ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2610

ในเวลานี้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรดี

บอกว่าตายเอง？งั้นมีความเป็นไปได้สูงที่เย่เฉินจะบีบบังคับให้ตัวเองฆ่าตัวตาย

บอกว่าให้เขาช่วย？งั้นไม่แน่เขาก็อาจจะยิงตัวเองตายเลย...

แต่ว่า ลูกสาวทั้งสองคนล้วนแต่อยู่ที่นี่ ตัวเองจะไปร้องวิงวอนของความเมตตาจากเย่เฉินงั้นเหรอ？

งั้นก็เท่ากับว่าตัวเองไม่รักษาตามสัญญานะสิ ทอดทิ้งลูกสาวทั้งสองคนไว้เบื้องหลังอีกครั้งนะสิ？！

ความสับสนและความกลัวสุดขีด ทำให้ซูโสว่เต้าคนทั้งคนล้มลงกับพื้นราวกับเป็นอัมพาตเลย รู้เพียงแค่ร้องไห้ กลับว่าพูดไม่ออกเลยสักคำเดียว

ซูจือหยูเห็นท่าทางของเขา ในใจก็ค่อนข้างดูถูก แต่ก็ค่อนข้างที่จะทนไม่ได้

จริงๆแล้วเธอไม่กลัวว่าพ่อจะกลับคำ

ถึงอย่างไรเธอก็ผิดหวังต่อพ่อมากอยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องให้พ่อใช้ความตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์

ดังนั้น เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คุกเข่าลงต่อหน้าเย่เฉินดังตุบ พูดอย่างสำลักว่า : “ผู้มีพระคุณ...จือหยูอยากจะขอร้องคุณได้โปรดให้อภัยพ่อของฉันเถอะ...”

จริงๆความคิดของซูรั่วหลีและซูจือหยูเหมือนกัน

ผิดหวังน่ะผิดหวังจริงๆ

แต่เลือดเนื้อเชื้อไขยังคงอยู่

ผู้ชายคนนี้ที่ปวกเปียกอยู่ที่พื้น ยังคงเป็นพ่อของตัวเอง

แม้ว่าเขาจะขี้ขลาดเหมือนหนู แม้ว่าเขาจะเห็นเงินสำคัญ เขาก็ยังคงเป็นพ่อของตัวเอง

เขาไม่เคยทำร้ายตัวเองมาก่อน ตัวเองจะคาดหวังให้เขาตายได้อย่างไร？

คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็รีบคุกเข่าลงกับพื้น พูดวิงวอน : “คุณชายเย่ ขอให้คุณได้โปรดเข้าใจ”

ในเวลานี้ เขามองไปที่ซูจือหยูแวบหนึ่ง ทันใดนั้นก็เอ่ยปากพูดว่า ： “ซูจือหยู ถ้าหากคุณอยากให้ผมให้อภัยเขาไม่ต้องตาย งั้นก็จะต้องตอบคำปากผมสองเงื่อนไข”

ซูจือหยูพูดอย่างไม่ลังเลว่า : “ผู้มีพระคุณ เชิญพูดมาเลยค่ะ！”

เย่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า ： “เงื่อนไขแรก ไม่ว่าคุณใช้วิธีการอะไรก็ตามแต่ จะต้องสืบทอดต่อจากตระกูลซูให้ได้ภายในสามปี！”

เมื่อซูจือหยูฟังจบแล้ว คนทั้งคนก็ตกตะลึงอย่างมาก

เธอไม่เคยคิดอยากจะสืบทอดตระกูลซูเลย ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่าตัวเองอยากจะสืบทอด ก็ไม่มีโอกาส อย่าพูดว่าตัวเองแบ่งรุ่นภายในวงศาคณาญาติแล้วเป็นผู้หญิงเลย พ่อในฐานะที่เป็นพี่ชายคนโต หลายปีมานี้ก็ไม่สามารถสืบทอดตระกูลซูได้ ตัวเองจะสามารถทำเป้าหมายนี้ให้เป็นความจริงภายในสามปีได้อย่างไร？

แต่ว่า เมื่อคิดถึงความเป็นความตายของพ่อ เธอทำได้เพียงกัดฟันตอบตกลงก่อน อย่างน้อยก็รักษาชีวิตของพ่อไว้ก่อน ดังนั้นก็โพล่งพูดออกไปว่า : “โอเค...ฉันรับปากคุณ...แล้วเงื่อนไขที่สองล่ะ？”

เย่เฉินพูดอย่างเยือกเย็น : “เงื่อนไขที่สอง วันนั้นที่คุณสืบทอดตระกูลซู จะต้องส่งตัวซูเฉิงเฟิงไอ้หมาแก่คนนั้นมาไว้ในเงื้อมมือของผม！”

“ตอนที่คุณยังไม่ส่งตัวไอ้หมาแก่นั่นมาให้ผม ชีวิตของซูโสว่เต้าต้องอยู่กับฉันที่นี่เป็นการชั่วคราว รอจนคุณส่งตัวซูเฉิงเฟิงมาให้ผมแล้ว ผมก็จะส่งซูโสว่เต้าคืนให้คุณ”