ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2612
ในที่สุดซูโสว่เต้าก็โล่งใจแล้ว
สำหรับเขา ขอเพียงแค่ไม่ไปแอฟริกา โดยพื้นฐานแล้วก็สามารถพอถูๆไถๆได้
แม้ว่าจะเป็นพม่าหรือกัมพูชา สภาพและความปลอดภัยทุกด้านดีกว่าในแอฟริกา
ครั้นแล้ว เขารีบถามว่า: “คุณเย่ สรุปว่าคุณจะพาฉันไปที่ไหน?”
เย่เฉินยิ้มเบาๆ พูดออกมาเบาๆคำว่า: “ซูเรีย!”
เมื่อซูโสว่เต้าได้ยินคำนี้ รู้สึกมีเสียงหนักอึ้งอยู่ในหัว มีแรงมหาศาลกระทบหน้าผาก
เขาพึมพำในใจที่สั่นคลอน: "ซูเรีย?! ที่นั่นกำลังทำสงครามกันไม่ใช่เหรอ?! ไปที่แบบนั้นในตอนนี้ สามารถรับประกันความปลอดภัยได้หรือเปล่า?”
ซูจือหยูเอ่ยปากอย่างเคร่งเครียด: “ผู้มีพระคุณ สถานการณ์วุ่นวายในซีเรีย ไม่เพียงแต่มีการต่อต้านและกองกำลังติดอาวุธอื่นๆ ในประเทศเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าสหรัฐฯ จะมีการปฏิบัติการทางทหารบ่อยครั้งด้วย มันอันตรายเกินไป เปลี่ยนที่อื่นได้ไหม?”
เย่เฉินส่ายหัว: “ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว ไปซีเรียนั่นแหละ”
ซูรั่วหลีเห็นซูโสว่เต้าเครียดมาก ก็เลยกล่าวปลอบใจ: “คุณก็ไม่ต้องกังวลเกินไป แม้ว่าสถานการณ์ในซีเรียจะค่อนข้างปั่นป่วน แต่ดามัสกัสซึ่งเป็นเมืองหลวงค่อนข้างปลอดภัย ฝ่ายต่อต้านและกองกำลังติดอาวุธอื่นๆ ไม่ได้โจมตีที่นั่น”
ขณะที่พูด เธอก็พูดเสริมอีกว่า: “ดามัสกัสมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน และความก้าวหน้าทันสมัยก็ค่อนข้างดี ท้ายที่สุด GDP ต่อหัวของซีเรียก็ไม่ถือว่าต่ำ”
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า: “บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ส่งแกไปเรียนรู้ชีวิตสักหน่อย แกมีชีวิตอยู่อย่างสง่างามเป็นเวลาหลายปี อาจต้องการเปลี่ยนวิถีชีวิต! "
ซูโสว่เต้ารีบพูด： “แต่ถ้าหากว่าเพื่อนของคุณแพ้สงครามล่ะ ฉันจะทำยังไง? ไม่แน่อาจต้องตายที่นั่นจริงๆ...”
เย่เฉินพูดอย่างครุ่นคิดว่า: “คำพูดแกก็พอมีเหตุผลมาหน่อย จริงสิ แกมีทรัพย์สินเงินดอลลาร์ที่แกสามารถโอนได้ตลอดเวลาในต่างประเทศหรือไม่? "
ซูโสว่เต้าคิด และพูดว่า: “ทรัพย์สินส่วนใหญ่ของตระกูลซูอยู่ในมือของคุณท่าน แต่ฉันยังสามารถโอนเงินหลายสิบล้านเหรียญได้ จำนวนไม่เยอะ พวกเขาไม่มีทางหาพบแน่”
เย่เฉินกล่าวทันที: “ดีมาก งั้นรอให้แกไปถึงซีเรีย ก็ฝากโอนเงินก้อนนั้นไปให้เพื่อนฉันด้วย คิดว่าเป็นการสนับสนุนการปฏิวัติของผู้อื่น”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...