ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2605

เห็นเงาร่างคนๆหนึ่งกลิ้งตรงเข้ามาในห้องจากข้างเท้าของตัวเอง ซูจือหยูก็ตกใจอย่างมาก

แต่ว่า เธอก็ไม่ได้ไปสนใจดูว่าผู้ชายที่กลิ้งจากข้างเท้าของตัวเองไปนั้นเป็นใคร และให้ความสนใจทั้งหมดไปยังใบหน้าของเย่เฉิน

เห็นเย่เฉินยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเองอย่างชัดเจน ในใจของซูจือหยูราวกับว่าถูกเขาจับกุมไว้โดยสิ้นเชิงทันที ความคิดถึงหลายวันที่ผ่านมาในเวลานี้เอ่อล้นทะลักราวกับน้ำพุยังไงอย่างนั้น จากในใจของเธอ พุ่งเข้ามายังเบ้าตาเธอเลย ตามมาด้วย กลายเป็นน้ำตาเม็ดใหญ่ที่กลิ้งตกลงมา

เธอแทบจะคุกเข่าลงโดยฉับพลันทันที พูดอย่างสำลักว่า : “ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือชีวิตไว้ถึงสองครั้ง！ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพี่ชายฉันไว้ ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตแม่ของฉันไว้ ”

เย่เฉินชี้ไปยังซูโสว่เต้าที่หน้าตาบวมช้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก พูดกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า : “อย่าเพิ่งรีบร้อนที่จะขอบคุณผม คุณดูก่อนว่าเขาคือใคร！”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซูจือหยูหันหลังไปมองโดยทันที คนทั้งคนหยุดราวกับว่าถูกฟ้าผ่า！

“พ่อ？！”

ต่อให้ซูจือหยูฝันก็คิดไม่ถึง คนที่ถูกเย่เฉินเตะเข้ามาคนนั้น จู่ๆจะเป็นพ่อของตัวเอง ซูโสว่เต้า！

ในเวลานี้ ซูโสว่เต้าก็มึนงงโดยสิ้นเชิง！

ซูจือหยูที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนมาโดยตลอด แม้ว่าในใจของชายชราจะคาดเดาไว้ว่าอาจจะได้รับความช่วยเหลือจากผู้ยอดฝีมือชาวญี่ปุ่นคนนั้น แต่ซูโสว่เต้ากลับว่าไม่ได้เข้าใจเสวียนจีนี้อย่างถ่องแท้ ในใจของเขาเกี่ยวกับการวินิจฉัยว่าซูจือหยูจะมีชีวิตอยู่หรือตายนั้น ที่แท้ก็เป็นครึ่งๆ กลับคิดไม่ถึงว่า จู่ๆเธอจะยังมีชีวิตอยู่！

แถมยังอยู่ในโรงแรมของตระกูลเย่ด้วย！

ซูโสว่เต้าเมื่อกี้ถูกเย่เฉินทรมานจิตใจกว่าหลายครั้ง คนทั้งคนกำลังรู้สึกผิดต่อลูกสาวทั้งสองคนอย่างมาก วันนี้เห็นซูจือหยูยังมีชีวิตอยู่ ทันใดนั้นก็ร้องไห้โฮออกมา : “จือหยู...จือหยูลูกยังมีชีวิตอยู่จริงๆ...พ่อขอโทษลูกด้วยนะ！”

เธอมองไปยังซูโสว่เต้า สีหน้า แววตาล้วนแต่เงียบสงบจนทำให้ในใจของซูโสว่เต้าสับสนวุ่นวายอย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้น เธอเอ่ยพูดด้วยโทนเสียงที่เงียบสงบเช่นกัน : “ซูโสว่เต้า ผ่านเรื่องราวมามากมายขนาดนี้ คงจะสามารถเซ็นข้อตกลงการหย่าร้างได้แล้วนะ？ ”

ทันใดนั้นซูโสว่เต้ารู้สึกอับอายขายขี้หน้าแทบตาย พูดสำลักว่า : “โอเค...ผมเซ็น...รอผมกลับไปถึงเย่นจิง จะเซ็นให้ทันที...”

ตู้ไห่ชิงพยักหน้า พูด : “รอคุณเซ็นเรียบร้อย ระหว่างฉันและคุณก็เคลียร์กันจบสิ้นแล้ว เรื่องที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมดก่อนหน้านี้ ฉันก็จะไม่ซักถามอีก ”

ซูโสว่เต้าพูดพร้อมน้ำตาไหลอาบแก้ม : “ไห่ชิง เรื่องลักพาตัวและรถชน ล้วนแต่เป็นการเตรียมการของพ่อเพียงคนเดียว ไม่เกี่ยวอะไรกับผม！”

“ฉันรู้” ตู้ไห่ชิงยิ้มเล็กน้อย: “ในช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยากัน ฉันรู้ถึงแม้ว่าคุณจะเกลียดฉัน ก็ใช่ว่าจะลงมืออย่างโหดเหี้ยมจริงๆ”