แต่ว่า เขาก็รู้ ตอนนี้ตัวเองก็เป็นแค่คนที่ไม่กำลังต่อต้าน ทำได้เพียงยอมให้เขาข่มเหงรังแก
จากนั้น เย่เฉินเรียกเฉินจื๋อข่ายมา และสั่งว่า: “จัดเตรียมเครื่องบิน จากนั้นเตรียมคนที่คุณไว้ใจมากที่สุด ส่งซูโสว่เต้าไปซีเรีย ระหว่างทางอย่าลืมเก็บเป็นความลับด้วย อย่าให้ใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของคุณซู่ ฉันจะส่งข้อมูลติดต่อของฮามิดให้คุณภายหลัง ตอนนั้นให้ฮามิดจัดเฮลิคอปเตอร์ไปรับคนที่ชายแดน ไม่ต้องใช้เส้นทางของตระกูลเย่แล้ว”
เฉินจื๋อข่ายพูดโดยไม่ลังเลว่า: “ครับ คุณชาย ผมจะไปจัดการเลย!”
เย่เฉินพยักหน้า มองซูโสว่เต้า เอ่ยปากพูดว่า: “สถานการณ์ในซีเรียค่อนข้างวุ่นวาย หลังจากที่คุณซูไปถึงที่นั่นแล้ว อย่าพยายามหลบหนี มิฉะนั้น ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแก ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมาได้ด้วยตัวเองเท่านั้น”
ซูโสว่เต้าพยักหน้าอย่างห่อเหี่ยวใจ ถามโดยไม่รู้ตัวว่า: “คุณเย่ ฉันขอเอาของใช้ส่วนตัวไปด้วยได้ไหม? ที่นั่นขาดแคลนทุกสิ่ง หากสามารถนำอุปกรณ์อาบน้ำไปได้ ของใช้ในชีวิตประจำวัน เสื้อผ้า รองเท้า หมวก พอไปแล้วก็จะได้เบาใจลงหน่อย...”
เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ให้แกได้สัมผัสชีวิตธรรมชาติทุกอย่างต้องเป็นไปตามเอกลักษณ์ของท้องถิ่น มีอะไรก็ใช้อันนั้น ไม่เช่นนั้นสร้างวิลล่าให้แกอยู่เลยไม่ดีกว่าเหรอ! "
ซูโสว่เต้าได้ยินน้ำเสียงของเย่เฉินมีความโกรธเล็กน้อย ไม่กล้าถามต่อเลย คนทั้งคนมีพูดครับผมอย่างเดียว เหมือนนกกระทาที่หวาดกลัว
เย่เฉินชี้ไปที่ซูโสว่เต้า และโบกมือให้เฉินจื๋อข่าย: “พาเขาลงไปเถอะ”
เฉินจื๋อข่ายเรียกลูกน้องสองคนทันที พาซูโสว่เต้าออกไปจากห้อง
ตอนนี้ ภายในห้อง เหลือแค่เย่เฉินและลูกสาวสองคนของตระกูลซู รวมถึงเฉินจื๋อข่าย
แม้ว่าอารมณ์ของซูจือหยูจะซับซ้อนมาก แต่เห็นผู้มีพระคุณครุ่นคิดอยู่ตรงหน้า ในใจเต็มไปด้วยความอับอายและความตื่นเต้นของเด็กผู้หญิง
ซูรั่วหลีตะลึงเล็กน้อย แม้ว่าเธอหลงใหลในตัวเย่เฉินมานาน แต่ท้ายที่สุดก็ติดต่อกันกับเย่เฉินค่อนข้างเยอะ ไม่เหมือนซูจือหยู เฝ้าคิดถึงปรารถนาอยู่นาน จากนั้นก็ตามหาท่ามกลางผู้คนมากมายเป็นเวลานาน และในที่สุดก็เจอเขาสักที จึงรู้สึกตื่นเต้นแทบทนไม่ไหว
เธอตั้งตารอลูกสาวของเธอที่จะได้อยู่ร่วมกันกับเย่เฉินอย่างแท้จริง แต่งงานกับเขา เป็นภรรยาของเขาอย่างสบายใจ ช่วยดูแลสามีและลูกให้เขา
เพราะแต่งงานกับเย่ฉางอิง เป็นสิ่งที่ตนรอคอยมากที่สุด
เธอรู้จักลูกสาวของตัวเอง มองออกมานานแล้วว่าลูกสาวนั้นมีใจ ด้วยนิสัยของลูกสาว รักใครรักจริง กลัวว่าจะถอนตัวไม่ได้
ดังนั้น เธอเชื่อว่า ในส่วนลึกของหัวใจของลูกสาว เธอต้องการแต่งงานกับเย่เฉินมากแน่นอน
ถ้าลูกสาวได้สิ่งที่เธอต้องการ ไม่ใช่แค่ลูกสาวที่มีความสุขไปตลอดชีวิต ในทางหนึ่ง ก็ได้ทำแทนตัวเอง แต่กลับเป็นความปรารถนาที่ทั้งชีวิตไม่เคยประสบความสำเร็จ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...