บทที่ 2642
เฮ่อจือชิวปรับท่นั่งของตัวอง และพูดด้วยความเยินอาย:”วกเขาขังพวกเราไว้ในห้องใต้ดิน ตอนแรกพวกเขาตั้งใจจะฆ่าพวกเรา
ทั้งหมด โชคดีที่ได้คุณเยมาช่วยไว้ทัน ไม่เช่นนั้นพวกเราคงโดนฆ่าตายทีละคนๆ……
เย่อหยวนเจียงพูดกับเย่เฉินด้วยความซาบซึ้งใจ:” เย่เฉิน คุณสามารถพาจีอชิวกลับมาได้อย่างปลอดภัย อาเป็นหนี้ชีวิตคุณจริงๆชีวิตของ
อาต่อจากนี้จะเป็นของคุณ ไม่ว่าคุณจะให้อาทำอะไร ถ้าอาเกิดความลังเลแม้แต่นิดเดียว ก็ให้อาโดนฟ้าฝาตาย!’
เย่เฉินริบพูดทันที:”คุณอาเฮ่อ ไม่ต้องพูดขนาดนี้ เรื่องนี้สำหรับฉัน มันไม่ไช่เรื่องยากอะไร และคุณก็ยังเป็นเพื่อนสนิทของแม่ฉันด้วย ฉัน
ช่วยคุณ มันก็เป็นเรื่องปกติ!’
เมื่อเฮ่อจือชิวได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอก็อุทานออกมาและพูด:”พ่อ! คุณเย่เป็นลูกชายของคุณนำอานที่พ่อพูดถึงบ่อยๆใช่ไหม?!”
“ใช่!”เฮ่อหย่วนเจียงพยักหน้าและพูด”เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของคุณนำาอาน เขาชื่อเย่เฉิน!”
ดวงตาของเฮ่อจือซิวเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอพูดกับเย่ฉินตัวยความตื่นเต้นดีใจ:”คุณเย่ พูดกันตามตรง แม่ของคุณเป็นไอดอลของ
ฉัน! เมื่อฉันรู้เรื่องราวต่างๆของแม่คุณแล้ว ทำให้ฉันตัดสินใจที่จะไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และตอนที่ฉันอยู่ที่มหาวิทยาลัยสแตน
ฟอร์ด ฉันก็ได้รู้เรื่องราวมากมายเกี่ยวกับแม่ของคุณ ฉันนับถือแม่ของคุณมากๆจนไม่สามารถหาคำพูดมาอธิบายได้……
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สิกประหลาดใจ เขาคาดคิดไม่ถึงจริงๆ เฮอจือชิวจะรู้เรื่องราวของแม่เป็นอย่างดี
เรื่องนี้ทำให้เย่เฉินรู้สึกละอายใจมากๆ
เพราะตัวเองรู้เรื่องราวของเม่น้อยมากๆ และรู้เรื่องราวของแม่น้อยกว่าคนภายนอกด้วยช้ นี่คือเรื่องที่ตัวเองยังทำได้ไม่ดีพอ ไม่เช่นนั้น
ตัวเองคงหาทุกวิถีทางเพื่อเข้าใจซีวิตของแม่สมัยยังมีชีวิตตั้งนานแล้ว
ในเวลานี้ เฮ่อหย่วนเจียงมองไปที่เฮ่อจือขึ้ว พูดด้วยความเคร่งซริมและจริงจังว่า.”อซั่ว ฉันเคยรั่บปากกับเย่เฉินแล้ว หลังจากที่เขาช่วย
ซึวิตเธอกลับมา ก็ให้เธอมาเป็นคนรับผิดชอบธุรกิจการขนส่งทางทะ ะเล และฉันจะทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษา และค่อยช่วยเหลือพวกคุณอยู่เบื้อง
หลัง ตังนั้นการกลับมาอย่างปลอดภัยของเธอในครั้งนี้ เธออย่าเกลไถลไปไหนอีก เธอต้องตั้งใจทำงานที่เมืองจินหลิง พวกเราสองพ่อลูกร่วมมีอ
กัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกเราต้องช่วยเย่เฉินทำธุรกิจการซนส่งทางทะเลให้สำเร็จ!’
ขณะพูด เธอกี้รีบพูดอีกว่า”นที่จริงฉันกังวลเรื่องความสามารถของตัวเองมาก……ครั้งนี้ที่เกิดเรื่องขึ้นที่ประเทศซีเรีย ท่ให้ฉัน
ตระหนักได้ว่าตัวเองมีข้อบกพร่องหลายด้น โดยฉพาะฉันดูคนไม่ป็น และฉันมองโลกในแง่ดีเกินไป ฉันเลยกังวลว่าตัวเองจะไม่มีความสามารถ
ขนาดนั้น……”
ในเวลานี้เย่เฉินเอ่ยปากพูด:”คุณเฮ่อ เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวล วกเราทำธุรกิจที่สุจริต ทำธุรกิจด้วยทรัพย์สิน การวางแผน ทรัพยากร
ลู่ทางและเส้นสายทางธุรกิจ พวกเราไม่ได้ทำธุรกิจด้วยการหลอกลวงซึ่งกันและกัน ดังนั้นคุณแค่บริหารธุรกิจให้ดี จัดการธุรกิจให้ชัดเจน และ
ติดต่อธุรกิจต่างๆให้เรียบร้อย ส่วนที่เหลือมันก็จะประสบความสำเร็จเอง
เมื่อพูดจบ เขายังพูดเสริมอิกว่า”คุณคิดดูสิ ไม่ว่าจะเป็นบิลกตส์ของบริษัทไมครซอฟท์ หรือว่าแลรี่เขจของกูเกิล แม้แต่ฮีลอนมัสกั
ของบริษัทเทลลา ขวกขาล้นแต่ป็นอัจฉริยะต้านเทคนโลยี หรือที่พวกเรารียกว่ทาสโปรแกรม พวกเขาก็ไม่เก่งเรื่องการดูคน และพวกเขาก็
ไม่ใช่ตนที่ซอบหลอกลวงซึ่งกันและกันตัวย แต่สิ่งที่พวกเขาซ่นาญอเทคนโลยี การตลาด และวิธีการใช้เทตโนโลยีของตัวเองเพื่อสร้าง
ผลิตภัณฑ์ที่ตอบโจทย์ความต้องการของตลาด ดังนั้นถ้าหากพวกเขาใช้ความสามารถของตัวเองและทำในสิ่งที่พวกเขาถนัตให้ดีที่สุด พวกเขา
ก็จะประสบความสำเร็จ พวกเราก็เช่นกัน!’
เมื่อเฮ่อจือซิวได้ยินคำพูดเหล่านี้ เดิมจิตใจที่ประหมาและตื่นเต้นของตัวเองก็ค่อยๆสงบลงทันที
ถึงแม้เธอจะรู้สึกโล่งใจ แต่ร่างกายของเธอก็ยังคงรู้สึกอึดอัด
เนื่องจากเธอนั่งอยู่บนโซฟา ทำให้เธอรู้สึกฮดอัดมากขึ้นเพราะชุดชั้นในที่เลิกและรัดไร้อย่างแน่น และมันรัดแน่นจนทำาให้เธอหายใจไม่
ค่อยออก
แฮ่อหย่วนเจียงมองเห็นสีหน้าผิดปกติของลูกสาว เขาก็อดไม่ได้ที่จะถาม:”จือชิว เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? เธอไม่สบายใช่ไหม?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...