ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2611

เมื่อซูโสว่เต้าได้ยิน เย่เฉินต้องการกักตัวเองไว้ 3 ปี และยังต้องเอาพ่อของตัวเองไปแลก ถึงจะสามารถเปลี่ยนตัวเองกลับมา ทันใดนั้นก็เกิดความตื่นตระหนก

ขณะที่กำลังจะพูด ซูจือหยูที่อยู่ข้างๆถามว่า: “ผู้มีพระคุณ คุณพุ่งเป้าไปที่พ่อของฉัน เพราะพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ตอนนั้น แต่ท่านพุ่งเป้าไปที่ปู่ของฉัน เพราะอะไรกัน?”

เย่เฉินยิ้มเบาๆ กล่าวอย่างจริงจังว่า: “ที่ผมพุ่งเป้าไปที่ปู่ของคุณ มี 3 สาเหตุ”

“สาเหตุที่ 1 พิจารณาจากสิทธิ์เด็ดขาดของปู่ในการพูดของตระกูลซู ถึงแม้พ่อคุณเป็นคนดูแลพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ในตอนนั้น แต่คนที่อยู่เบื้องหลังจริงๆ ต้องเป็นคุณปู่ของคุณแน่!”

ซูโสว่เต้าที่อยู่ข้างๆได้ยินคำนี้ พยักหน้าพร้อมทั้งน้ำตาไหลอาบเต็มหน้า!

คำพูดของเย่เฉิน เข้ามาถึงในใจของเขาแล้ว

ในตระกูลซู สิ่งแรกที่ไม่ว่าจะทำอะไร แน่นอนว่าจะต้องให้คุณท่านพยักหน้าเห็นด้วย มิฉะนั้น ใครจะกล้าตัดสินใจเองล่ะ

ดังนั้น พันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่แม้ว่าจะมีแนวคิดอะไรของตัวเอง แต่โดยเนื้อแท้ ก็ยังเป็นคุณท่านที่บงการ

ตอนนี้ เย่เฉินมองไปที่ซูรั่วหลี พูดต่อ: “สาเหตุที่ 2 ผมไม่ชอบสไตล์การทำงานของปู่คุณ!”

“ไอ้แก่นี่ทำงานเหี้ยมโหดอำมหิต คนเราไม่ว่าเหี้ยมโหดแค่ไหนก็ไม่ทำร้ายลูกของตนเอง แต่ปู่ของคุณไม่สนใจเรื่องพวกนี้ หลานสาวก็ดี ลูกสะใภ้ก็ดี แม้แต่ลูกชายตัวเองแท้ๆ ล้วนเป็นผีที่สามารถสังเวยได้ทุกเมื่อ คนแบบนี้ ไม่ควรปล่อยให้เขาเป็นหัวหน้าของตระกูลซู ไม่อย่างนั้น ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนมากมายแค่ไหนที่ติดกับดักของเขา”

พูดจบ ก็มองซูโสว่เต้า พูดอย่างเย็นชา: “แน่นอน พ่อแม่คุณก็ไม่ใช่คนดีอะไร ฉันได้ยินมาว่า คนที่สั่งฆ่าทั้งครอบครัวมัตสีโมโตะ โยชิโตะ 10 กว่าคน ก็เป็นเขาที่ออกคำสั่งงั้นเหรอ?”

ซูโสว่เต้าก้มศีรษะไม่กล้าพูด แต่รู้สึกเครียดจนสั่นไปทั้งตัว

ซูจือหยูยังรู้สึกละอายใจเล็กน้อย ตอนแรกที่พ่อตัดสินใจเรื่องนี้ ก็ทำให้เธอช็อกไปนาน แม้ว่า เธอเข้าใจความตั้งใจของพ่อเธอในการล้างแค้นให้ตัวเองและพี่ชายของเธอในระดับหนึ่ง แต่คิดไม่ถึงจริงๆว่าเขาจะสั่งซูรั่วหลีอย่างโหดเหี้ยม

ซูรั่วหลียิ่งละอายใจขึ้นไปอีก

เย่เฉินหัวเราะ: “แกวางใจเถอะ ฉันวางแผนจะส่งแกไปพักร้อนที่เมืองนอก สัมผัสความแปลกใหม่สักหน่อย”

ซูโสว่เต้าใจเต้นตุบตับเล็กน้อย ถามไปว่า: “คุณเย่ ไม่ทราบ...ไม่ทราบว่าคุณจะส่งฉันไปที่ประเทศไหน?”

ซูจือหยู ซูรั่วหลี รวมถึงตู้ไห่ชิงก็มองเย่เฉินอย่างเครียด

ทุกคนกลัวว่าเย่เฉินจะพูดถึงประเทศโลกที่สามในแอฟริกาอย่างกะทันหัน ถ้าส่งไปที่คองโกล่ะ ซิมบับเวหรือว่าไลบีเรียประเทศที่ยากจนที่สุดในโลกแบบนี้ งั้นต้องทนทุกข์ทรมานจริงๆ

เมื่อคิดถึงตอนนี้ ซูโสว่เต้าอดไม่ได้ที่จะวิงวอน: “คุณเย่ ขอร้องให้คุณพาฉันไปส่งที่แอฟริกา...ฉันอายุมากแล้ว ทนไม่ได้กับการเป็นอยู่แบบนั้น...”

เย่เฉินได้ยินคำนี้ ยิ้มและกล่าว: “คุณซูคิดมากแล้ว แอฟริกาฝั่งนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ถึงแม้ว่าอยากส่งแกไปก็ไม่ใช่ที่ที่เหมาะสม”