ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2614

ดวงตาของซูโสว่เต้าแทบจะหลุดออกมา

แอบด่าอย่างขุ่นเคือง： “สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ ใจดำจริงๆ! 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทุกวันกินเนื้อมื้อเดียว ที่พักก็เป็นห้องใต้ดินแบบไม่มีหน้าต่าง?! นี่ยังจะให้คนอยู่ได้เหรอ?”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขากล่าวอย่างสะอึกสะอื้นว่า: “คุณเย่ บริการแบบนี้แย่เกินไป ขอแพ็คเกจที่มันดีกว่านี้หน่อยได้ไหม?”

เย่เฉินพูดอย่างจำใจว่า: “แกให้ได้แค่ไม่กี่สิบล้านดอลลาร์ไม่ใช่เหรอ? เงินน้อยแค่นี้ ก็เพลิดเพลินได้แค่บริการแบบนี้เท่านั้นล่ะ”

ซูโสว่เต้ารีบโบกมือ: “คุณเย่ ขอเพียงแค่สวัสดิการดี เงินไม่ใช่ปัญหา!”

ซูโสว่เต้าตอนนี้เข้าใจแล้ว

“เมื่อก่อน รายการบัญชีขนาดใหญ่ตระกูลซู ฉันไม่กล้าเข้าไปยุ่ง ต้องให้คุณท่านพยักหน้าเห็นด้วยถึงจะได้ แต่นั่นเป็นเพราะคุณท่านขอให้บัญชีตรวจสอบการเงินเป็นประจำ โยกย้ายเงินหลวงของตระกูลซูไม่เพียงแค่ปิดบังไม่ได้ แถมยังก่อให้เกิดปัญหาได้อีก”

“แต่ว่า เรื่องที่เย่เฉินให้ฉันไปซีเรียในครั้งนี้ ต้องเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว หมอนี่ไม่มีทางอ่อนข้อให้แน่นอน”

“ในเมื่อต้องไป งั้นหลังจากที่ฉันไป จือหยูต้องหาวิธีสืบทอดตระกูลซู”

“ถ้าจือหยูไม่สามารถสืบทอดตระกูลซูได้ งั้นฉันก็กลับมาไม่ได้แน่นอน ฉันกลับมาไม่ได้ฉันยังจะกลัวว่าคุณท่านจะหาเรื่องฉันเหรอ?”

“แต่ถ้าหากจือหยูสืบทอดตระกูลซูได้ งั้นหลังจากที่ฉันกลับมา ก็ไม่ต้องกลัวคุณท่านมาหาเรื่องฉันอีก เพราะตอนนั้นเขาจะต้องอยู่ในมือของเย่เฉินแล้ว!”

“พูดอีกอย่างก็คือ แม้ว่าเขาไม่อยู่ในมือของเย่เฉิน ลูกสาวของฉันกลายเป็นหัวหน้าตระกูลซู ก็ยังถึงคราวที่คุณท่านจะต้องมาหาเรื่องฉัน?!”

คิดถึงตรงนี้ เขารีบบอกเย่เฉินว่า: “คุณเย่ คุณบอกฉันมาตรงๆเลยว่าแพ็คเกจที่สูงที่สุดคืออะไร ราคาเท่าไหร่ก็ได้ทั้งนั้น เรื่องเงินฉันจะไปหาวิธี จากที่ฉันดูทรงมาสักพักแล้วยังไงก็กลับมาไม่ได้ กลับว่าฉันก็ไม่ได้กลัวคุณท่านรู้และมาคิดบัญชีฉันทีหลัง...”

เย่เฉินยิ้มกล่าว: “ถ้าแกพูดแบบนี้ตั้งแต่แรก ฉันก็จะแนะนำให้แกรู้จักแพ็คเกจสุดหรูของเราแล้วล่ะ”

ขณะที่พูด เขาก็แนะนำทันที: “ราคาของแพ็คเกจหรูหราคือ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ดื่มเหล้าและเนื้อได้ทุกมื้อ ฉันจะให้ลานเล็ก ๆ ที่มีส้วมหลุมส่วนตัว แบบนี้จะรับประกันได้ว่าแกจะไม่ถูกรบกวน เป็นบริการที่มีมาตรฐานสูงสุดในพื้นที่แน่นอน เป็นยังไงบ้างแกต้องการสักแพ็คเกจไหม?”

ในใจของเย่เฉินคิดว่าใครอยากจะไปที่ที่ทุรกันดารขนาดนั้นล่ะ

แต่ปากก็พูดจาอย่างสุภาพว่า: “พี่ชายวางใจได้ มีโอกาสต้องไปแน่นอน”

ขณะที่พูด เย่เฉินก็กล่าวว่า: “จริงสิ พี่ชาย ฉันโทรมาหา มีเรื่องหนึ่งอยากจะขอร้องคุณหน่อย”

ฮามิดกล่าวอย่างไม่ลังเล: “น้องชายนายมีอะไรก็รีบสั่งมาเลย!”

เย่เฉินยิ้มกล่าว: “คืออย่างนี้นะ ฉันจะส่งเพื่อนคนหนึ่งของฉันไปใช้ชีวิตสัมผัสประสบการณ์ที่คุณหน่อย หลังจากที่เขาไป ก็รบกวนให้พี่จัดหาคนให้มากำกับดูแลอย่างเข้มงวด สรุปคำเดียวว่า อย่าให้เขาหนีไปได้”

ฮามิดก็เป็นคนฉลาด แทบจะเข้าใจความหมายของเย่เฉิน รีบพูดว่า: “ไม่มีปัญหา! ที่นี่ของฉันเต็มไปด้วยทหารพร้อมกระสุนจริง แม้แต่แมลงวันตัวเดียว ก็ไม่มีทางหนีไปได้! นายรีบส่งมาก็พอ!”

“งั้นก็ดีเลย” เย่เฉินยิ้มกล่าว: “รบกวนคุณขนาดนี้ ฉันก็เกรงใจมากแล้ว เดี๋ยวคุณส่งเลขที่บัญชีมา ฉันจัดการให้คนโอนเงินไปให้!”