในใจคุณกำลังคิดอะไรอยู่ แต่คุณอย่าพึ่งตื่นตระหนกไปเลย ตอนนั้นจับน้องชายของคุณขังเข้าไปในกรงสุนัข หยาบโลนไปหน่อยก็จริง ขาดความรู้สึกศิลปะไปสักหน่อย ดังนั้นครั้งนี้ผมจึงได้ออกแบบชุดของขวัญสุดพิเศษสำหรับคุณ มันเป็นการออกแบบใหม่อย่างแน่นอน และประสบการณ์ใหม่เอี่ยม!”
“ถ้าคุณไม่สามารถเพลิดเพลินมันได้ทั้งหมด ผมสามารถทำให้คุณจำมันไปตลอดชีวิตได้ อีกทั้งรับประกันว่าทั้งชีวิตคุณจะคุ้มค่าได้กำไร ชีวิตนี้คุณจะไม่เสียเปล่า!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...