ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2620
ซูจือหยูรีบกล่าว: “ผู้มีพระคุณ คุณจะทิ้งช่องทางการติดต่อไว้ได้ไหม?”
ตู้ไห่ชิงเห็นลูกสาวรวบรวมความกล้าหาญ ขอช่องทางการติดต่อจากเย่เฉิน กังวลว่าเย่เฉินจะปฏิเสธ ก็รีบพูดเสริมไปว่า: “อ๋อจริงสิ! เย่เฉิน คุณก็ทิ้งช่องทางการติดต่อให้เราหน่อยเถอะ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรเราก็จะได้ติดต่อกัน”
เย่เฉินเห็นตู้ไห่ชิงผู้อาวุโสคนนี้เอ่ยปากแล้ว ก็ไม่ได้ปฏิเสธ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกล่าวว่า: “งั้นเราเพิ่มเพื่อนในวีแชทกันเถอะ มีอะไรก็ส่งข้อความติดต่อได้”
ซูจือหยูกล่าวอย่างเก้ๆกังๆว่า: “ผู้มีพระคุณ โทรศัพท์ของฉันและแม่ถูกคุณเอาไปแล้ว...”
เย่เฉินพยักหน้า กล่าว: “เอาอย่างนี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะให้เหล่าเฉินจัดหาคนไปส่งพวกคุณกลับ จากนั้นก็ให้พวกเขาเอาวีแชทของฉันให้คุณ”
ซูจือหยูดีใจ รีบพูด: “งั้นก็รบกวนผู้มีพระคุณแล้วล่ะ!”
ตู้ไห่ชิงในตอนนี้คิดอะไรออก และพูดว่า: “จริงสิเย่เฉิน ในการประมูลครั้งก่อน คนที่เสนอราคากับฉันเพื่อที่จะซื้อสนามหญ้าเล็กๆที่พ่อฉันอาศัยอยู่ก็คือคุณใช่ไหม?”
เย่เฉินยิ้มกล่าว: “ถูกต้อง ผมเอง”
ตู้ไห่ชิงถามด้วยความสงสัย: “งั้นทำไมสุดท้ายถึงยอมให้ฉันล่ะ?”
เย่เฉินยักไหล่ กล่าว: “ผมคิดว่าท่านอาจจะต้องการบ้านหลังนั้นมากกว่า”
ตู้ไห่ชิ้งยิ้มอย่างทอดถอนใจเล็กน้อย กล่าว: “ขอบคุณที่คุณยอมตัดใจทิ้งไปนะ”
“ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นครับ”
...
ซูโสว่เต้าไม่กล้าชักช้า เรียกเจ้าหน้าที่การเงินของกลุ่มบริษัทในต่างประเทศทันที และขอให้อีกฝ่ายส่งเงิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐเข้าบัญชีนี้ทันที
แม้ว่าซูโสว่เต้าไม่ใช่หัวหน้าตระกูล แต่อำนาจในโยกย้ายเงิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐยังคงอยู่ที่นั่น ดังนั้นหลังจากที่ฝ่ายบัญชีตรวจสอบตัวตนของเขาแล้ว ก็โอนเงิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐไปยังบัญชีของฮามิดทันที
หลังจากนั้น 10 นาที เย่เฉินรับสายโทรศัพท์จาก ฮามิด ในสาย ฮามิดมีเสียงตกใจเล็กน้อย เอ่ยปากว่า: “เย่...เย่...ฉัน...ฉันได้รับ....เงิน...หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ....อย่าบอกนะว่าคุณเป็นคนจัดการ?!”
เย่เฉินยิ้ม และพูดเบาๆว่า: “อืม ฉันจัดการเอง”
ฮามิดอุทาน: “น้องชาย!นาย...นายโอนเงินให้ฉันเยอะขนาดนี้ทำไม?!”
เย่เฉินยิ้มกล่าว: “แค่น้ำใจเล็กน้อยเท่านั้น อีกอย่างฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ต้องการสนับสนุนธุรกิจของพี่ชายอย่างคุณ ในอนาคตถ้าพี่ชายของฉันได้เป็นขุนนางรัฐมนตรี ก็อย่าลืมน้องชายอย่างฉันล่ะ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...