เมื่อเฮ่อหย่วนเจียงได้ยินคำพูดของเฮ่อจือชิว เขาก็รู้สึกตกตะลึงทันที
เมื่อเขาเห็นหน้าของเฮ่อจือชิว เขาก็ตกตะลึงมากๆและพูดออกมาทันที:"จือชิว?! เป็นคุณจริงๆใช่ไหม?!"
ถึงแม้เฮ่อจือชิวจะยืนอยู่ต่อหน้าตัวเอง แต่ความรู้สึกส่วนลึกของเฮ่อหย่วนเจียง ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา จะเป็นลูกสาวของเขาจริงๆ
เพราะความรู้สึกในใจส่วนลึกของเขายังคงคิดว่า ตอนนี้ลูกสาวของตัวเองยังอยู่ที่ประเทศซีเรีย
ไม่มีทางจะเป็นไปได้ที่จู่ๆเธอจะปรากฏต่อตัวตัวเอง
โดยเฉพาะตัวเองพึ่งโทรศัพท์หาเย่เฉิน แม้แต่เย่เฉินในตอนนี้ก็ยังไม่เจอเธอเลย
และอเมริกาก็ไม่ได้ส่งคนไปช่วย ดังนั้นกองกำลังฝ่ายค้านของประเทศซีเรียที่จับตัวลูกสาวตัวเอง จึงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะยอมปล่อยตัวเธอกลับมา
ถึงแม้ทุกอย่างจะไม่เป็นอย่างที่เขาคิด แม้ว่ากองกำลังฝ่ายค้านของประเทศซีเรียจะเกิดความเมตตาขึ้นจริงๆ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะกลับมาเมืองจินหลิงได้เร็วขนาดนี้
ดังนั้น ในเวลานี้ เขารู้สึกว่าห้วงเวลาเกิดความสับสน ทำให้เขารู้สึกงุนงงมากๆ และไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง
เฮ่อจือชิวมองเห็นพ่อ เดิมทีเธอดีใจมากๆและตื่นเต้นมากๆ แต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เมื่อเห็นว่าพ่อจำตัวเองไม่ได้ เธอก็รู้สึกไม่พอใจทันที
ดังนั้น เธอมองหน้าเฮ่อหย่วนเจียงด้วยความโกรธ และพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง:"ฉันยังมีชีวิตอยู่และยืนอยู่ตรงนี้ คุณยังไม่เชื่ออีกเหรอ?"
เฮ่อหย่วนเจียงรีบพูดทันที:"เชื่อ ฉันเชื่อ……แต่……แต่เธอกลับมาที่เมืองจินหลิงได้ยังไง?! มัน……มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!"
เฮ่อจือชิวอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว หันหลังไปมองเย่เฉินที่ยืนอยู่ข้างๆกำแพง และพูดกับพ่อว่า:"ฉันมาที่เมืองจินหลิงได้ยังไง คุณก็ถามเขาได้เลย"
เฮ่อหย่วนเจียงทนไม่ไหวก็เลยพูดทันที:"เร็ว คุณรีบพูดกับฉันเร็วๆ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่! เมื่อสักครู่คุณพึ่งบอกว่าคุณอยู่ที่ประเทศซีเรียไม่ใช่เหรอ? หรือว่าพวกคุณสองคนร่วมมือกันเพื่อหลอกฉัน?"
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:"ฉันตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์คุณไง!"
เฮ่อหย่วนเจียงรีบพูดทันที:"เซอร์ไพรส์! มันเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์! มันเป็นเรื่องที่เซอร์ไพรส์มากๆ!"
ขณะพูด เขาก็รีบถามทันที:"คุณรีบเล่าให้ฉันฟังหน่อย พวกคุณกลับมาได้ยังไง? ทำไมถึงกลับมาได้ในระยะเวลาอันสั้นขนาดนี้? ระหว่างเดินทางปลอดภัยและราบรื่นใช่ไหม?"
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:"ช่วงแรกๆก็ไม่ค่อยราบรื่น แต่หลังๆมาก็ราบรื่นมาโดยตลอด พอดีฉันรู้จักจอมพลของกองกำลังฝ่ายต่อต้าน และเป็นเพื่อนกับเขาด้วย อีกฝ่ายก็เป็นคนใจดี ก็เลยยอมปล่อยตัวจือชิวกลับมา"
เฮ่อหย่วนเจียงรีบมองเฮ่อจือชิวที่อยู่ข้างๆและถามว่า:"จือชิว พวกเขาทำอะไรเธอหรือเปล่า?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...