ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 266
บทที่ 266
อย่าว่าแต่ให้เศษเงินกับตัวเองเลย ก็แม้แต่สัญญาที่ว่าจะลงทุนที่ยังไม่ได้เซ็นเป็นลายลักษณ์อักษร
ตอนนี้ดูเหมือน มีเพียงแค่ให้เซียวอี้เชียนรีบฟื้นฟูสมรรถภาพของผู้ชายขึ้นมา ตัวเองอาจจะได้รับประโยชน์จากเขาต่อไป
มิฉะนั้น เซียวอี้เชียนจะต้องทิ้งตัวเองแน่นอน ตลอดจนทิ้งตระกูลเซียวทั้งตระกูล
จนถึงตอนนี้ ลงทุน 10 ล้านหยวนของเซียวอี้เชียนนั้น เป็นเพียงการรักษาบริษัทเซียวซื่อให้คงอยู่ต่อไปเท่านั้น ยังไม่สามารถทำให้บริษัทเซียวซือกลับมารุ่งเรืองได้
เซียวฉางเฉียนอยู่ข้างๆยิ้มแล้วพูดว่า： กินครั้งละหนึ่งเม็ดก็พอ มีฤทธิ์แรงมาก”
“อืม”เซียวฉางเฉียนพยักหน้า ต่อมา แกะออกมาจากแผงยาสามเม็ด กินลงไปครั้งเดียว
เขาหวังว่ายาฝรั่งนำเข้านี้จะได้ผล ดังนั้นจึงได้พูดกับเซียวเวยเวยว่า： “เวยเวย คุณขึ้นไปข้างบนกับผม”
เซียวเวยเวยรีบพยักหน้า มาคว้าข้อมือของเซียวอี้เชียน พูดประจบสอพลอว่า： “ที่รัก พวกเรากลับไปที่ห้องแล้วค่อยลองกัน”
เซียวอี้เชียนตอบกลับอืม ลากเสี่ยวเวยเวยเข้าไปในห้อง จากนั้นให้เธอถอดออกทั้งตัว มาช่วยให้ตัวเองมีความมั่นใจ
แต่น่าเสียดายก็คือ เซียวเวยเวยทำมาตั้งนาน แต่ว่ายาเหล่านี้กลับไม่มีผลอะไร！
เซียวอี้เชียนได้กินลงไปอีกสามเม็ด แต่ยังคงไม่มีอารมณ์
ช่วงเวลานี้ทำให้เขารู้สึกแย่มาก
ตาเห็นเซียวเวยเวยเย้ายวนอยู่บนตัว ในใจเขาเกิดโมโห ถีบเธอตกเตียง ตะโกนว่า： “ที่นี่ไม่ต้องการแกอีก ไสหัวออกไป！”
สายโทรศัพท์ที่เข้านั้น คือแม่ของตัวเอง
เซียวอี้เชียนรีบรับโทรศัพท์ ถามด้วยความเคารพว่า： “แม่ ดึกขนาดนี้แม่ยังไม่นอนเหรอ?”
เซียวปี่หัวด่าด้วยความโมโหอยู่ในสาย： “แกมันไอ้บัดซบ！แกจะฆ่าฉันให้ตายงั้นเหรอ?หรือว่าแกคิดจะให้ปีนี้ที่ฉันอายุแปดสิบสี่ปีเคราะห์ครั้งนี้ผ่านไปไม่ได้?”
เซียวอี้เชียนรีบถามกลับว่า： “แม่ นี่แม่กำลังพูดอะไร ผมจะฆ่าแม่ได้ยังไง?”
“ถุย！”เซียวปี้หัวตะโกนด่าว่า： “ฉันถามแก แกทำไมถึงได้ไปล่วงเกินซือเทียนฉี? ตอนนี้จะตัดขาดมิตรภาพกับพวกเรา แกรู้ไหมสำหรับครอบครัวของเราแล้ว สูญเสียมากแค่ไหน?！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...